Legislator Case Law & Legislation
IV Ka 268/18 AI generated

Criminal appeal dismissed due to absolute grounds for appeal: prosecutor oversight failure and judge recusal violation.

Case Number IV Ka 268/18
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The court dismissed the criminal appeal against a conviction for operating gambling machines outside a casino. The defense argued that the law was ineffective and the defendant acted in good faith, citing EU case law. The appellate court rejected these merits-based arguments, ruling instead that the appeal was inadmissible because the prosecutor failed to file charges and the trial judge was improperly recused.

Legislator headnote

AI generated

Art. 439 § 1 pkt 9, § 1 pkt 1 k.p.k.; Art. 113 § 1 k.k.s.; Art. 155 § 1, § 2 k.k.s.; Art. 40 § 1 pkt 7 k.p.k.; Art. 13 § 1 k.k.s.; Art. 17 § 1 pkt 9 k.p.k. - An appeal is inadmissible if absolute grounds for appeal exist, specifically when the prosecutor failed to file charges after taking oversight or when a judge who previously ruled on the case violates recusal rules.

Keywords

AI generated
absolute grounds for appeal prosecutor oversight failure judge recusal violation criminal appeal inadmissibility gambling machine offense good faith defense EU law interpretation

Cited Legislation

AI generated
Art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k.
bezwzględnych przyczyn odwoławczych określonych w art. 439§1 pkt 9 oraz §1 pkt 1 kpk.
Art. 439 § 1 pkt 1 k.p.k.
bezwzględnych przyczyn odwoławczych określonych w art. 439§1 pkt 9 oraz §1 pkt 1 kpk.
Art. 113 § 1 k.k.s.
(por.k-2 akt sądowych), to oczywistym jest, że Sąd I instancji winien umorzyć postępowanie z uwagi na brak skargi uprawnionego oskarżyciela (art. 113§1 kks w zw.
Art. 17 § 1 pkt 9 k.p.k.
z art. 17§1 pkt 9 kpk, przy zastosowaniu art.
Art. 155 § 1 k.k.s.
Art. 155 § 2 k.k.s.
Art. 40 § 1 pkt 7 k.p.k.
439§1 pkt 1 kpk, ,bowiem w sprawie wyrokował sędzia, który podlegał wyłączeniu na mocy art. 40§1 pkt 7 kpk.
Art. 13 § 1 k.k.s.
sygnatura akt II K 68/16 uchyla zaskarżony wyrok i na podstawie art. 13 § 1 k.k.s. w zw.
Art. 9 § 3 k.k.s.
z art. 9 § 3 k.k.s. umarza, a wydatki w sprawie zalicza na rachunek Skarbu Państwa.
Art. 107 § 1 k.k.s.
o przypisany mu czyn z art. 107 § 1 k.k.s. w zw.

Cited Case Law

AI generated
I KZP 13/15
Supreme Court clarifies that extending a tax investigation beyond six months establishes prosecutorial oversight for delay complaints.
C-303/15
w sprawie C-303/15 oraz z dnia 19 lipca 2012 r.
C-213/11, C-214/11, C-217/11 (Fortuna i inni)
C-213/12
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt IV Ka 268/18

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 30 maja 2018 r. Sąd Okręgowy w Świdnicy w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący: SSO Mariusz Górski Protokolant: Ewa Ślemp przy udziale P. P. z (...) Urzędu Celno-Skarbowego we W. po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2018 r. sprawy M. C. syna W. i J. z domu M. urodzonego (...) we W. oskarżonego z art. 107 § 1 kks w zw. z art. 9 § 3 kks z dnia 10 września 1999 roku (Dz. U. Nr 83, poz. 930 z późn. zm.) na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Świdnicy z dnia 13 grudnia 2017 r. sygnatura akt II K 68/16 uchyla zaskarżony wyrok i na podstawie art. 13 § 1 k.k.s. w zw. z art. 17 § 1 pkt. 9 k.p.k. postępowanie karne wobec M. C. o przypisany mu czyn z art. 107 § 1 k.k.s. w zw. z art. 9 § 3 k.k.s. umarza, a wydatki w sprawie zalicza na rachunek Skarbu Państwa. Sygn.akt IV Ka 268/18

UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem M. C. uznany został za winnego, że będąc Prezesem Zarządu podmiotu (...) Sp. Z o.o. z siedzibą we W. przy ulicy (...), jako osoba zajmująca się sprawami gospodarczymi tego podmiotu, urządzał 09 kwietnia 2015 roku, gry na automatach o nazwach” N. bez numeru, (...) o numerze (...), (...) o numerze (...), (...) o numerze (...) i D. o numerze (...), w lokalu zlokalizowanym w Ś. przy ulicy (...), wbrew przepisom art.3 ustawy z 19 listopada 2009 roku o grach hazardowych (Dz.U.Nr 201, poz.1540 z późn.zm.), tj. za winnego popełnienia czynu z art. 107§1 kks w zw. z art. 9§3 kks i za to na mocy powołanych przepisów wymierzono oskarżonemu karę 100 stawek dziennych grzywny, po ustaleniu wysokości jednej stawki na 100 zł. Wyrok powyższy zaskarżył obrońca oskarżonego zarzucając obrazę prawa materialnego poprzez:

1) błędne przypisanie oskarżonemu realizacji znamion art. 107 § 1 k.k.s. polegającego na działaniu wbrew art. 6 ust. 1 u.g.h. w sytuacji bezskuteczności przepisu z art. 14 ust. 1 u.g.h., który jako nienotyfikowany przepis techniczny, w braku przekazania Komisji Europejskiej projektu ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych zgodnie z obowiązkiem z art. 8 ust. 1 dyrektywy 98/34, nie może być zastosowany wobec jednostek, co stanowi okoliczność wyłączającą odpowiedzialność karną, potwierdzoną wiążącą wykładnią TSUE, dokonaną m.in. wyrokami: z dnia 13 października 2016 r. w sprawie C-303/15 oraz z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, O214/11 i C-217/11 (FORTUNA i inni), a także braku naruszenia i możliwości zastosowania w stanie faktycznym sprawy art. 6 ust. 1 u.g.h., wymagalnych w zakresie kasyna gry i nie mogących stanowić obowiązku możliwego do naruszenia przez oskarżonego w niniejszej sprawie;

2) naruszenie art. 10 § 1 i § 4 k.k.s. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, w której analiza okoliczności ujawnionych w sprawie wskazuje na powszechne przekonanie, panujące w doktrynie, orzecznictwie i praktyce procesowej w dacie zarzuconego oskarżonemu czynu, o technicznym charakterze art. 6 ust. 1 u.g.h., traktowanego na równi z art. 14 ust. 1 u.g.h., wywiedzione na podstawie analizy w/w. wyroku TSUE z dnia 19 lipca 2012 roku, na co wskazują liczne orzeczenia umarzające postępowanie wobec oskarżonego M. C., w których art. 6 ust. 1 uznawany jest za przepis niemogący stanowić wypełnienia blankietowej normy art. 107 § 1 k.k.s., stąd działanie Oskarżonego należy uznać za działanie w błędzie co do znamienia „wbrew przepisom ustawy", a co najmniej w usprawiedliwionej nieświadomości jego karalności. Nadto apelujący zarzucił orzeczeniu obrazę przepisów postępowania karnego, mającą wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia poprzez naruszenie art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k. oraz art. 410 k.p.k. w wyniku:

1) błędnej oceny zebranego materiału dowodowego sprawy, jako pozwalającego na stwierdzenie umyślnej realizacji znamion z art. 107 k.k.s., w sytuacji rzeczywiście uzasadniającej w dacie czynu przekonanie o legalności eksploatacji automatów poza kasynem gry w oparciu o bezskuteczność nienotyfikowanych przepisów technicznych zawartych w u.g.h., w tym zwłaszcza art. 14 ust. 1 u.g.h., stanowiącego podstawowy przepis zakazujący takiej działalności: urządzania gier na automatach poza kasynem gry, wobec faktu, iż wobec oskarżonego zapadały liczne wyroki uniewinniające i postanowienia w przedmiocie umorzenia postępowania karnego skarbowego o czyn z art.107 § 1 k.k.s., w tym wydane przez same organy postępowania przygotowawczego, a także przy nieuwzględnieniu w tym zakresie przyznanej w wyroku braku karalności oskarżonego;

2) niezasadnego uznania wyjaśnień oskarżonego za niewiarygodne w części w jakiej nie przyznał się on do popełnienia zarzuconego mu czynu, podczas gdy w dacie jego popełnienia oskarżony mógł być przekonany o zgodności z prawem podjętego zachowania, które Sąd I instancji niezasadnie ocenił na podstawie treści wyroku TSUE z dnia 13 października 2016 roku, podczas gdy ich treść nie może mieć wpływu na ocenę stanu świadomości bezprawności i karalności istniejącego w chwili czynu. Tym samym apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i wydanie rozstrzygnięcia uniewinniającego.

Sąd Okręgowy zważył: Odnoszenie się do apelacji należy uznać za bezprzedmiotowe, a to z uwagi na zaistnienie tzw. bezwzględnych przyczyn odwoławczych określonych w art. 439§1 pkt 9 oraz §1 pkt 1 kpk. I tak w pierwszej kolejności należy zauważyć że postanowieniem z 6.11.2015 r. prokurator Prokuratury Rejonowej w Świdnicy przedłużył okres trwania dochodzenia na okres przekraczający 6 miesięcy (por.k-314 akt dochodzenia). W tej sytuacji, zgodnie choćby z uchwałą Sądu Najwyższego z 28.01.2016 r. (I KZP 13/15) nastąpiło objęcie przez prokuratora nadzoru nad postępowaniem przygotowawczym prowadzonym przez Urząd Celny w W., a w konsekwencji, zważywszy na treść art.155§1 i §2 kks ( i to zarówno w obecnej jak i poprzedniej redakcji), to prokurator winien zatwierdzić i wnieść akt oskarżenia.

Skoro tej powinności nie zrealizowano, bowiem akt oskarżenia sporządził i wniósł Zastępca Naczelnika Urzędu Celnego we W. (por.k-2 akt sądowych), to oczywistym jest, że Sąd I instancji winien umorzyć postępowanie z uwagi na brak skargi uprawnionego oskarżyciela (art. 113§1 kks w zw. z art. 17§1 pkt 9 kpk, przy zastosowaniu art. 439§1 pkt 9 kpk. Z uwagi już tylko na powyższe – jedyną możliwą decyzją jaką mógł wydać Sąd II instancji było uchylenie zaskarżonego wyroku i umorzenie postępowania. Niezależnie od powyższego należy podkreślić, że Sąd Rejonowy w Świdnicy doprowadził do kolejnej bezwzględniej przyczyny odwoławczej, określonej w art. 439§1 pkt 1 kpk, ,bowiem w sprawie wyrokował sędzia, który podlegał wyłączeniu na mocy art. 40§1 pkt 7 kpk.

Oczywistym przecież jest, że ten sam sędzia wydał pierwotnie, bo 19.12.2016 r. postanowienie o umorzeniu postepowania wobec oskarżonego, przy czym nie była to decyzja formalnoprawna lecz merytoryczna (por.k-50), a następnie ów sędzia uwzględnił zażalenie oskarżyciela na swoje orzeczenie i uchylił je (por.k-63), by w konsekwencji wydać wyrok skazujący (por.k-92), choć nie mógł tego uczynić z uwagi właśnie na treść art. 40§1 pkt 7 kpk.