Legislator Case Law & Legislation
IV U 353/17 AI generated

Court dismissed father's appeal regarding child's disability status, upholding expert medical opinion on epilepsy and care needs.

Case Number IV U 353/17
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The court dismissed the father's appeal against the disability assessment of his five-year-old son, upholding the original decision by the Provincial Disability Assessment Team. The father argued that the child lived with the mother and required no constant care, while the mother supported the assessment. The court relied on a comprehensive expert medical opinion confirming the child's epilepsy and finding that he did not require constant or long-term assistance from another person.

Legislator headnote

AI generated

§ 1 of the Minister of Labour and Social Policy Regulation of 1 February 2002; § 3(1)(3) of the Regulation of 15 July 2003 on assessing disability: The court must consider the possibility of improvement of impaired body functions for persons under 16, and an expert opinion establishing that a child does not require constant or long-term assistance is decisive for the disability classification.

Keywords

AI generated
disability assessment epilepsy diagnosis constant care requirement expert medical opinion child under 16 disability status appeal dismissal

Cited Legislation

AI generated
§ 1 of the Minister of Labour and Social Policy Regulation of 1 February 2002 on criteria for assessing disability
§ 3(1)(3) of the Regulation of 15 July 2003 on assessing disability and degree of disability

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt IV U 353/17

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 7 sierpnia 2017 roku Sąd Rejonowy w Kielcach IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSR Jadwiga Szner - Dobrowolska Protokolant: sekr. sądowy Magdalena Ciopińska po rozpoznaniu w dniu 7 sierpnia 2017 roku w Kielcach sprawy J. N. reprezentowanego przez przedstawiciela ustawowego ojca P. N. (1) przeciwko Wojewódzkiemu Zespołowi do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie (...) o ustalenie niepełnosprawności na skutek odwołania J. N. reprezentowanego przez przedstawiciela ustawowego ojca P. N. (1) od orzeczenia Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie (...) z dnia 27 marca 2017 roku, znak: (...). (...).2.88.2017 oddala odwołanie SSR Jadwiga Szner – Dobrowolska Sygn. akt IV U 353/17

UZASADNIENIE

Orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności z dnia 08 lutego 2017r. (...) do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w J. postanowił zaliczyć J. N. do osób niepełnosprawnych, nie stwierdzając iż dziecko wymaga konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby ( vide : akta ZON 8321.2.15. (...).2017). Nie zgadzając się z tym orzeczeniem P. N. (1) – przedstawiciel ustawowy małoletniego J. N. złożył w dniu 20 lutego 2017r. odwołanie od tego orzeczenia i wniósł o jego uchylenie. W odwołaniu podnosił, iż zgodnie z wyrokiem rozwodowym sądu, syn zamieszkuje z matką P. N. (2) i ta sprawuje bezpośrednią opiekę nad nim, zaś odwołujący tj. ojciec dziecka ma wyznaczone przez sąd kontakty, a które ze względu na postawę matki nie są realizowane.

Z uwagi na powyższe P. N. (1) nie będzie miał możliwości stawienia sięna badania ze swoim synem. (dowód: odwołanie P. N. (1) z dnia 20 lutego 2017 roku). Następnie w dniu 24 marca 2017 roku matka dziecka P. N. (2) złożyła pismo do Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w K. – wnosząc o oddalenie odwołania P. N. (1) jako oczywiście bezzasadnego i sprzecznego z dobrem dziecka. (dowód: odwołanie P. N. (2) z dnia 24 marca 2017 roku). Przewodniczący (...) do Spraw Orzekania o Niepełnoprawności w J. nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonego orzeczenia i odwołanie wraz z aktami zostało przekazane do Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w K..

Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie (...) po rozpoznaniu tego odwołania - orzeczeniem z dnia 27 marca 2017 r. utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie (...) do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w J. podnosząc, iż zostało ono wydane zgodnie z ustalonym stanem faktycznym oraz dokumentacją medyczną a które wskazują, iż dziecko spełnia przesłanki określone w § 1 Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej w sprawie kryteriów oceny niepełnosprawności u osób w wieku do 16 r.ż. z dnia 1 lutego 2002 r (Dz.U.

Nr 17, poz. 162 z późn. zm.), zaś (...) prawidłowo zaliczył dziecko tj. J. N. do osób niepełnosprawnych. P. N. (1) złożył w dniu 4 maja 2017r. odwołanie od tego orzeczenia podnosząc, iż nie zgadza się z orzeczeniem albowiem orzeczenie o niepełnosprawności zostało wydane wyłącznie na podstawie dokumentacji medycznej bez przeprowadzonych jakichkolwiek badań, a specjaliści neurologii dziecięcej, u których odwołujący konsultował wyniki badan syna – nie dają podstaw do przyjęcia, że jest chory na padaczkę jak utrzymuje matka dziecka (vide k.4-5 akt sprawy).

Przewodniczący Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie (...) nie znalazł podstaw do zmiany powyższego orzeczenia. (k. 2 akt sprawy). Sąd ustalił następujący stan faktyczny sprawy: J. N. urodził się (...). W dacie orzekania miał niespełna 5 lat. Rodzice dziecka rozwiedli się 28 stycznia 2015 roku bez orzekania o winie. Wykonywanie władzy rodzicielskiej powierzono matce dziecka, zastrzegając ojcu prawo do współdecydowania o ważniejszych sprawach dziecka. Ustalono kontakty chłopca z ojcem P..

Matka dziecka P. N. (2) złożyła apelację od tego wyroku w przedmiocie kontaktów dziecka z ojcem. W konsekwencji Sąd Apelacyjny oddalił apelację P. N. (2). Nie ulega wątpliwości, iż rodzice małoletniego są w silnym konflikcie co znalazło swój epilog zarówno przed sądem rodzinnym jak i orzekającym w przedmiocie rozwodu obojga. Rozbieżność w ocenie zdrowia ich wspólnego dziecka spowodowała w konsekwencji zainicjowanie niniejszego postępowania przed tut. Sądem Ubezpieczeń Społecznych. Dla ustalenia czy ich wspólne małoletnie dziecko jest osobą niepełnosprawną jak utrzymywała matka dziecka ponieważ cierpi na padaczkę od 3-go roku życia, czy też jest osobą zdrową jak twierdzi ojciec dziecka – tut.

Sąd dopuścił dowód z opinii biegłych sądowych, specjalistów w zakresie neurologii dziecięcej i psychologii. (dowód: postanowienie Sądu z dnia 25 maja 2017 r k. 9). Z informacji matki dziecka wynikało, iż chłopiec miał pierwszy napad 7-minutowego zasłabnięcia na początku stycznia 2016 roku, który powtórzył się 27 stycznia 2016 roku. Ponowny epizod utraty przytomności nastąpił 5 maja 2016 roku. Według matki napady padaczkowe występują u syna co 3 miesiące, trwające ok. 3-4 minuty. Biegła specjalista neurolog dziecięcy dr n. med. A.

N. zdiagnozowała po bezpośrednim badaniu dziecka w dniu 20 czerwca 2017 roku i analizie całej zebranej dokumentacji medycznej, iż 5–letnie dziecko J. N. ma padaczkę z napadami o charakterze napadów ogniskowych z wokalizacją (lokalizacja czołowa lub skroniowa) z tendencją do uogólniania się (napady astatyczne). Odpowiadając na pytanie Sądu stwierdziła, iż dziecko jest osobą niepełnosprawną z przyczyn neurologicznych (padaczka)od 06.01.2016 roku. W ocenie biegłej dziecko ze wskazań neurologicznych nie wymaga stałej i długotrwałej opieki i pomocy innej osoby ze względu na znacznie ograniczoną możliwość samodzielnej egzystencji lecz jedynie współudziału opiekuna w procesie diagnostyczno-leczniczym i edukacyjnym. (dowód: pisemna opinia biegłej k. 39-40 akt sprawy).

W opinii biegłej psycholog - R. P. ( k.41) – chłopiec rozwija się prawidłowo z psychologicznego punktu widzenia. Nie wymaga codziennego wsparcia opiekuna w stopniu znacznie przekraczającym wsparcie, jakiego udziela się dzieciom w jego wieku. Z punktu widzenia psychologicznego – dziecko nie jest osobą niepełnosprawną. Opinia łączna biegłych zawiera stwierdzenie, iż choroba chłopca ma charakter neurologiczny i z tego powodu kwalifikuje się do osób niepełnosprawnych (k.42 opinii). Powyższy stan faktyczny ustalono w oparciu o akta sprawy PZ ds.ON i WZds.ON i opinię biegłego lekarza specjalisty neurologa dziecięcego - dr n. med. A.

N. (k.39-40,) oraz pisemną opinię – odpowiedź biegłej na wniesione zarzuty (k. 23) . Nadto opinię biegłego psychologa dziecięcego - R. P. k.41-42

Sąd zważył, co następuje:

Odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 4a ust 1. ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 roku o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych osoby, które nie ukończyły 16 roku życia zaliczane są do osób niepełnosprawnych, jeżeli mają naruszoną sprawność fizyczną lub psychiczną o przewidywanym okresie trwania powyżej 12 miesięcy, z powodu wady wrodzonej, długotrwałej choroby lub uszkodzenia organizmu, powodującą konieczność zapewnienia im całkowitej opieki lub pomocy w zaspokajaniu podstawowych potrzeb życiowych w sposób przewyższający wsparcie potrzebne osobie w danym wieku. Z kolei z rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 1 lutego 2002r. w sprawie kryteriów oceny niepełnosprawności u osób w wieku do lat 16 roku życia (Dz. U. z 2002r, nr 17, poz.162), w którym zostały sprecyzowane postanowienia wymienionego powyżej przepisu ustawy wynika, że oceny niepełnosprawności u osoby w wieku do 16 roku życia dokonuje się na podstawie następujących kryteriów (§ 1):

1) przewidywanego okresu trwania upośledzenia stanu zdrowia z powodu stanów chorobowych, o których mowa w § 2, przekraczającego 12 miesięcy, 2) niezdolności do zaspokajania podstawowych potrzeb życiowych, takich jak: samoobsługa, samodzielne poruszanie się, komunikowanie z otoczeniem, powodującej konieczność zapewnienia stałej opieki lub pomocy, w sposób przewyższający zakres opieki nad zdrowym dzieckiem w danym wieku, albo 3) znacznego zaburzenia funkcjonowania organizmu, wymagającego systematycznych i częstych zabiegów leczniczych i rehabilitacyjnych w domu i poza domem. Przy ocenie niepełnosprawności dziecka bierze się pod uwagę (ust.2):

1) rodzaj i przebieg procesu chorobowego oraz jego wpływ na stan czynnościowy organizmu, 2) sprawność fizyczną i psychiczną dziecka oraz stopień jego przystosowania do skutków choroby lub naruszenia sprawności organizmu, 3) możliwość poprawy stanu funkcjonalnego pod wpływem leczenia i rehabilitacji. J. N. został zaliczony do osób niepełnosprawnych od 16 stycznia 2016 roku. W niniejszej sprawie spór dotyczył tego, czy dziecko jest osobą niepełnosprawną, a nadto czy wymaga konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji.

Oba Zespoły tj. zarówno (...) do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w J. jak i Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie (...) orzeczeniami odpowiednio z dnia: 8 lutego 2017 roku jak i 27 marca 2017 r. zaliczyły J. N. do osób niepełnosprawnych, wskazując iż dziecko wymaga usług terapeutycznych i rehabilitacyjnych, wymaga konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji, zaopatrzenia w przedmioty ortopedyczne, środki pomocnicze oraz pomoce techniczne ułatwiające funkcjonowanie danej osoby.

Nie wymaga zaś konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji (pkt. 7 orzeczenia). Odwołujący się jego ojciec P. N. (1) kwestionuje samo orzeczenie, a nie poszczególne jego zapisy. W celu ustalenia, czy J. N. jest osobą niepełnosprawną i czy wymaga konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji przeprowadzono dowód z opinii biegłego lekarza specjalisty neurologa i psychologa.

Na potrzeby niniejszego postępowania Sąd dopuścił dowód z opinii (...) Sądu Okręgowego w Kielcach - specjalisty neurologa dziecięcego - dr n. med. A. N. (k.39-40,) oraz biegłego psychologa dziecięcego - R. P. (k.41-42). Biegła neurolog w opinii sporządzonej na podstawie badania bezpośredniego dziecka oraz zawartej dokumentacji medycznej - stwierdziła u niego : padaczkę z napadami o charakterze napadów ogniskowych tendencją do uogólniania się. Biegła psycholog nie stwierdziła niepełnosprawności z zakresu psychologii. Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie (...) zgodził się z treścią opinii obu biegłych i nie wnosił zarzutów do wydanej opinii łącznej dot.

J. N.. Z treścią zaś opinii nie zgodził się ojciec dziecka P. N. (1), pełnomocnik którego – adw. P. B. w zastrzeżeniach do opinii podnosił, iż dla właściwego określenia stanu zdrowia dziecka koniecznym jest wykonanie co najmniej aktualnego wyniku badania EEG. Nadto powoływał się na konsultacje ojca dziecka z innym neurologiem, a który wystawił zaświadczenie zaprzeczające temu aby syn chorował na padaczkę. Ponadto wskazał, iż podkreślenia wymaga fakt skomplikowanych relacji rodziców dziecka oraz wykorzystywanie ewentualnej jego choroby do uniemożliwiania mu kontaktów z synem przez jego matkę P. N. (2). (dowód: pismo pełnomocnika odwołującego się k. 57-78 akt sprawy).

W odpowiedzi na powyższe (k.

60) biegła - specjalista neurologii dziecięcej, epileptolog- dr n. med. A. N. podnosiła, iż dziecko z padaczką posiada do wglądu jeden zapis i jest on zupełnie wystarczający do postawienia rozpoznania. Zapis pochodzi z daty 24.04.2016r i jest on nieprawidłowy. Padaczka według biegłej jest chorobą przewlekłą, której leczenie trwa minimum 3 lata. Biegła wskazywała, iż nie widzi potrzeby oparcia się na aktualnym badaniu EEG albowiem ono nie zmieni jej stanowiska w sprawie, nadto nowy zapis EEG będzie modyfikowany przez leki. Biegła odniosła się również do zaświadczenia, na które powołuje się ojciec dziecka z dnia 26.04.2016 r podnosząc, iż pochodzi ono od lekarza pediatry neurofizjologa, który nie jest epileptologiem ani też neurologiem dziecięcym, oceniającym badanie EEG, a który wskazuje na potrzebę dalszej obserwacji dziecka pod kątem rozwoju choroby, co w opinii biegłej nie neguje rozpoznania padaczki u dziecka, zwłaszcza że leczenie przeciwpadaczkowe zostało włączone po napadzie i nieprawidłowym zapisie EEG w dniu 29.06.2016r – a więc w terminie późniejszym, niż zaświadczenie o którym mowa (!).

Sąd w całości podzielił wnioski biegłej lekarza specjalisty w zakresie schorzeń występujących u J. N. zawarte zarówno w opinii pisemnej, jak również odpowiedzi na zarzuty, albowiem opinia ta sporządzona została przez osobę o wysokich kwalifikacjach zawodowych w oparciu o wnikliwą analizę dokumentacji lekarskiej i badania dziecka odwołującego się. Opinia biegłej neurolog wbrew nieuzasadnionym twierdzeniom ojca dziecka jest w ocenie Sądu - wyczerpująca, rzetelna, spójna, logiczna i nie zawiera wewnętrznych sprzeczności. Biegła w sposób szczegółowy i konkretny wyjaśniła swoje stanowisko w sprawie, jak również wszelkie sporne zagadnienia w zakresie stanu zdrowia i schorzeń 5-cio letniego J.

N.. Biorąc pod uwagę stan zdrowia dziecka biegła prawidłowo uznała i oceniła jego stan zdrowia tj. dziecka zakwalifikowanego do osób niepełnosprawnych, należycie w ocenie Sądu uzasadniając (podobnie jak specjaliści PZDs.ON i WZds.ON). Na rozprawie w dniu 07 sierpnia 2017 roku pełnomocnik odwołującego ponownie wniósł o dopuszczenie dowodu z aktualnego badania EEG dziecka (vide k. 65v akt sprawy). Sąd wniosek oddalił uznając, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy jest kompletny, biegła o specjalnościach : pediatra, epileptolog , specjalista neurologii dziecięcej wyczerpująco wypowiedziała się w przedmiocie niniejszej sprawy.

W tym miejscu podnieść należy, iż zgodnie z § 3 ust 1. pkt 3) rozporządzenia z dnia 15 lipca 2003 roku w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności (Dz.U. Nr 139 poz.1328) przy orzekaniu o niepełnosprawności osoby , która nie ukończyła 16 roku życia bierze się pod uwagę możliwość poprawy zaburzonej funkcji organizmu min. np. poprzez zaopatrzenie w przedmioty ortopedyczne, środki techniczne, środki pomocnicze lub inne działania takie jak np. usługi terapeutyczne i rehabilitacyjne jak w przypadku badanego J.

N.. Z opinii powołanej biegłej, nadto co wymaga podkreślenia wynika, iż dziecko nie wymaga konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Skoro zaś w świetle powyższych rozważań i opinii biegłej oraz opinii łącznej obu biegłych sądowych, a która nie kwestionuje w najmniejszym stopniu zaliczenia dziecka do osób niepełnosprawnych pod względem neurologicznym - to należało uznać zaskarżone orzeczenie Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w K. za prawidłowe.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 477 14 § 2 kpc orzekł jak w sentencji wyroku. SSR Jadwiga Szner-Dobrowolska