Legislator Case Law & Legislation
VIII U 286/18 AI generated

Court allows pension claim by recognizing welding work as special conditions regardless of job title.

Case Number VIII U 286/18
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Allowed / Granted

Legislator summary

AI generated

The District Court reversed the Social Insurance Institution's decision denying the applicant's pension rights due to insufficient documented special working conditions. Although the institution rejected specific employment periods because the job titles listed in certificates did not match the official registry, the court found the applicant's welding work constituted special conditions under the law. The court ruled that the specific job title is irrelevant for this assessment, focusing instead on the nature of the work performed, thereby granting the pension from the statutory date.

Legislator headnote

AI generated

Art. 129 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych; Art. 184 ust. 1 pkt 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych: The specific job title held by an employee is not decisive for determining whether work was performed under special conditions; the decisive factor is the nature of the work actually performed.

Keywords

AI generated
pension rights special working conditions welding work job title relevance Social Insurance Institution employment registry pension entitlement

Cited Legislation

AI generated
Art. 129 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych
Art. 184 ust. 1 pkt 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych
Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 184 ustawy o emeryturach i rentach z FUS.
art. 477 § 14 ust. 2 k.p.c.
W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy, na podstawie art. 477 14 § 2 k.p.c., zmienił zaskarżoną decyzję i orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku.
art. 98 § 1 i § 3 k.p.c.
Natomiast na podstawie art. 98 § 1 i § 3 k.p.c. Sąd Okręgowy w pkt 3 sentencji wyroku zasądził od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych I Oddziału w Ł.
§ 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r.
na rzecz wnioskodawcy kwotę 180,00 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego – stosownie do treści § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.

Cited Case Law

AI generated
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt VIII U 286/18

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 1 grudnia 2017 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w Ł. odmówił L. S. prawa do emerytury. W uzasadnieniu decyzji organ rentowy wskazał, że wnioskodawca na dzień 1 stycznia 1999 r. nie udokumentował wymaganych 15 lat zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. Ubezpieczony udowodnił ogólny staż pracy wynoszący 25 lat okresów składkowych i nieskładkowych oraz 9 lat ,6 miesięcy i 13 dni stażu w szczególnych warunkach. Organ nie uwzględnił do stażu pracy w warunkach szczególnych okresu: 3.09.1979 – 24.08.1986, 5.12.1988- 2.07.1991, 6.07.1992 – 3.01.1995, ponieważ wykazane w świadectwach wykonywania prac w warunkach szczególnych zajmowane przez wnioskodawcę stanowiska spawacz nie są zgodne z wykazem , stanowiącym załącznik do zarządzeń resortowych. (decyzja – k. nienum . akt ZUS) Ubezpieczony reprezentowany przez pełnomocnika uznał w/w decyzję za krzywdzącą i w dniu 3 stycznia 2018 r. złożył odwołanie.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 184 ustawy o emeryturach i rentach z FUS. Wniósł o zmianę decyzji i przyznanie prawa do emerytury z dniem 6.11.2017 r oraz o zasądzenie kosztów postępowania , w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. (odwołanie – k. 2 – 6) W odpowiedzi na odwołanie Zakład Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w Ł. wniósł o jego oddalenie podając tą sama argumentacje co w zaskarżonej decyzji. (odpowiedź na odwołanie – k. 14 -15) Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:

L. S. urodził się w dniu (...) (bezsporne) W dniu 9 października 2017 r. wnioskodawca złożył wniosek o emeryturę. (wniosek o emeryturę – k. 1 akt ZUS) Wnioskodawca nie jest członkiem OFE. /okoliczność bezsporna/ Ubezpieczony posiada uprawnienia do pracy na stanowisku spawacza gazowego od 1 września 1971 r. oraz do pracy na stanowisku spawacza łukowego od 1 czerwca 1974 r., łukowego w osłonie blach i kształtowników od 1984 r, spawania półautomatycznego w osłonie CO2 MAG od 1986 r. / kserokopia książki spawacza – k. 8 - 12 / Wnioskodawca w okresie od 3 września 1979 r do 31 maja 1996 r (16 lat i 9 miesięcy) był zatrudniony w jednym zakładzie, którego nazwa zmieniała się:

B. – (...) Kombinat (...), Zakład Produkcji (...) w B., Przedsiębiorstwo Produkcyjno – Usługowe (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w B., Przedsiębiorstwo (...) sp. z oo , na stanowisku spawacza. W okresie zatrudnienia w tym zakładzie (poza okresami: 24.06.1981 – 11.01.1983 – urlop bezpłatny w związku z zawartą umową na budowę elektrowni w NRD, 12.09.1983 – 7.02.1984 w związku z budową eksportową w NRD, 27.08.1986 –4.12.1988 r – budowa eksportowa dla firmy (...), 4.07.1991 – 5.07.1992 - budowa eksportowa dla firmy (...), 4.01.1995 – 31.05.1996 – budowa eksportowa dla firmy (...) – łącznie 6 lat, 4 miesiące i 5 dni – w tym okresie wykonywał prace spawalnicze ) - stale i w pełnym wymiarze wykonywał prace spawalnicze – spawał głównie konstrukcje stalowe, półautomatem , elektrycznie pod osłoną gazową (dwutlenek węgla bądź mieszanina dwutlenku węgla i argonu).

Spawał także elektrodami. Prace spawalnicze wykonywał na hali. Inni pracownicy przygotowywali belki i konstrukcje, wnioskodawca wyłącznie spawał. W okresie zatrudnienia miał wypłacany dodatek szkodliwy (1979,1980,1984, 1986, 1990, 1989, 1993, 1994, . /zeznania wnioskodawcy – e – prot. z dnia 17.04.18 00:02:06 i nast. w zw. z e – prot. z dnia 22.05. 18 00:13:18 , zeznania świadka S. S. – e – prot. z dnia 22 maja 2018 00:05:06 i nast., dokumentacja osobowa – świadectwo pracy, angaże, umowy na budowy eksportowe, świadectwa pracy za okres zatrudnienia w E., karty wynagrodzeń – akta osobowe zał. do akt 287/18, wpisy w książce spawacza – k. 11 - 12 / W dniu 31 maja 1995 r zostało wystawione świadectwo wykonywania prac w szczególnych warunkach, z którego wynika, że L.

S. był zatrudniony: - od 3.09.1979 r do 31.05.1996 r , od 3.09.1979 r do 24.08.1986 r w Przedsiębiorstwie Produkcji (...) w B. i od 5.12.1988 r do 02.07.1991 r w Przedsiębiorstwie Produkcji (...) w B., od 6.07.1992 r do 3.01.1995 r w Przedsiębiorstwie Produkcyjno – Usługowym (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością – stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał pracę spawacza – wymienioną w wykazie A dziale V poz. 12 pkt. 9,10 rozporządzenia RM z dnia 7.02.1983 r na stanowisku spawacza, wymienionym w wykazie A dziale V poz. 12 pkt. 9,10 wykazu stanowiącego załącznik nr 1 do zarządzenia nr 17 ministra Górnictwa i Energetyki z dnia 12 sierpnia 1983 r w sprawie określenia stanowisk pracy w resorcie górnictwa i energetyki, na których wykonywane są prace w szczególnych warunkach. /świadectwo – k. 10 akt ZUS/ W dniu 11 czerwca 1996 r została wystawiona opinia o wnioskodawcy, zatrudnionym w okresie 3 września 1979 r do 31 maja 1996 r na stanowisku spawacza, zgodnie z którą ubezpieczony jako spawacz scalał i spawał wg. dokumentacji konstrukcje stalowe jak słupy, dźwigary, stężenia belki oraz ślusarkę budowlaną. /kserokopia opinii – k. 13/ Wnioskodawca udokumentował ogólny staż pracy w wymiarze wynoszący 25 lat okresów składkowych i nieskładkowych. /bezsporne/ Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie zgromadzonych dokumentów jak i osobowych źródeł dowodowych w postaci zeznań wnioskodawcy oraz świadka.

Zeznania świadka, jako osoby nie będącej zainteresowanym rozstrzygnięciem sprawy na korzyść którejkolwiek ze stron, a jednocześnie pracownikiem tego samego zakładu pracy, pracującym na sąsiednim stanowisku co ubezpieczony, w tym samym czasie co wnioskodawca, nie budzą wątpliwości, są wiarygodne, logiczne, spójne i znajdują potwierdzenie w dokumentacji osobowej wnioskodawcy.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Odwołanie zasługuje na uwzględnienie i jako takie skutkuje zmianą zaskarżonej decyzji. W myśl art. 184 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1383), ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 r. przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32, 33, 39 i 40, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy osiągnęli:

1) okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 60 lat - dla kobiet i 65 lat - dla mężczyzn oraz 2) okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art.

27. Zaś ust. 2 w/w przepisu stanowi, że emerytura, o której mowa w ust. 1, przysługuje pod warunkiem nieprzystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego albo złożenia wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa. Stosownie do treści art. 32 ust. 1 w/w ustawy, ubezpieczonym urodzonym przed dniem 1 stycznia 1949 roku, będącym pracownikami, o których mowa w ust. 2 – 3, zatrudnionymi w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, przysługuje emerytura w wieku niższym niż określony w art. 27 pkt 1.

Według treści § 3 i 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. z 1983 r. Nr 8, poz. 43 z późn. zm.) za okres zatrudnienia wymagany do uzyskania emerytury, zwany dalej „wymaganym okresem zatrudniania” uważa się okres wynoszący 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn, liczony łącznie z okresami równorzędnymi i zaliczalnymi do okresów zatrudnienia. Pracownik, który wykonywał prace w szczególnych warunkach wymienione w wykazie A, nabywa prawo do emerytury, jeżeli spełnia łącznie następujące warunki:

1) osiągnął wiek emerytalny wynoszący: 55 lat dla kobiet i 60 lat dla mężczyzn;

2) ma wymagany okres zatrudnienia, w tym co najmniej 15 lat pracy w szczególnych warunkach. Powołany wykaz wskazuje wszystkie te prace w szczególnych warunkach, których wykonywanie uprawnia do niższego wieku emerytalnego. W świetle § 2 ust. 1 i 2 tegoż rozporządzenia oraz zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego okresami pracy uzasadniającymi prawo do świadczeń na zasadach określonych w rozporządzeniu są okresy, w których praca w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze jest wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy, przy czym powyższe okoliczności pracownik jest obowiązany udowodnić (por. wyrok Sądu Najwyższego z 15 grudnia 1997 r.

II UKN 417/97 – (...) i US (...) i wyrok Sądu Najwyższego z 15 listopada 2000 r. II UKN 39/00 Prok. i Prawo (...)). W przedmiotowym stanie faktycznym nie budzi wątpliwości fakt, iż wnioskodawca spełnia przesłanki ustawowe co do wieku oraz posiada wymaganą ilość okresów składkowych i nieskładkowych. Nie jest także członkiem otwartego funduszu emerytalnego. W ocenie Sądu wnioskodawca spełnia również warunek co do posiadania 15 lat pracy w warunkach szczególnych. Regulacja § 2, statuująca ograniczenia dowodowe i obowiązująca w postępowaniu przed organem rentowym, nie ma zastosowania w postępowaniu odwoławczym przed sądem pracy i ubezpieczeń społecznych.

W konsekwencji okoliczność i okresy zatrudnienia w szczególnych warunkach sąd uprawniony jest ustalać także innymi środkami dowodowymi niż dowód z zaświadczenia zakładu pracy, w tym zeznaniami świadków (por. uchwała Sądu Najwyższego z 27 maja 1985 r. sygn. III UZP 5/85 – LEX 14635, uchwała Sądu Najwyższego z 10 marca 1984 r. III UZP 6/84 – LEX 14625). Mając powyższe na uwadze Sąd Okręgowy na okoliczność pracy wykonywanej przez wnioskodawcę w szczególnych warunkach dopuścił dowód z zeznań świadka i z przesłuchania wnioskodawcy oraz załączył dokumentację pracowniczą.

Pracę spawacza zaliczyć należy do prac w warunkach szczególnych. Pomocnicze znaczenie w tym zakresie ma wykaz zawarty w załączniku nr 1 do zarządzenia Nr 9 Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałami Budowlanymi z dnia 1 sierpnia 1983 r. w sprawie wykazu stanowisk pracy w zakładach podległych Ministrowi Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych, na których są wykonywane prace w szczególnych warunkach. Stanowisko to wymienione zostało w Wykazie A Dziale XIV, poz. 12, pkt 1 – spawacz elektryczny i gazowy. W ocenie Sądu przedsiębiorstwo w którym był zatrudniony wnioskodawca miało charakter budowalny.

Analiza treści wykazu A do powołanego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku wskazuje, że wymienione w poz. 12 Działu XIV prace – prace przy spawaniu i wycinaniu elektrycznym, gazowym, atomotowodorowym są pracami w szczególnych warunkach. Zakład Ubezpieczeń Społecznych uznał, że skarżący nie udowodnił 15 lat pracy w warunkach szczególnych. Organ rentowy nie uznał wnioskodawcy jako pracy w szczególnych warunkach okresu zatrudnienia 3.09.1979 – 24.08.1986, 5.12.1988- 2.07.1991, 6.07.1992 – 3.01.1995 – w B.

– (...) Kombinat (...), Zakład Produkcji (...) w B., Przedsiębiorstwie Produkcyjno – Usługowym (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w B.. Był to jeden zakład, który zmieniał nazewnictwo. W ocenie Sądu wnioskodawca wykazał, iż podczas tego zatrudnienia wykonywał stale i w pełnym wymiarze czasu pracy pracę w szczególnych warunkach na stanowisku spawacza, łącznie ponad 15 lat – wraz z okresem uznanym przez organ rentowy, nawet przy wyłączeniu okresów budów eksportowych. Przy czym w tym okresie także wykonywał prace spawalnicze.

Należy przypomnieć, że dla oceny, czy pracownik pracował w szczególnych warunkach, nie ma istotnego znaczenia nazwa zajmowanego przez niego stanowiska, tylko rodzaj powierzonej mu pracy. Praca w szczególnych warunkach to praca wykonywana stale (codziennie) i w pełnym wymiarze czasu pracy (przez 8 godzin dziennie, jeżeli pracownika obowiązuje taki wymiar czasu pracy) w warunkach pozwalających na uznanie jej za jeden z rodzajów pracy wymienionych w wykazie stanowiącym załącznik do rozporządzenia z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego oraz wzrostu emerytur i rent dla pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 czerwca 2011 r.

I UK 393/10). Świadek i ubezpieczony zgodnie zeznali, że ubezpieczony posiadał uprawnienia do spawania i podczas spornego zatrudnienia pracował na stanowisku spawacza. Pracę wykonywał na hali, gdzie spawał elektrycznie, także półautomatem w osłonie gazowej. Praca ubezpieczonego polegała na spawaniu elektryczno – gazowym. Spawał głównie konstrukcje. Materiał do spawania przygotowywali inni pracownicy. W okresie zatrudnienia miał wypłacany dodatek szkodliwy. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie wnioskodawca wykazał zatem, że przepracował ponad 15 lat w szczególnych warunkach, łącznie z okresem uznanym przez organ rentowy.

Na mocy art. 129 ust. 1 ustawy świadczenia wypłaca się poczynając od dnia powstania prawa do tych świadczeń, nie wcześniej jednak niż od miesiąca, w którym zgłoszono wniosek lub wydano decyzję z urzędu. Wnioskodawca złożył wniosek o emeryturę w dniu 9 października 2017 r., a w dniu (...) ukończył 60 lat, zatem prawo do emerytury należało wnioskodawcy przyznać od dnia 6 listopada 2017 r. tj. od dnia ukończenia wieku emerytalnego. W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy, na podstawie art. 477 14 § 2 k.p.c., zmienił zaskarżoną decyzję i orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku.

Natomiast na podstawie art. 98 § 1 i § 3 k.p.c. Sąd Okręgowy w pkt 3 sentencji wyroku zasądził od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych I Oddziału w Ł. na rzecz wnioskodawcy kwotę 180,00 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego – stosownie do treści § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1804 z późn. zm).