Court dismissed tenant's appeal, holding both tenants jointly liable for rent arrears under lease agreement.
Legislator summary
AI generatedThe Court of Appeal dismissed the tenant's appeal against a lower court judgment ordering payment of rent arrears and legal costs. The court found that both tenants were parties to the lease agreement and thus jointly liable for the outstanding rent, rejecting the argument that only one tenant was responsible. Consequently, the appeal was rejected as groundless under the relevant civil procedure and civil code provisions.
Legislator headnote
AI generatedart. 693 § 1 i § 2 k.c.; art. 385 k.p.c.; art. 505 § 10 i § 13 k.p.c.: Both parties to a lease contract are jointly liable for rent arrears, and an appeal may be dismissed if it is groundless and no new evidence is required.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt II Ca 8/14
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ K., dnia 20 stycznia 2014 r. Sąd Okręgowy w Kaliszu II Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: SSO Marian Raszewski po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2014 r. w Kaliszu na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa Miasta K. przeciwko R. C. o zapłatę na skutek apelacji R. C. od wyroku Sądu Rejonowego w Kaliszu z dnia 18 września 2013 r., sygn. akt I C 487/13 postanawia: oddalić apelację. Sygn. akt II Ca 8/14
UZASADNIENIE
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 18 września 2013 r. Sąd Rejonowy w Kaliszu zasądził od pozwanej na rzecz powoda kwotę 590,42 zł tytułem należności głównej oraz kwotę 210 zł tytułem kosztów procesu zastrzegając, iż powódka za te zobowiązania odpowiada solidarnie z P. C.. Apelację od powyższego orzeczenia wniosła pozwana R. C..
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę prawną rozstrzygnięcia w zakresie dochodzonego pozwem roszczenia stanowi art. 693 § 1 i § 2 k.c. Wskazać należy, iż zarówno pozwana R. C., jak i pozwany P. C., który z resztą nie kwestionował swojego zobowiązania wobec powoda, byli stroną umowy dzierżawy, która stanowi podstawę roszczenia powoda w niniejszej sprawie. Tym samym oboje pozwani, a nie tylko jak twierdzi apelująca P. C., odpowiadają za zaległości czynszowe wynikające z umowy zawartej w dniu 22 października 2002 r. (umowa k. 7 – 9).
Na okoliczność tę nie mają wpływu, twierdzenia apelującej, iż wezwania do zapłaty doręczane były jedynie P. C. gdyż z umowy dzierżawy wynika obowiązek uiszczenia rocznego czynszu dzierżawnego z góry do 30 czerwca danego roku (§ 4 ust. 2 umowy dzierżawy k. 7). W konsekwencji też skoro pozwani nie uiścili czynszu za rok 2011 odsetki należne powodowi zasądzono na podstawie art. 481 k.c. od 1 lipca 2011 r. do dnia zapłaty. W zakresie prawa procesowego podstawą rozstrzygnięcia był art. 385 k.p.c., który pozwala sądowi oddalić apelację w razie jej bezzasadności i art. 505 10 § 1 k.p.c., który nakazuje sądowi rozpoznać apelację w składzie jednego sędziego.
Zgodnie zaś z art. 505 13 § 2 k.p.c. jeżeli sąd drugiej instancji nie przeprowadził postępowania dowodowego, uzasadnienie wyroku powinno zawierać jedynie wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku z przytoczeniem przepisów prawa.