Court dismissed appeal for lack of standing; plaintiff failed to prove assignment chain of insurance claim rights.
Legislator summary
AI generatedThe appellate court dismissed the plaintiff's appeal, ruling that the plaintiff lacked the active standing to initiate the proceedings. The material facts revealed a complex chain of assignments where the plaintiff acquired rights from a workshop but failed to prove the upstream transfer of the insurance claim from the vehicle owner to the workshop. Consequently, the court determined that the plaintiff could not demonstrate they held the valid right to claim the insurance reimbursement, rendering the entire lawsuit inadmissible.
Legislator headnote
AI generatedArt. 233 § 1 k.p.c.; Art. 278 § 1 k.p.c.; Art. 361 k.c.; Art. 363 k.c.: A party must prove the continuous chain of assignment of claim rights to establish active standing; failure to prove the source of the right renders the claim inadmissible.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt XIII Ga 1165/17
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 4 lipca 2017 roku, wydanym w sprawie sygn. akt XIII GC 2864/16, Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi oddalił powództwo (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w G. przeciwko (...) Spółce Akcyjnej w W., zasądził od powódki na rzecz pozwanego zwrot kosztów procesu oraz nakazał ściągnąć od powódki na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi nieuiszczone koszty sądowe. Apelację od powyższego wyroku złożyła powódka (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w G., zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi skarżąca zarzuciła:
1. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności: - art. 233 § 1 k.p.c. w związku z art. 278 § 1 k.p.c. poprzez nadużycie zasady swobodnej oceny dowodów w zakresie dowodu z opinii biegłego sądowego M. Motylskiego i błędne uznanie za adekwatną stawkę w wysokości 140 zł netto za 1 rbg prac naprawczych, podczas gdy w ustaleniach biegłego jednoznacznie zostało potwierdzone, iż na rynku lokalnym B. i okolic przedział stawek rynkowych kształtował się w granicach od 100 zł do 165 zł netto za 1 rbg prac naprawczych, co dowodzi, że stawka przyjęta przez powódkę w wysokości 163 zł netto za 1 rbg prac blacharsko-mechanicznych oraz prac lakierniczych, była stawką rynkową i mieszczącą się w przedziale cen stosowanych przez usługodawców na rynku lokalnym, zatem nie istniały podstawy do uznania tejże stawki za niemiarodajną, tym bardziej iż zgodnie z zasadami refundacji kosztów naprawy pojazdów w związku z zaistnieniem szkody komunikacyjnej, uwzględniać należy walor rynkowy zastosowanych przez warsztat naprawczy cen względem obowiązujących stawek na rynku, co czyni wadliwym rozstrzygniecie Sądu I instancji, gdyż sąd wziął pod uwagę jedynie kryterium stawki „najwyższej akceptowalnej przez pozwanego”, czego nie można uznać za prawidłowe, - art. 227, 229 i 230 k.p.c. poprzez ich niezastosowanie i prowadzenie przez sąd postępowania dowodowego (dowód z opinii biegłego) na okoliczności niesporne między stronami, to jest na okoliczność ustalenia „zakresu uszkodzeń pojazdu Marki M. o nr. Rej. (...) powstałych w wyniku wypadku”, podczas gdy istotą sporu między stronami była wyłącznie wysokość uzasadnionych ekonomicznie kosztów naprawy w zakresie stawek za roboczogodzinę prac blacharskich i lakierniczych, niesporny pomiędzy stronami tak w toku postępowania likwidacyjnego jak i sądowego był zaś koszt materiału lakierniczego, co w konsekwencji dowodzi o bezzasadności obniżenia przez biegłego kosztów lakierowania uwzględniony przez sąd w zakresie obliczania należnego powódce odszkodowania;
2. naruszenie prawa materialnego, w szczególności przepisów art. 361 i 363 k.c. poprzez błędną wykładnię i uznanie, iż przyznane odszkodowanie nie musi pokrywać w całości poniesionych przez poszkodowanego, udokumentowanych i uzasadnionych kosztów naprawy pojazdu w związku ze szkodą komunikacyjną, zgodnie z zasadą pełnego odszkodowania. Wskazując na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez zasądzenie od pozwanego na rzecz powódki kwoty 1.180,85 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 5.06.2016r. do dnia zapłaty i kosztami procesu, w tym kosztami zastępstwa procesowego za I instancję według norm przepisanych, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.
Skarżąca wniosła również o zasądzenie od pozwanego na swoją rzecz kosztów postępowania apelacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym według norm przepisanych. W odpowiedzi na apelację pozwany wniósł o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Sąd Okręgowy zważył co następuje:
Apelacja powódki jest niezasadna. Wskazać należy na bezprzedmiotowość zarzutów apelacyjnych w świetle okoliczności, która ma decydujące znaczenie w przedmiotowej sprawie. Apelująca w złożonym środku zaskarżenia nie odnosi się w ogóle do tej istotnej kwestii, która przesądza o braku podstaw do uwzględnienia jej żądania. Również Sąd Rejonowy okoliczność tę wskazał w końcowym fragmencie swych pisemnych motywów, choć to właśnie ona decyduje o nieuwzględnieniu zgłoszonego żądania. Istota niniejszej sprawy sprowadza się bowiem do tego, że powodowa spółka nie wykazała w procesie swojej legitymacji procesowej czynnej i dla tej przyczyny jej żądanie nie mogło zostać uwzględnione.
Poza sporem pozostaje, iż powódka nie jest podmiotem poszkodowanym wskutek wypadku komunikacyjnego z dnia 27 kwietnia 2016 roku. Uszkodzony w tej kolizji pojazd stanowił własność leasingodawcy (...) sp. z o.o. w Ł., a użytkowany był przez leasingobiorcę K. Ł. (1). Podmiotem poszkodowanym w sprawie był więc leasingodawca (...) sp. z o.o. w Ł.. Naprawę pojazdu wyspecjalizowanemu warsztatowi naprawczemu zlecił leasingobiorca, co miało miejsce w dniu 18 maja 2016 roku. Następna udokumentowana czynność prawna w tej sprawie to umowa przelewu powierniczego z dnia 22 lipca 2016 roku zawarta pomiędzy warsztatem dokonującym naprawy pojazdu a powodową spółką, na podstawie której warsztat naprawczy przeniósł na powódkę wierzytelność z tytułu odszkodowania z polisy sprawcy OC dotyczącego szkody komunikacyjnej z dnia 27 kwietnia 2016 roku.
W dacie zawierania tej umowy cedentowi nie przysługiwały żadne uprawnienia do odszkodowania za szkodę wynikłą z powyższego zdarzenia, jako że nie był poszkodowanym w tej sprawie i nie przestawił również umowy nabycia tej wierzytelności od osoby poszkodowanej. Z kolei w dniu 23 sierpnia 2016 roku zawarta została umowa cesji pomiędzy właścicielem uszkodzonego pojazdu, czyli leasingodawcą (...) sp. z o.o. w Ł., a leasingobiorcą K. Ł. (1) jako cesjonariuszem, na podstawie której cedent przeniósł na cesjonariusza prawo do dochodzenia w imieniu własnym i na własny rachunek odszkodowania z tytułu szkody komunikacyjnej w dniu 27 kwietnia 2016 roku.
W następstwie zawarcia tej ostatniej umowy cesji K. Ł. (2), który już wcześniej zlecił naprawę uszkodzonego pojazdu warsztatowi naprawczemu, nabył uprawnienie do dochodzenia od ubezpieczyciela odszkodowania związanego ze szkodą w pojeździe, które to odszkodowanie odpowiadało kosztom naprawy pojazdu. Z żadnego z dokumentów przedstawionych przez powódkę nie wynika natomiast, aby prawo do żądania zwrotu kosztów naprawy pojazdu przeniesione zostało czy przez samego leasingodawcę czy później przez leasingobiorcę na warsztat naprawczy dokonujący naprawy.
W zleceniu naprawy z dnia 18 maja 2016 roku udzielonym przez K. Ł. (1), który wówczas nie był jeszcze uprawniony do żądania odszkodowania od ubezpieczyciela, wskazano jedynie, że rozliczenie nastąpi w formie bezgotówkowej pod warunkiem skutecznego przelania prawa do odszkodowania przysługującego zleceniodawcy z tytułu szkody komunikacyjnej. Szczegółowe warunki przelewu regulować miała umowa o przelew wierzytelności. Właśnie tej umowy przelewu – pomiędzy podmiotem uprawnionym do żądania odszkodowania od ubezpieczyciela sprawcy szkody (leasingodawcy lub leasingobiorcy po nabyciu tych praw od leasingodawcy) a warsztatem naprawczym dokonującym naprawy pojazdu – powódka nie przedstawiła.
Powódka nie wykazała więc ciągiem przelewów, że podmiot, od którego nabyła prawa do odszkodowania, sam posiadał te prawa. Powódka nie wykazała zatem swojej legitymacji procesowej czynnej i to przesądza o nieskuteczności jej żądania. Prowadzenie postępowania dowodowego było w tej sytuacji całkowicie zbędne. Niezależnie bowiem od jego wyników powództwo i tak podlegało oddaleniu. Z tych samych przyczyn Sąd Okręgowy nie badał również zarzutów apelacyjnych wskazanych w apelacji. Badanie to jest bezprzedmiotowe, skoro powódka nie wykazała się legitymacją do zgłaszania takowych żądań.
Z tych względów apelacja (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w G. jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 385 k.p.c. O kosztach postępowania apelacyjnego Sąd Okręgowy orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c. i zasądził na rzecz pozwanego zwrot kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym w kwocie 135 zł. Jolanta Jachowicz Jarosław Pawlak Beata Matysik