Legislator Case Law & Legislation
VIII C 2412/17 AI generated

Court dismissed debt claim due to statute of limitations, noting plaintiff waited over five years after the debt expired.

Case Number VIII C 2412/17
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The court dismissed the plaintiff's lawsuit for payment of a debt owed by the defendant. The defendant successfully raised the statute of limitations defense, arguing the claim expired three years after the original loan agreement. The court ruled that the plaintiff's delay of over five years after the limitation period ended violated good faith principles, thereby barring the claim.

Legislator headnote

AI generated

Art. 118 k.c.; Art. 237 k.c.; Art. 5 k.c.: A claim barred by the statute of limitations cannot be enforced if the plaintiff initiates proceedings more than five years after the expiration of the limitation period, as this violates the principle of good faith.

Keywords

AI generated
statute of limitations good faith principle commercial debt limitation period dismissal of claim civil procedure banking contract

Cited Legislation

AI generated
Art. 118 k.c.
Art. 237 k.c.
Art. 5 k.c.
Nie można uznać podniesionego przez pozwanego zarzutu przedawnienia za działanie sprzeczne z zasadami współżycia społecznego przewidzianymi w art. 5 k.c. w sytuacji, gdy powództwo zostało wytoczone po 5 latach od momentu przedawnienia roszczenia.
art. 5 k.c
Na marginesie wskazać należy, że zarówno w orzecznictwie Sądu Najwyższego, jak i w doktrynie, dopuszcza się możliwość nieuwzględnienia zarzutu przedawnienia na podstawie art. 5 k.c.
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt VIII C 2412/17

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 kwietnia 2018 roku Sąd Rejonowy dla Łodzi – Widzewa w Łodzi, VIII Wydział Cywilny w następującym składzie : Przewodniczący : Sędzia SR Tomasz Kalsztein Protokolant : sekr. sąd. Kamila Zientalak po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2018 roku w Łodzi na rozprawie sprawy z powództwa (...) Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego w W. przeciwko T. P. o zapłatę 1. oddala powództwo;

2. zasądza od powoda (...) Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego w W. na rzecz pozwanego T. P. kwotę 3.617 zł (trzy tysiące sześćset siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu w całości. Sygn. akt VIII C 2412/17

UZASADNIENIE

Dnia 23 października 2017 roku powód (...) Fundusz Inwestycyjny Zamknięty w W. wniósł pozew w przeciwko T. P. o zasądzenie na jego rzecz od pozwanego kwoty 15.966,04 zł., na którą złożyła się należność wynikająca z umowy zawartą przez pozwanego z (...) SA w dniu 10 listopada 1998 roku. W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, iż na podstawie umowy cesji z dnia 14 grudnia 2010 roku pierwotny wierzyciel przeniósł wierzytelność na stronę powodową (pozew, k. 4-9) W dniu 23 listopada 2017 roku Sąd Rejonowy dla Łodzi-Widzewa w Łodzi wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym w którym uwzględnił powództwo w całości. (nakaz k.

51) W dniu 13 grudnia 2017 roku pozwany złożył skutecznie sprzeciw od nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym, w którym wniósł o oddalenie powództwo i zasadzenie kosztów procesu. W uzasadnieniu pozwany podniósł zarzut przedawnienia roszczenia. (sprzeciw k.54-55) W piśmie procesowym z dnia 11 stycznia 2018 roku powód wniósł o nieuwzględnianie zarzutu przedawnienia roszczenia i zaproponował pozwanemu zapłatę kwoty 5.400 zł. (pismo k. 50-51). Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 25 stycznia 2006 roku pozwany T.

P. zawarł z (...) S.A. umowę o prowadzenie rachunków terminowych lokat oszczędnościowych oraz umowę o świadczenie usług bankowości elektronicznej. (umowy k.31-34) W dniu 14 grudnia 2010 roku pierwotny wierzyciel zawarł z powodem umowę sprzedaży wierzytelności, na mocy której bank przeniósł na powoda wierzytelności. (dowód: umowa o przelewu wierzytelności, k. 18-22) W dniu 3 stycznia 2011 roku (...) S.A. w W. zawiadomi pozwanego, iż została dokonana cesja wierzytelności z tytułu umowy kredytu nr (...) na rzecz powoda. (zawiadomienie k.

38) Wezwaniem do zapłaty z dnia 21 lutego 2011 roku strona powodowa wzywała pozwanego do zapłaty kwoty 9.370,75 zł z tytułu nabytej wierzytelności wynikającej z umowy kredytu zawartej w dniu 10 listopada 1998 roku. (wezwanie k. 39).

Sąd Rejonowy zważył co następuje:

Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie. Powód twierdził, że jego roszczenie znajduje swoje źródło w umowie bankowej zawartej w dniu 10 listopada 1998 roku między pierwotnym wierzycielem (...) S.A. a pozwanym T. P.. Pozwany już w złożonym sprzeciwie od nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym podniósł zarzut przedawnienia. Powyższy zarzut okazał się być w pełni zasadny. Roszczenie dochodzone niniejszym powództwem bez wątpienia jest roszczeniem majątkowym, a zgodnie z zasadą ogólną z upływem trzech lat przedawniają się roszczenia – jak w przedmiotowej sprawie - związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, jako że pierwotny wierzyciel takową działalność niewątpliwie prowadził.

W przedmiotowej sprawie powód nie załączył przedmiotowej umowy kredytowej, a zatem brak jest danych umożliwiających precyzyjne ustalenie warunków udzielenia kredytu. Stąd też przyjmując, iż roszczenie było od razu wymagalne to uległo ono przedawnieniu w dniu 11 listopada 2001 roku. Powództwo zostało wytoczone w dniu 23 października 2017 roku. Mając powyższe na uwadze, powództwo podlegało oddaleniu. Na marginesie wskazać należy, że zarówno w orzecznictwie Sądu Najwyższego, jak i w doktrynie, dopuszcza się możliwość nieuwzględnienia zarzutu przedawnienia na podstawie art. 5 k.c. Podstawowym jednak warunkiem takiej możliwości jest ocena zarzutu przedawnienia jako czynienia przez uprawnionego do jego podnoszenia z przysługującego mu prawa użytku sprzecznego z zasadami współżycia społecznego.

Nie można uznać podniesionego przez pozwanego zarzutu przedawnienia za działanie sprzeczne z zasadami współżycia społecznego przewidzianymi w art. 5 k.c. w sytuacji, gdy powództwo zostało wytoczone po 5 latach od momentu przedawnienia roszczenia. Przyjęcie odmiennego stanowiska prowadziłoby do wniosku, że wierzyciel mógłby dochodzić przedawnionej należności w dowolnym momencie po upływie terminu przedawnienia, powołując się na zasady współżycia społecznego, co niweczyłoby cel instytucji przedawnienia.