Court allows landlord to collect rent arrears but grants tenants installment payments and exempts them from most court costs due to hardship.
Legislator summary
AI generatedThe court ordered the defendants to pay the plaintiff's rent arrears and legal fees, but structured the payment plan to accommodate their financial difficulties. The plaintiff argued for full immediate payment based on the breach of the tenancy agreement, while the defendants highlighted their low income, disability benefits, and family responsibilities. The court ruled that the defendants' severe economic situation justified spreading the debt over 53 installments and exempting them from the majority of the court costs.
Legislator headnote
AI generatedArt. 320 k.p.c.; Art. 102 k.p.c.: In cases of special justification, a court may order a debt to be paid in installments and may award only part of the losing party's costs or none at all, considering the social principles and the party's financial situation.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt VIII C 2375/17
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 kwietnia 2018 roku Sąd Rejonowy dla Łodzi-Widzewa w Łodzi VIII Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący: S.S.R. Bartek Męcina Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Zuchora po rozpoznaniu w dniu 29 marca 2018 roku w Łodzi na rozprawie sprawy z powództwa Miasta Ł.- (...) w Ł. przeciwko R. S. i I. M. o zapłatę 1. zasądza od pozwanych R. S. i I. M. solidarnie na rzecz powoda Miasta Ł.- (...) w Ł. kwotę 10.563,90 zł (dziesięć tysięcy pięćset sześćdziesiąt trzy złote dziewięćdziesiąt groszy) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od kwoty 9.821,03 zł. (dziewięć tysięcy osiemset dwadzieścia jeden złotych trzy grosze) od dnia 1 października 2017 r. do dnia 12 kwietnia 2018 r., a od kwoty 742,87 zł. (siedemset czterdzieści dwa złote osiemdziesiąt siedem groszy) od dnia 2 listopada 2017 r. do dnia 12 kwietnia 2018 r., 2. zasądzoną w punkcie 1 (pierwszym) kwotę 10.563,90 zł (dziesięć tysięcy pięćset sześćdziesiąt trzy złote dziewięćdziesiąt groszy) rozkłada na 53 (pięćdziesiąt trzy) miesięczne raty, w tym: a) 52 (pięćdziesiąt dwie) raty po 200 zł (dwieście złotych) każda, b) ostatnia 53-ta (pięćdziesiąta trzecia) rata w wysokości 163,90 zł (sto sześćdziesiąt trzy złote dziewięćdziesiąt groszy)), płatnych z góry do 15-go (piętnastego) dnia każdego miesiąca z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w przypadku uchybienia terminowi płatności którejkolwiek z rat, ustalając termin płatności pierwszej raty do 15-go (piętnastego) dnia miesiąca następującego po dniu uprawomocnienia się wyroku;
3. zasądza od pozwanych R. S. i I. M. solidarnie na rzecz powoda Miasta Ł.- (...) w Ł. kwotę 300 zł. (trzysta złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu, a w pozostałej części nie obciąża pozwanych obowiązkiem zwrotu kosztów procesu. Sygn. akt VIII C 2375/17
UZASADNIENIE
W pozwie wniesionym w dniu 2 listopada 2017 roku powód Miasto Ł.- (...) w Ł., reprezentowany przez adwokata, wniósł o zasądzenie solidarnie od R. S. i I. M. kwoty 10.563,90 zł z ustawowymi odsetkami od kwoty 9.821,03 zł od dnia 1 października 2017 r. do dnia zapłaty, a od kwoty 742,87 zł od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty. Nadto powód wniósł o zasądzenie na jego rzecz od pozwanych kosztów procesu według norm przepisanych. W uzasadnieniu powód wskazał, że w dniu 9 lutego 2005 r. zawarł z R. S. umowę najmu lokalu mieszkalnego nr (...) położonego w Ł. przy ul. (...) na czas nieoznaczony.
Poza najemcą obowiązek uiszczania czynszu i opłat dodatkowych do 10 dnia każdego miesiąca obciążał również I. M., jako pełnoletnią osobę wspólnie zamieszkującą w powyższym lokalu. Pomimo powyższego obowiązku pozwani nie uiszczali w terminie opłat związanych z korzystaniem z lokalu. W związku z tym powód wypowiedział pozwanemu umowę najmu z dniem 31 lipca 2017 r. Na dochodzoną pozwem kwotę składa się 9.821,03 zł tytułem zaległości w opłatach czynszowych za okres od 1 marca 2014 r. do 31 lipca 2017 r. oraz 742,97 zł tytułem skapitalizowanych odsetek. (pozew- k. 3- 4) Nakazem zapłaty z dnia 16 listopada 2017 roku Sąd zasądził od R.
S. i I. M. na rzecz powoda dochodzoną pozwem kwotę z ustawowymi odsetkami oraz kwotę 2.492 zł. tytułem zwrotu kosztów postępowania. (nakaz zapłaty k.
25) Sprzeciwami wniesionymi w dniu 8 grudnia 2017 r. pozwani zaskarżyli powyższy nakaz zapłaty w całości i wnieśli o oddalenie powództwa. Pozwani podnieśli zarzut nieudowodnienia wysokości dochodzonego roszczenia, a w dalszej kolejności przedawnienia roszczenia. W przypadku uwzględnienia powództwa R. S. i I. M. wnieśli o rozłożenie należności na raty. (sprzeciw k. 29- 30, k. 33- 34) W odpowiedzi na sprzeciwy powód podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko (pismo procesowe k. 39- 40) Na rozprawie w dniu 29 marca 2018 r. R. S. i I.
M. nie kwestionowali powództwa zarówno co do zasady, jak i wysokości. Natomiast pozwani podtrzymali swój wniosek o rozłożenie należności na raty po 150 zł. miesięcznie oraz wnieśli o nieobciążanie kosztami procesu. (protokół rozprawy k. 63- 64) Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 9 lutego 2005 r. R. S. zawarł z Miastem Ł., w imieniu którego działał A.N. Ł. (...), umowę najmu lokalu mieszkalnego nr (...) położonego w Ł. przy ul. (...). Zgodnie z § 2 ust. 3 umowy najemca zobowiązał się do uiszczania czynszu miesięcznie z góry bez uprzedniego wezwania w terminie do 10 dnia każdego miesiąca. Za zapłatę czynszu i opłat w myśl § 2 ust. 5 umowy odpowiadały z najemcą solidarnie stale mieszkające z nim osoby pełnoletnie. (umowa najmu k. 6- 10).
Poza R. S. w powyższym lokalu mieszkalnym zamieszkiwała I. M.. (bezsporne) W dniu 30 marca 2015 r. R. S. podpisał oświadczenie o uznaniu zadłużenia wynoszącego w dniu 30 marca 2015 r. kwotę 357,84 zł. (oświadczenie k.
56) Pismem z dnia 9 czerwca 2017 r. (...) w Ł. wypowiedział pozwanemu umowę najmu powyższego lokalu mieszkalnego z powodu zaległości z tytułu czynszu najmu i opłat dodatkowych przekraczających 3 pełne okresy płatności. (pismo k.
14) Zaległość z tytułu czynszu i opłat związanych z korzystaniem z powyższego lokalu mieszkalnego za okres od 1 marca 2014 r. do 31 lipca 2017 r. wyniosła 9.821,03 zł. (kartoteka finansowa k. 16- 17). R. S. i I. M. zamieszkują w lokalu mieszkalnym nr (...) położonym w Ł. przy ul. (...) razem z dwojgiem dzieci w wieku 10 i 11 lat. Pozwana jest zatrudniona w prywatnym przedsiębiorstwie, jako pracownik produkcji. Z powodu złamania ręki I. M. otrzymuje zasiłek rehabilitacyjny w wysokości 1.600 zł. Dodatkowym dochodem pozwanych jest świadczenie z programu 500+. R. S. od około 2 lat jest zarejestrowany w PUP jako osoba bezrobotna, bez prawa do zasiłku. (zeznania I. M. k. 64, zeznania R. S. k.
64) Powyższy stan faktyczny został ustalony na podstawie powołanych wyżej dowodów w postaci dokumentów, których wiarygodność nie była kwestionowana przez żadną ze stron, a także na podstawie zeznań pozwanych.
Sąd Rejonowy zważył, co następuje:
Powództwo podlegało uwzględnieniu w całości. Powód dochodził od pozwanych kwoty 10.563,90 zł z ustawowymi odsetkami od kwoty 9.821,03 zł od dnia 1 października 2017 r. do dnia zapłaty, a od kwoty 742,87 zł od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty, tytułem czynszu najmu i opłat związanych z korzystaniem z lokalu mieszkalnego nr (...) położonego w Ł. przy ul. (...) za okres od 1 marca 2014 r. do 31 lipca 2017 r. Ostatecznie pozwani nie kwestionowali powództwa zarówno co do zasady, jak i wysokości. Dlatego też Sąd oparł się na przedstawionych przez powoda dokumentach w postaci kartoteki konta oraz wypowiedzeń i powiadomień o wysokości aktualnej stawki czynszu.
W związku z tym Sąd zasądził od R. S. i I. M. solidarnie na rzecz powoda Miasta Ł.- Zarządu Lokali Miejskich w Ł. kwotę 10.563,90 zł. Podkreślić należy, że strona powodowa miała prawo, oprócz żądania należności głównej, żądać odsetek za czas opóźnienia, jako że zgodnie z treścią przepisu art. 481 § 1 k.c., jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik nie ponosi odpowiedzialności, przy czym dłużnik jest w opóźnieniu jeżeli nie spełnia świadczenia w określonym terminie.
Dlatego też Sąd zasądził od pozwanych na rzecz powoda odsetki ustawowe za opóźnienie od kwoty 9.821,03 zł od dnia 1 października 2017 r. do dnia 12 kwietnia 2018 r., a od kwoty 742,87 zł od dnia 2 listopada 2017 r., czyli od dnia wniesienia pozwu, również do dnia 12 kwietnia 2018 r. Zgodnie z art. 320 kpc w szczególnie uzasadnionych wypadkach sąd może w wyroku rozłożyć na raty zasądzone świadczenie. W ocenie Sądu trudna sytuacja majątkowa pozwanych w pełni uzasadnia zastosowanie wobec nich dobrodziejstwa zacytowanego przepisu.
Pozwani wspólnie prowadzą gospodarstwo domowe z dwojgiem dzieci w wieku 10 i 11 lat. Pozwana jest zatrudniona w prywatnym przedsiębiorstwie, jako pracownik produkcji, ale z powodu złamania ręki otrzymuje zasiłek rehabilitacyjny w wysokości 1.600 zł. Dodatkowym dochodem pozwanych jest świadczenie z programu 500+ w wysokości 1.000 zł. R. S. od około 2 lat jest zarejestrowany w PUP jako osoba bezrobotna, bez prawa do zasiłku. W związku z tym zasądzoną w punkcie 1 kwotę 10.563,90 zł Sąd rozłożył na 53 miesięczne raty, w tym 52 raty po 200 zł każda, a ostatnia 53-ta rata w wysokości 163,90 zł., płatnych z góry do 15-go dnia każdego miesiąca z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w przypadku uchybienia terminowi płatności którejkolwiek z rat, ustalając termin płatności pierwszej raty do 15-go dnia miesiąca następującego po dniu uprawomocnienia się wyroku.
O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 102 k.p.c., mając na uwadze trudną sytuację życiową, majątkową i zdrowotną pozwanych. Wymienione okoliczności, zdaniem Sądu, oceniane przez pryzmat zasad współżycia społecznego, uzasadniają odstępstwo od podstawowych zasad decydujących o rozstrzygnięciu w przedmiocie kosztów procesu. Zgodnie z treścią przepisu art. 102 k.p.c., w wypadkach szczególnie uzasadnionych sąd może zasądzić od strony przegrywającej tylko część kosztów albo nie obciążać jej w ogóle kosztami.
W ocenie Sądu taki właśnie szczególny wypadek zachodzi w stosunku do pozwanych. Wskazany przepis pozostawia sądowi orzekającemu swobodę oceny, czy fakty związane z przebiegiem procesu, jak i dotyczące sytuacji życiowej strony, stanowią podstawę do nieobciążania jej kosztami procesu. Do kręgu wypadków szczególnie uzasadnionych należą zarówno okoliczności związane z samym przebiegiem procesu, jak i leżące na zewnątrz. Do pierwszych zaliczane są między innymi sytuacje wynikające z charakteru żądania poddanego rozstrzygnięciu, jego znaczenia dla strony, subiektywne przekonanie strony o zasadności roszczeń.
Drugie natomiast wyznacza sytuacja majątkowa i życiowa strony. Wskazać przy tym należy, że całokształt okoliczności, które mogłyby uzasadniać zastosowanie tego wyjątku, powinien być oceniony z uwzględnieniem zasad współżycia społecznego (por. wyrok SA w Łodzi z dnia 2013-11-27, sygn. akt I ACa 725/13; postanowienie SN z dnia 2013-10-24, sygn. akt IV CZ 61/13). Okoliczności, o których była mowa przy uzasadnianiu przyczyn rozłożenia zasądzonego roszczenia na raty, uzasadniają odstępstwo od podstawowych zasad decydujących o rozstrzygnięciu w przedmiocie kosztów procesu i przemawiają za odstąpieniem od obciążenia pozwanych obowiązkiem zwrotu kosztów procesu należnych stronie przeciwnej powyżej kwoty 300 zł.
Poniesione przez stronę powodową koszty to opłata od pozwu w wysokości 300 zł oraz koszty zastępstwa procesowego powoda w stawce minimalnej w wysokości 3.600 zł. (§ 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie)