Court dismissed creditor's objections to enforcement distribution plan regarding execution costs and legal fees.
Legislator summary
AI generatedThe court rejected the creditor's objections to the enforcement distribution plan submitted by the bailiff. The creditor argued that execution costs were miscalculated and that legal fees should not have been deducted from the pension amount before distribution. The court found the objections unfounded, noting that the bailiff correctly prioritized execution costs and legal fees according to the Civil Procedure Code before distributing the remaining funds to the creditor.
Legislator headnote
AI generatedArt. 1025 § 1 k.p.c.; Art. 1026 k.p.c.: Execution proceeds must be distributed in a specific statutory order, prioritizing execution costs and legal fees before other claims, and the bailiff's adherence to this order is binding absent clear error.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt: XI Co 50/18 POSTANOWIENIE Dnia 25 kwietnia 2018 r. Sąd Rejonowy w Toruniu XI Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSR Paweł Liberadzki Protokolant: starszy sekretarz sądowy Aneta Bober po rozpoznaniu w dniu 18 kwietnia 2018 r. w Toruniu na rozprawie sprawy z wniosku (...) S.A. we W., (...) Wierzytelności Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego F-szu Inwestycyjnego Zamkniętego, OMEGA Wierzytelności Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego F-szu Inwestycyjnego Zamkniętego z udziałem R. U. zarzuty na plan podziału postanawia:
1) oddalić zarzuty, 2) nie obciążać dłużnika kosztami w zakresie skargi na czynności komornika. Sygn. akt XI Co 50/18
UZASADNIENIE
(...) S.A., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł zarzuty do planów podziału sumy uzyskanej z egzekucji skierowanej do świadczenia emerytalnego dłużnika R. U., sporządzonych od 23 lutego 2017 roku do 24 października 2017 roku w sprawie Km 3106/13 prowadzonej przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w Toruniu K. M.. W uzasadnieniu wskazał, iż zostały one sporządzone nieprawidłowo z uwagi na niewłaściwą wysokość kosztów egzekucyjnych w sprawach Km 3616/16 oraz Km 1718/17 – koszty te nie są pomniejszane zgodnie z przekazywanymi potrąceniami.
Zarzucił również komornikowi nieprawidłowe ustalenia kosztów zastępstwa prawnego w egzekucji, które powinny wynosić 900 zł a nie 1200 zł. Wskazał także, że do wartości egzekwowanego świadczenia, od którego nalicza się opłatę egzekucyjną nie wlicza się kosztów zastępstwa prawnego wierzycieli, co oznacza, iż od kwot przekazanych wierzycielom w ramach zwrotu poniesionych zaliczek komornik nie pobiera żadnej opłaty. W odpowiedzi na skargę komornik wniósł o jej oddalenie. Zdaniem organu egzekucyjnego z uwagi na wysokość uzyskiwanego w sprawie potrącenia w sprawach możliwe jest wyłącznie zaspokajanie kosztów.
Wydzieloną wierzycielowi sumę zalicza się przede wszystkim na koszty postępowania, a następnie na odsetki, a na końcu na sumę dłużną. Dla podziału kwoty uzyskanej ma to taki skutek, że w pierwszej kolejności uzyskane potrącenie należy przeznaczyć na spłatę kosztów egzekucyjnych i kosztów procesu. W związku z tym należy uznać, że koszty zostały ustalone prawidłowo i są zaspokajane zgodnie z przepisami postępowania. Ponadto, komornik wskazał, że koszty zastępstwa zostały ustalone prawidłowo. O ocenie Sądu zarzuty nie są zasadne.
Zgodnie z art.1025 § 1 k.p.c. z kwoty uzyskanej z egzekucji zaspokaja się w następującej kolejności:
1) koszty egzekucyjne;
2) należności alimentacyjne;
3) należności za pracę za okres 3 miesięcy do wysokości najniższego wynagrodzenia za pracę określonego w odrębnych przepisach oraz renty z tytułu odszkodowania za wywołanie choroby, niezdolności do pracy, kalectwa lub śmierci i koszty zwykłego pogrzebu dłużnika;
4) należności zabezpieczone hipoteką morską lub przywilejem na statku morskim;
5) należności zabezpieczone hipoteką, zastawem, zastawem rejestrowym i zastawem skarbowym albo korzystające z ustawowego pierwszeństwa oraz prawa, które ciążyły na nieruchomości przed dokonaniem w księdze wieczystej wpisu o wszczęciu egzekucji lub przed złożeniem do zbioru dokumentów wniosku o dokonanie takiego wpisu;
6) należności za pracę niezaspokojone w kolejności trzeciej;
7) należności, do których stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, o ile nie zostały zaspokojone w kolejności piątej;
8) należności wierzycieli, którzy prowadzili egzekucję;
9) inne należności. Natomiast na mocy art. 1026 k.p.c. jeżeli suma objęta podziałem nie wystarcza na zaspokojenie w całości wszystkich należności i praw tej samej kategorii, należności zaliczone w artykule poprzedzającym do kategorii czwartej i piątej będą zaspokojone w kolejności odpowiadającej przysługującemu im pierwszeństwu, inne zaś należności - stosunkowo do wysokości każdej z nich. Wydzieloną wierzycielowi sumę zalicza się przede wszystkim na koszty postępowania, następnie na odsetki, a w końcu na sumę dłużną.
Analiza kart rozliczeniowych sporządzonych przez komornika nie wskazuje na nieprawidłowości w rozliczaniu wyegzekwowanych sum. Należy mieć na uwadze, iż w każdej sprawie (Km 3106/13, (...), (...)) oprócz należności głównej do zapłaty pozostają również koszty procesu oraz zastępstwa w egzekucji, natomiast jedynym skutecznym przedmiotem egzekucji jest stosunkowo niskie świadczenie emerytalne dłużnika. Uzyskane w ten sposób kwoty komornik zaspokaja zgodnie z wskazanymi wyżej przepisami. W pierwszej kolejności potrącenie przeznaczone było na spłatę kosztów egzekucyjnych (wydatków i opłat) i kosztów procesu (w tym kosztów zastępstwa w procesie), które sukcesywnie ulegały zmniejszeniu.
Niezasadny jest zarzut wierzyciela odnoście sposobu ustalenia wysokości wynagrodzenia pełnomocnika. Postępowanie Km 1718/17 zostało wszczęte przed 26 października 2016 roku – a więc jeszcze przed nowelizacją rozporządzenia o wysokości wynagrodzenia radcy prawnego - nastąpiło 30 maja 2016 roku, a dokonał go Komornik Sądowy A. O., który następnie uznał się niewłaściwym i przekazał sprawę komornikowi, który prowadzi ją obecnie. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji. O kosztach postanowiono na podstawie art. 770 k.p.c.