Legislator Case Law & Legislation
IV Kz 283/13 AI generated

Appeal court allows full defense costs for acquitted defendant, rejecting partial reimbursement based on work assessment.

Case Number IV Kz 283/13
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Partially Allowed

Legislator summary

AI generated

The appeal court reversed the first-instance decision to award only a partial defense cost reimbursement to the acquitted defendant. The lower court had reduced the amount based on an assessment of the lawyer's workload rather than the actual invoice. The appellate court ruled that limiting state reimbursement to a partial sum constitutes an unjustified restriction of the right to defense, mandating full reimbursement of the verified invoice amount.

Legislator headnote

AI generated

Art. 437 § 2 k.p.k.; Art. 109 § 2 k.p.w.: The state must fully reimburse defense costs incurred by an acquitted defendant; limiting reimbursement to a partial sum based on workload assessment violates the right to defense.

Keywords

AI generated
defense costs reimbursement acquitted defendant rights right to defense state liability legal aid expenses workload assessment criminal procedure costs

Cited Legislation

AI generated
Art. 437 § 2 k.p.k.
VIII W 154/13/N, w przedmiocie kosztów zastępstwa procesowego, na podstawie art. 437 § 2 kpk.
Art. 109 § 2 k.p.w.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt IV 1 Kz 283/13 POSTANOWIENIE Dnia 20 stycznia 2014 r. Sąd Okręgowy w Krakowie, Wydział IV Karny - Odwoławczy, Sekcja ds. postępowań szczególnych i wykroczeń w składzie: Przewodniczący: SSO Andrzej Almert Protokolant: st. prot. Bartosz Niemiec po rozpoznaniu w sprawie W. K. obwinionego o czyn z art. 86 § 1 kw, na skutek zażalenia obrońcy obwinionego, na postanowienie Sądu Rejonowego dla Krakowa – Nowej Huty w Krakowie Wydział VIII Karny z dnia 4 października 2013 r., sygn. VIII W 154/13/N, w przedmiocie kosztów zastępstwa procesowego, na podstawie art. 437 § 2 kpk. w zw. z art. 109 § 2 kpw p o s t a n a w i a: zmienić zaskarżone postanowienie w ten sposób, że w miejsce kwoty 576 (pięćset siedemdziesiąt sześć) złotych, zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz obwinionego kwotę 1845 (tysiąc osiemset czterdzieści pięć) złotych, jako zwrot kosztów poniesionych w związku z ustanowieniem obrońcy.

UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz obwinionego pięćset siedemdziesiąt sześć złotych, jako zwrot kosztów poniesionych w związku z ustanowieniem obrońcy w sprawie, w której zapadł wyrok uniewinniający. Powyższą kwotę Sąd Rejonowy ustalił jako dwukrotność stawki minimalnej określonej w § 14 ust 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej z urzędu - powiększonej o 20% za każdy kolejny dzień trwania rozprawy. W ocenie Sądu I Instancji zwrot części kosztów wyłożonych na ustanowienie obrońcy, w takiej właśnie kwocie, odpowiadał obiektywnemu nakładowi pracy obrońcy. Sąd odmówił zasądzenia kwoty wynikającej z faktury zalegającej w aktach na k.

16. Powyższe zaskarżył obrońca i zarzucił obrazę art. 118 § 2 kpw i art. 616 § 1 pkt 2 kpk, w zw. z art. 119 kpw – poprzez zasądzenie jedynie części kwoty jaką obwiniony wyłożył w związku ustanowieniem obrońcy i ustalenie jej na podstawie oceny pracy obrońcy, jego nakładu pracy oraz stopnia przyczynienia się do wyjaśnienia sprawy – gdy jedynie miarodajna była w tej mierze faktura stwierdzające rzeczywiście poniesione przez obwinionego koszty. Na tej podstawie obrońca wniósł o zmianę zaskarżonego orzeczenia i zasądzenie kwoty zgodnej z ww. fakturą.

Sąd Odwoławczy zważył, co następuje. Zażalenie zasługiwało na uwzględnienie. Elementarnym składnikiem prawa do obrony w szeroko rozumianym procesie karnym (w tym i w sprawach o wykroczenie), jest możliwość korzystania z pomocy obrońcy. Zasadą jest przy tym, że ma być to obrońca ustanowiony z wyboru. Obecnie obowiązujące przepisy ustanowienia obrońcy z urzędu traktują jako wyjątek, możliwy tylko w razie ziszczenia się konkretnych przesłanek. Zatem odmowa zasądzenia rzeczywiście poniesionych wydatków związanych z ustanowieniem obrońcy jest w ujęciu systemowym, ograniczeniem prawa do obrony.

W tej konkretnej sprawie jest także realną dolegliwością dla obwinionego, który pomimo uniewinnienia doznałby w wyniku niniejszej sprawy uszczuplenia majątkowego. W sprawach z oskarżenia publicznego ryzyko poniesienia kosztów obrony w razie uniewinnienia, co do zasady, obciąża w całości Skarb Państwa. Brak jest zatem jakichkolwiek przesłanek do limitowania w tym zakresie „odpowiedzialności” Skarbu Państwa – szczególnie gdy oskarżyciel publiczny jest zawsze profesjonalistą. W realiach niniejszej sprawy brak było także podstaw do kwestionowania prawdziwości faktury przedłożonej przez obronę (k. 116), a zawarta w niej kwota 1845 złotych mieściła się w maksymalnej możliwej do zasądzenia stawce wynagrodzenia, określonego w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej z urzędu.

Skoro zaś tak, to należało zasądzić kwotę wynikająca z faktury i w tym zakresie konieczna była korekta błędnego orzeczenia Sądu Rejonowego. Z przytoczonych powodów, postanowiono jak na wstępie.