Court convicts gambling machine operator of tax crime and imposes fine, confiscation, and business ban.
Legislator summary
AI generatedThe court convicted the defendant, a company president, of a tax crime for operating gambling machines without a license. The prosecution argued the defendant acted knowingly to evade regulations, while the defense relied on favorable interpretations of the gambling law. The court rejected the defense, citing Supreme Court precedents that the specific prohibition clause complements the general tax crime provision, and imposed a fine, confiscation of assets, and a five-year business ban.
Legislator headnote
AI generatedArt. 107 § 1 kks w zw. z art. 9 § 3 kks; Art. 6 ust. 1 ustawy o grach hazardowych: The specific prohibition clause in the gambling law complements the general tax crime provision when facts show a violation of the specific regulation, establishing that ignorance of the specific licensing requirement does not exempt an operator from criminal liability.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt IIK 75/17 1Ds.106.2018 RKS 1097/2014/452000
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 kwietnia 2018r. Sąd Rejonowy w Lubaniu Wydział II Karny w składzie : Przewodniczący SSR Tuliusz Stabryn Protokolant Małgorzata Łasecka Przy udziale Prokuratora Asesor Agnieszki Jurzec - Jasieckiej po rozpoznaniu w dniach 20.04.2018r. sprawy karnej oskarżonego (...) urodz. (...) w C. (Ukraina) syna J. i M. zd. M. oskarżonego o to , że będąc prezesem spółki z o.o. (...) z siedzibą (...)-(...) W., ul. (...) (...) i będąc na podstawie prawa uprawnionym i zobowiązanym do prowadzenia spraw gospodarczych tej spółki, w okresie od 12.02.2014r. do 29.10.2014r. urządzał prowadził w lokalu gastronomicznym „ (...) ” należącym do M.
K. (1) w L. przy ul. (...) gry na automatach (...) (...) o nr (...) oraz (...), wbrew przepisom ustawy z dnia 19.11.2009r. o grach hazardowych (Dz.U. nr 201 poz.1540), tj. o czyn z art. 107§1 kks w zw. z art. 9§3 kks I. uznaje oskarżonego I. D. winnym popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w części wstępnej wyroku stanowiącego przestępstwo skarbowe z art. 107§1 kks w zw. z art. 9§3 kks i za to na podstawie art. 107§1 kks wymierza mu karę grzywny w ilości 300 (trzystu) stawek dziennych przyjmując, iż jedna stawka dzienna równoważna jest kwocie 50 zł (pięćdziesiąt złotych), II. na podstawie art. 31 § 1 kks w zw. z art. 30 § 5 kks orzeka przepadek na rzecz Skarbu Państwa poprzez zniszczenie dowodów rzeczowych w postaci: automatu do gier (...) (...) o numerze (...) wraz z przewodami elektrycznymi i zawartością, automatu (...) o numerze (...) wraz z przewodem elektrycznym i zawartością ,zajętych na podstawie protokołu zatrzymania z dnia 29.10.2014r. oraz pokwitowania numer (...), przechowywanych w magazynie likwidacyjno –depozytowym Izby Celnej we W. poz. księgi magazynowej (...) (...), z tym, że zawartość pieniężna w kwocie 2215 złotych wyjęta z automatu za pokwitowaniem PL/MF/AK numer (...) przechodzi na rzecz Skarbu Państwa, a nadto orzeka przepadek dowodu rzeczowego w postaci umowy najmu powierzchni użytkowej numer (...) z dnia 12.02.2014r. , przechowywanej w aktach sprawy, oraz kluczy do automatu do gier w ilości 2 sztuk zajętych protokołem zatrzymania rzeczy z 12.12.2014r i pokwitowaniem (...) numer (...) przechowywanych w magazynie depozytowym poz. księgi magazynowej (...) (...), III. na podstawie art. 41 § 2 kk orzeka wobec oskarżonego I.
D. środek karny w postaci zakazu prowadzenia działalności gospodarczej o charakterze polegającej na organizowaniu gier hazardowych, na okres 5 (pięciu) lat, IV. na podstawie art. 627 k.p.k. w zw z art. 113§1 k.k.s. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w niniejszej sprawie, zaś na podstawie art. 17 ust.1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973r. o opłatach w sprawach karnych nie wymierza mu opłaty.
UZASADNIENIE
W okresie pomiędzy 12.02.2014 roku a 29.10.2014 roku I. D. był Prezesem firmy (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W.. W dniu 12.02.2014 roku zawarł on umowę najmu powierzchni w lokalu położonym w L. przy ul. (...), należącym do M. K. (1). Na wydzierżawionej powierzchni zostały umieszczone przez spółkę dwa automaty do gier (...) o nr (...) oraz (...) o nr (...) (...). Zgodnie z umową dzierżawca miał uiszczać wydzierżawiającemu miesięczny procent od przychodów w wysokości 45%, płatny z dołu do 20 dnia miesiąca za miesiąc poprzedni.
Dowód: zeznania świadka M. K. k. 358, 133-134; umowy najmu powierzchni lokalu z dnia 12.02.2014r k. 245-250; protokół instalacji k. 251. W dniu 29.10.2014 roku funkcjonariusze ówczesnego Urzędu Celnego w L. ujawnili w lokalu (...) położonym w L. przy ul. (...) dwa automaty do gier (...) o nr (...) oraz (...) o nr (...) 1997 należące do firmy (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W.. Funkcjonariusze Urzędu Celnego w trakcie czynności sprawdzających ustalili, iż przedmiotowe urządzenia nie są automatami do gier zręcznościowych. Z przeprowadzonego eksperymentu na ujawnionych urządzeniach wynikało, iż rozgrywane na nich gry mają charakter losowy, a tym samym automaty te spełniały kryteria gier na automatach w rozumieniu ustawy o grach hazardowych i na ich użytkowanie wymagane są stosowne zezwolenia, których reprezentowana przez I.
D. spółka nie posiada. W związku z brakiem stosownych dokumentów w postaci koncesji na prowadzenie kasyna gry oraz braku rejestracji urządzeń, automaty wraz z przewodami i ich zawartością zostały zatrzymane za pokwitowaniem. Również biegły sądowy z zakresu informatyki, telekomunikacji i automatów do gier nie miał żadnych wątpliwości co do charakteru automatów i prowadzonych na nich gier, wskazując jednoznacznie, iż przedmiotowe automaty nie są automatami do gier zręcznościowych Dowód: zeznania świadka D. A. k. 358, 75-76; zeznania świadka R.
C. k. 358, 77-79; opinie biegłego R. R. k. 95-101, 198-202; ustna uzupełniająca opinia biegłego R. R. k. 357; protokół kontroli z dnia 29.10.2014 r k. 5-8; protokoły zatrzymania rzeczy k. 11; spis i opis rzeczy k. 12; protokół oględzin k. 14-17, 116-117; pokwitowanie (...) nr (...) k. 118. I. D. w chwili popełnienia czynu nie był karany. Dowód: informacje z K. k. 348-349. Oskarżony I. D. nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Mimo prawidłowego wezwania nie stawił się przed Sądem. W toku postępowania przygotowawczego odmówił składania wyjaśnień.
Przesłuchane w charakterze świadków D. A. (2) i R. C. (2) funkcjonariuszki ówczesnego Urzędu Celnego w L. zeznały, iż w trakcie czynności służbowych ujawniono automaty do gry (...) o nr (...) oraz (...) o nr (...) (...), które wbrew zapewnieniom nie były automatami do gier zręcznościowych, a automatami, na których można było prowadzić gry o charakterze losowym. Zeznania świadków w tym zakresie korelują z opinią biegłego R. R. (2), który w sposób szczegółowy zarówno w opiniach pisemnych, jak i ustnej uzupełniającej, wskazał na okoliczności przemawiające za uznaniem, iż przedmiotowe automaty do gier są urządzeniami, na których przeprowadzane gry mają charakter losowy w myśl art. 2 ust. 5 ustawy o grach hazardowych, w związku z czym używanie ich bez wymaganych zezwoleń jest zabronione.
W tym stanie rzeczy Sąd uznał zeznania świadków D. A. (2) i R. C. (2), za wiarygodne i mające istotne znaczenie dla przyjęcia niniejszego rozstrzygnięcia. Sąd nie doszukał się żadnych okoliczności mogących podważyć wiarygodność świadków, jak i opinii biegłego. Wskazane dowody korelują nadto z protokołem kontroli z dnia 29.10.2014 roku oraz protokołem oględzin rzeczy. Z zebranego materiału dowodowego wynika, wprost, iż umieszczone przez firmę (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. reprezentowaną przez Prezesa w osobie I. D., w lokalu (...) w miejscowości L., przy ul. (...), automaty do gier o nazwach (...) o nr (...) oraz (...) o nr (...) 1997, były urządzeniami do prowadzenia gier hazardowych w rozumieniu ustawy o grach hazardowych.
Przesłuchany w charakterze świadka M. K. (1), potwierdził w swoich zeznaniach współpracę z firmą oskarżonego polegającą na wynajmie części lokalu pod ustawienie automatów do gry, za co uzyskiwała comiesięczny dochód w ustalonej w umowie wysokości. Wskazał również, iż przedmiotowe automaty dokonywały wypłat w walucie polskiej, a w przypadku braku środków na wypłaty dla grających sam ich dokonywał, za co otrzymywał gratyfikacje od przedstawiciela firmy (...). Zeznania świadka nie budzą żadnych zastrzeżeń i korelują z pozostałym materiałem dowodowym tworząc dokładny obraz zaistniałego zdarzenia.
Uzupełnia je również dowód w postaci umowy najmu powierzchni użytkowej lokalu podpisanej przez I. D. i M. K. (1). Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, iż okoliczności sprawy i wina oskarżonego nie budzą żadnych wątpliwości. Oskarżony swoim zachowaniem wyczerpał ustawowe znamiona zarzucanego mu czynu z art. 107 § 1 kks. Przepis ten penalizuje odpowiedzialność sprawcy, który wbrew przepisom ustawy lub warunkom koncesji lub zezwolenia urządza lub prowadzi gry hazardowe. I. D. nie posiadał koncesji na prowadzenie kasyna gier, o którym mowa w art. 6 ust. 1 ustawy o grach hazardowych.
Tym samym udostępniając automaty do gier o nazwach (...) o nr (...) oraz (...) o nr (...) (...), które nie był automatami do gier zręcznościowych naruszył przepisy ustawy o grach hazardowych. W żaden sposób nie można uznać, iż I. D. dochował jakiejkolwiek staranności przy prowadzeniu działalności gospodarczej. Jego postawa wskazuje na świadome i celowe działanie zmierzające do uzyskania łatwego zysku, w związku z zakwestionowaniem części przepisów Ustawy o grach hazardowych. Opieranie się tylko i wyłącznie na informacjach korzystnych dla niego, a dotyczących sporu w zakresie stosowania niektórych przepisów tejże ustawy, nie może zwalniać posiadacza takich urządzeń, od obowiązku dostosowania swojej działalności do wymogów przewidzianych przepisami prawa, w tym do uzyskania stosownych zezwoleń.
Sąd Najwyższy zajął w tej sprawie stanowisko wskazując, iż przepis „art. 6 ust. 1 tejże ustawy mógł i może nadal stanowić uzupełnienie normy blankietowej zawartej w art. 107 § 1 KKS, o ile okoliczności faktyczne konkretnej sprawy pozwalają na ustalenie, że przepis ten ma zastosowanie i został naruszony” - Wyrok Sądu Najwyższego z dnia 09.06.2017 roku w sprawie VKK 27/17 opublikowany Legalis nr 1625031. Podobne stanowisko zawarł w Postanowieniu z dnia 17.05.2017 roku w sprawie III K 464/16 opublikowane w Legalis nr 1617882.
Wymierzając I. D. na podstawie art. 107 § 1 kks karę grzywny w wysokości 300 stawek dziennych przy przyjęciu, iż jedna stawka dzienna równoważna jest kwocie 50 złotych Sąd miał na uwadze dotychczasowy charakter i sposób życia oskarżonego, jego uprzednia karalność, znaczny stopień społecznej szkodliwości zarzucanego mu czynu, przejawiający się w ignorowaniu obowiązującego porządku prawnego, w celu osiągnięcia szybkiego i łatwego zysku, bez potrzeby odprowadzania stosownych świadczeń na rzecz Skarbu Państwa. W ocenie Sądu tak wymierzona kara będzie adekwatna do stopnia zawinienia oskarżonego i czynić będzie zadość społecznemu odczuciu sprawiedliwości, a jej realność i dolegliwość uzmysłowi sprawcy niedopuszczalność podobnego zachowania w przyszłości.
Stosownie do art. 31 § 1 kks w zw. z art. 30 § 5 kks Sąd orzekł przepadek dowodów rzeczowych na rzecz Skarbu Państwa poprzez ich zniszczenie w postaci automatów do gry o nazwach (...) o nr (...) oraz (...) o nr (...) (...) wraz z przewodami elektrycznymi, kluczami do automatów w ilości dwóch sztuk i ich zawartością, z tym, że zawartość pieniężna w kwocie 2215 złotych przechodzi na rzecz Skarbu Państwa. Nadto orzekł również przepadek umowy najmu powierzchni użytkowej nr (...) z dnia 12.02.2014 roku przechowywanej w aktach sprawy.
Stosownie do art. 41 § 2 kk Sąd uznał za konieczne orzeczenie wobec I. D. środka karnego w postaci zakazu prowadzenia działalności gospodarczej o charakterze organizowania gier hazardowych na okres 5 lat. Środek ten winien uzmysłowić, sprawcy niedopuszczalność prowadzenia działalności gospodarczej sprzecznej z ustalonym porządkiem prawnym i konsekwencji grożących za łamanie prawa. Sąd zasądził również, od oskarżonego I. D. na rzecz Skarbu Państwa, na podstawie art. 113 § 1 kks w zw. z art. 627 kpk, koszty niniejszego postępowania nie znajdując podstaw do zwolnienia go od ich poniesienia, zaś na podstawie art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych nie wymierzył mu opłaty uznając, iż poniesienie jej byłoby dla niego zbyt uciążliwe.