Municipality wins permanent usufruct fee claim against tenant for unpaid 2016 annual fee plus interest.

Sygn. akt: I 1 C 619/17 upr.

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 września 2017 r. Sąd Rejonowy w Gdyni I Wydział Cywilny Sekcja d/s rozpoznawanych w postępowaniu uproszczonym w składzie następującym: Przewodniczący: SSR Ewa Kokowska-Kuternoga Protokolant: st. sekr. sądowy Marta Bona po rozpoznaniu w dniu 6 września 2017 r. w Gdyni sprawy z powództwa Gminy M. G. przeciwko K. H. o zapłatę I zasądza od pozwanej K. H. na rzecz powoda Gminy M. G. kwotę 410,00 zł (czterysta dziesięć złotych) wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie za okres od dnia 1 kwietnia 2016 roku do dnia zapłaty; II zasądza od pozwanej K. H. na rzecz powoda Gminy M. G. kwotę 107,00 zł (sto siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu, w tym 90,00 (dziewięćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego;

UZASADNIENIE

Pozwem z dnia 5 stycznia 2017 roku powód , Gmina M. G. , wniósł o zapłatę kwoty 410 zł przeciwko pozwanej K. H. oraz o zasądzenie kosztów procesu. W uzasadnieniu powód wskazał, iż roszczenia dochodzi na podstawie łączącej strony umowy użytkowania wieczystego udziału (...) części w działce gruntu nr (...) opisanego w KW (...) położonego w G. przy ulicy (...). Powód wskazał również, iż z uwagi na to, że powód wypowiedział w/w umowę w dniu 11.6.2013r w zakresie wysokości opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego ,wysokość tej opłaty uległa zmianie i za 2016 r wynosi 410 zł, płatne do dnia 31.3.każdego roku. Opłaty tej za 2016r pozwana nie uiściła. ( pozew, k. -2-5) W dniu 23 stycznia 2017 r. Sąd Rejonowy Wydział Cywilny sekcja ds. uproszczonych w G., w sprawie o sygn. akt I 1 Nc 196/17, wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym zgodnie z żądaniem pozwu. (nakaz zapłaty – k.

17) Pozwana , K. H. , wniosła sprzeciw , a w nim wskazał, że toczy się sprawa w prokuratorze, jak skończy się sprawa w Sądzie, dołączy wyrok. ( sprzeciw, k. 19-20v) S ąd ustalił następujący stan faktyczny: K. H. jest właścicielem lokalu mieszkalnego położonego w G. przy ul. (...), wraz z tym lokalem- użytkownikiem wieczystym udziału (...) części w gruncie należącym do Gminy M. G.. W/w nieruchomość, gdzie grunt stanowi własność Gminy M. G. opisana w księdze wieczystej w Sądzie Rejonowym w Gdyni nr (...). Zgodnie z treścią wypowiedzenia z dnia 11.6.2013r, K.

H. była zobowiązania do uiszczania opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego gruntu w wysokości 410 zł do 31.3. każdego roku poczynając od 2013r. Za 2016r nie dokonała wpłaty opłaty rocznej w kwocie 410 zł niesporne, a nadto: wypowiedzenie, k. 7, dor ęczenie, k8-8v, odpis z kw , k. 9-11 W dniu 14.9.2016r i 13.10.2016r Gmina M. G. wezwała K. H. do zapłaty m.in.. kwoty 410 zł za 2016r, bezskutecznie niesporne, a nadto: wezwania, k. 12-13, dow ód nadania, k.14 W prokuraturze Rejonowej G.-Ś. oraz G. O. brak sprawy 3 Ds. 159/2016, w Prokuraturze Rejonowej G. toczy się sprawa o tej sygnaturze, ale nie dotyczy K.

H. D. ód; notatka urzędowa, k. 35 S ąd zważył, co następuje: Ustaleń powyższego stanu faktycznego Sąd dokonał na podstawie dowodów z dokumentów przedłożonych przez strony w toku postępowania, które uznane zostały za wiarygodne w całości, albowiem nie budziły zastrzeżeń Sądu co do autentyczności i prawdziwości twierdzeń w nich zawartych, tym bardziej, że żadna ze stron nie kwestionowała ich mocy dowodowej. Poza sporem w niniejszej sprawie pozostawał fakt, iż strony łączy umowa użytkowania wieczystego udziału (...) części nieruchomości gruntowej położonej w G. przy ulicy (...), jak również, iż wysokość opłaty rocznej za 2016r została określona na 410 zł, której pozwana nie zapłaciła..

W związku z tym, iż pozwany nie przeczył faktom będącym uzasadnieniem pozwu w zakresie istnienia umowy użytkowania wieczystego , braku wpłaty opłaty rocznej za 2016r, wypowiedzenia umowy w zakresie wysokości tej opłaty w 2013r i ustalenia jej na kwotę 410 zł, a także braku wpłaty tej kwoty n a rzecz powoda za 2016r , okoliczności te sąd uznał za przyznane, zaś stosownie do treści art. 229 k.p.c. okoliczności przyznane w toku postępowania, nie wymagają dowodu. Spór w niniejszej sprawie sprowadzał się zatem do ustalenia, czy pozwana K.

H. była zobowiązana do uiszczenia do 31.3.2016r opłaty z tytułu użytkowania wieczystego gruntu w postaci udziału (...) części położonej w G. przy ul. (...), stanowiącej własność Gminy M. G. za 2016 rok. W ocenie Sądu powództwo zasługiwało na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 238. K.c. :” Wieczysty użytkownik uiszcza przez czas trwania swego prawa opłatę roczną.” Opłaty roczne za korzystanie przez użytkownika wieczystego z gruntu Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego mają charakter cywilnoprawnych świadczeń okresowych (wyrok SN z 13 grudnia 1990 r., (...) 34/90, LexisNexis nr (...), OSNCP 1992, nr 5, poz. 82).

Opłata roczna z tytułu użytkowania wieczystego obciąża podmiot wpisany do księgi wieczystej jako użytkownik wieczysty, niezależnie od tego, czy podmiot ten faktycznie z gruntu korzysta (art. 238) (wyrok SN z 17 grudnia 2008 r., I CSK 244/2008, LexisNexis nr (...), OSNC-ZD 2009, nr C, poz. 82). Obowiązek uiszczania określonej (corocznej) kwoty z tytułu użytkowania wieczystego powstaje od chwili konstytutywnego wpisu tego prawa w księdze wieczystej, przy uwzględnieniu jednak zasady, zgodnie z którą wpis ten ma moc wsteczną od daty złożenia wniosku o wpis (uchwała SN z 21 maja 2002 r., III CZP 29/2002, LexisNexis nr (...), OSNC 2003, nr 6, poz. 76).

W razie zbycia prawa użytkowania wieczystego w ciągu roku kalendarzowego zbywca jest zobowiązany do uiszczenia właścicielowi opłaty rocznej w rozmiarze odpowiadającym rzeczywistemu okresowi korzystania przez niego z nieruchomości obciążonej tym prawem (art. 238) (wyrok SN z 25 listopada 2010 r., I CSK 692/2009, LexisNexis nr (...), OSNC-ZD 2011, nr B, poz. 45). Opłaty roczne wnosi użytkownik wieczysty przez cały okres trwania tego prawa w terminie do dnia 31 marca każdego roku, poczynając od roku następnego po roku, w którym ustanowiono użytkowanie wieczyste.

W połączeniu z przepisem art. 238 k.c. prowadzi to do wniosku, że obowiązek płacenia opłaty rocznej obciąża każdego użytkownika wieczystego „przez czas trwania swego prawa" (A. O., Pytania i odpowiedzi..., s. 164). Zważyć należy, iż materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie, ponad wszelką wątpliwość pozwala na ustalenie i przyjęcie, iż pozwana w roku 2016, za który wymierzono opłatę roczną, byłą użytkownikiem wieczystym działki położonej w G. przy ul. (...) w udziale wpisanym do księgi wieczystej, na dowód czego przedstawiła odpis z księgi wieczystej (...).

Art.

6. k.c. stanowi, że ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. W niniejszej sprawie powód dochodząc zapłaty wskazanej w pozwie kwoty i będąc reprezentowanym przez profesjonalnego pełnomocnika powinien był wykazać zasadność obciążenia pozwanego żądaną kwotą, charakter umowy jaka łączyła strony oraz jakie świadczenia w ramach tej umowy powinien pozwany ponosić na rzecz powoda. Zdaniem Sądu to powód jako profesjonalista, od którego wymaga się staranności w wyższym stopniu, powinien ponosić wszelkie konsekwencje związane ze swoją niedokładnością, zaniedbaniem i niekonsekwencją.

Mając na uwadze jedną z podstawowych zasad postępowania cywilnego, a mianowicie obowiązku udowadniania faktów i twierdzeń przez stronę wywodzącą z tychże faktów skutki prawne, określoną w dyspozycji art. 6 k.c., Sąd uznał, iż to rzeczą powoda było dążyć do zgromadzenia i przedstawienia Sądowi należytego rodzaju dowodów. Wszelkie zatem zaniechania podejmowania takich działań przez powoda, jego ewentualne zaniedbania i przeoczenia, stanowią zarazem wyraz woli strony powodowej i pociągać muszą za sobą niekorzystne dla niej skutki procesowe.

Mając na uwadze powyższe należy wskazać, iż faktów, z których wywodzone jest dochodzone roszczenie powinien w zasadzie dowieść powód . W tej sytuacji należy wskazać, że powód wykazał zasadność swego żądania, natomiast pozwana wykazała bezzasadności żądania powoda, albowiem nie wykazała, że nie była użytkownikiem wieczystym w/w udziału w 2016r i nie wykazała, że zapłaciła opłatę roczną za 2016r. Reasumując, Sąd w punkcie I wyroku zasądził kwotę 410 zł wykazanej opłaty rocznej za 2016r, wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie za okres od dnia 1 kwietnia 2016r do dnia zapłaty w myśl przepisów art. 481 kc:” § 1.

Jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. § 2. Jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była oznaczona, należą się odsetki ustawowe za opóźnienie w wysokości równej sumie stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego i 5,5 punktów procentowych. Jednakże gdy wierzytelność jest oprocentowana według stopy wyższej, wierzyciel może żądać odsetek za opóźnienie według tej wyższej stopy.

§ 21. Maksymalna wysokość odsetek za opóźnienie nie może w stosunku rocznym przekraczać dwukrotności wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie (odsetki maksymalne za opóźnienie). § 22. Jeżeli wysokość odsetek za opóźnienie przekracza wysokość odsetek maksymalnych za opóźnienie, należą się odsetki maksymalne za opóźnienie. § 23. Postanowienia umowne nie mogą wyłączać ani ograniczać przepisów o odsetkach maksymalnych za opóźnienie, także w przypadku dokonania wyboru prawa obcego. W takim przypadku stosuje się przepisy ustawy.

§ 24. Minister Sprawiedliwości ogłasza, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski", wysokość odsetek ustawowych za opóźnienie.” i 482 kc:” § 1. Od zaległych odsetek można żądać odsetek za opóźnienie dopiero od chwili wytoczenia o nie powództwa, chyba że po powstaniu zaległości strony zgodziły się na doliczenie zaległych odsetek do dłużnej sumy. § 2. Przepis paragrafu poprzedzającego nie dotyczy pożyczek długoterminowych udzielanych przez instytucje kredytowe.. O kosztach procesu Sąd orzekł zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu na podstawie art. 98 k.p.c. i art. 108 k.p.c. w zw. z § 6 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych obciążając nimi w kwocie 107 złotych pozwaną.

Koszty procesu w niniejszej sprawie wynosiły łącznie 107 złotych i obejmowały kwotę 30 złotych tytułem opłaty sądowej oraz kwotę 90 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego oraz 17 zł opłaty od pełnomocnictwa.