Court allows debt claim against defendant but exempts her from court costs due to poverty and illness.
Legislator summary
AI generatedThe court ruled in favor of the plaintiff's main claim for payment while dismissing the request for court costs against the defendant. The defendant, an elderly woman with limited income and health issues, admitted the debt but argued she could not pay due to medical expenses and family obligations. The court found the debt valid but exercised discretion to waive the defendant's liability for legal fees under Article 102 of the Code of Civil Procedure.
Legislator headnote
AI generatedArt. 359 k.c.; Art. 481 k.c.; Art. 102 kpc: The court may order payment of a valid debt but may exempt a defendant from court costs if their financial situation and personal circumstances make such an order disproportionately burdensome.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt: I C 1661/17 upr.
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 marca 2018 r. Sąd Rejonowy w Zawierciu I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSR Agnieszka Wolak Protokolant: stażysta Sylwia Duma-Syrek po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2018 r. w Zawierciu sprawy z powództwa (...) 1 Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Niestandaryzowany Fundusz Sekurytyzacyjny z siedzibą w W. przeciwko K. W. o zapłatę 1. zasądza od pozwanej K. W. na rzecz powoda (...) 1 Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Niestandaryzowany Fundusz Sekurytyzacyjny z siedzibą w W. kwotę 2.897,59 (dwa tysiące osiemset dziewięćdziesiąt siedem 59/100) zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 01.08.2017r. do dnia zapłaty;
2. odstępuje od obciążenia pozwanej kosztami procesu;
3. umarza postępowanie w sprawie w części ograniczonego żądania pozwu. Sygn. akt I C 1661/17 upr.
UZASADNIENIE
Powód (...) 1 Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Niestandaryzowany Fundusz Sekurytyzacyjny z siedzibą w W. w dniu 15.02.2017r. wystąpił do Sądu Rejonowego Lublin – Zachód w Lublinie o wydanie nakazu zapłaty w elektronicznym postępowaniu upominawczym przeciwko pozwanej K. W., zasądzającego kwotę 3 003,80 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty oraz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 600 zł. W uzasadnieniu pozwu wskazano, że dochodzoną w niniejszej sprawie wierzytelność powód nabył w drodze umowy sprzedaży wierzytelności zawartej z (...) SA w dniu 30 listopada 2016r.
Wierzytelność ta wynika z umowy o świadczenie usług nr (...) z dnia 7.05.2014r. Podpisując umowę strona pozwana w sposób swobodny i dobrowolny oświadczyła, iż przyjmuje i akceptuje warunki umowy. Zobowiązała się zatem do terminowego regulowania opłat abonamentowych oraz czynszu za najem sprzętu. Zaakceptowała postanowienia umowy, zgodnie z którymi jej przedterminowe rozwiązanie wiązało się z koniecznością zapłaty kary umownej stanowiącej równowartość uprzednio otrzymanej ulgi i obowiązkiem terminowego zwrotu sprzętu pod rygorem obowiązku poniesienia dodatkowej opłaty.
Strona pozwana zaniechała jednak uregulowania należnych opłat. Dochodzona pozwem wierzytelność obejmuje zatem należności wyszczególnione w liście roszczeń wskazanych w pozwie. Powód skapitalizował także wszystkie należności uboczne, które stały się kapitałem. Domagał się ponadto odsetek ustawowych a opóźnienie od niespłaconej kwoty długu od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty. Nakazem zapłaty wydanym w postępowaniu upominawczym w dniu 13 marca 2017r. w sprawie sygn. akt VI Nc-e 260319/17 Sąd Rejonowy Lublin – Zachód w Lublinie uwzględnił żądanie pozwu w całości. (k. 5o. akt).
Z uwagi na brak możliwości doręczenia pozwanej korespondencji sądowej i brak aktualnego jej adresu postanowieniem z dnia 29 czerwca 2017r. w sprawie sygn. akt VI Nc-e 260319/17 Sąd Rejonowy Lublin – Zachód w Lublinie uchylił nakaz zapłaty z dnia 13.03.2017r. w całości i przekazał rozpoznanie sprawy do Sądu Rejonowego w Zawierciu według właściwości ogólnej pozwanego. (k.8 akt). Po przekazaniu sprawy do Sądu Rejonowego Zawierciu pełnomocnik powoda w piśmie z dnia 21 września 2017r. uzupełnił braki formalne pozwu, zgodnie z art. 505 37 § 1 k.p.c. oraz złożył powołane w pozwie dokumenty. (k.13-60 akt).
W piśmie tym, z uwagi na cztery wpłaty po 50 zł, dokonane przez pozwaną w okresie od kwietnia do lipca 2017r. powód cofnął pozew w części, bez zrzeczenia się roszczenia w zakresie kwoty 106,21 zł i jednocześnie wniósł o zasądzenie od pozwanej kwoty 2 897,59 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia następującego po dniu dokonania przez pozwaną ostatniej wpłaty, tj. od dnia 1.08.2017r. do dnia zapłaty oraz kosztami postepowania, w tym kosztami zastępstwa procesowego. W piśmie szczegółowo wskazano w jaki sposób zaliczono dokonane przez pozwaną wpłaty na poczt dochodzonej pozwem wierzytelności (k.13 akt).
Sąd rozpoznał sprawę w postępowaniu uproszczonym, albowiem roszczenie pozwu wynika z umowy, a wartość przedmiotu sporu nie przekracza kwoty 10.000,00 zł (art. 505 1 pkt 1 k.p.c.).
Sąd Rejonowy ustalił i zważył, co następuje:
W dniu 7.05.2014r. pozwana K. W. zawarła z (...) SA w W. umowę o świadczenie usług telewizyjnych. Wraz z umową pozwana podpisała oświadczenia, z których wynikało, że została pouczona o prawie odstąpienia od umowy oraz o terminie wypowiedzenia obecnie posiadanej umowy z operatorem telewizyjnym. W piśmie z dnia 16.09.2014r. pozwana została poinformowana o przyjęciu jej rezygnacji z dalszych usług i rozwiązaniu umowy z dniem 31.08.2014r. Pozwaną informowano również, że rozwiązanie umowy przed upływem oznaczonego okresu wynikającego z warunków promocji, z której skorzystała spowodowało naliczenie kary w wysokości 2268,80 zł, a w wyniku ostatecznego rozliczenia do zapłaty pozostaje kwota 2447,16 zł, którą należało uregulować do 30.09.2014r.
W piśmie przypominano również o konieczności zwrotu dekodera wraz z wyposażeniem oraz kartą dekodującą w ciągu 14 dni od daty rozwiązania umowy i że brak zwrotu wiąże się z obciążeniem kolejną karą umowną w wysokości 100 zł. W kolejnych wezwaniach do zapłaty wskazywano jaką kwotę i z tytułu jakich należności pozwana powinna uregulować. Dochodzoną w niniejszej sprawie wierzytelność powód nabył w drodze umowy sprzedaży wierzytelności zawartej z (...) SA w dniu 30 listopada 2016r., o czym informowano pozwaną w piśmie z dnia 5.01.2017r., wskazując w nim równocześnie wysokość zadłużenia i wzywając pozwaną do zapłaty.
Przy czym pisma zostały skierowane przez powoda na adres pozwanej wynikający z umowy o świadczenie usług z 2014r. Na kwotę dochodzoną pozwem składają się: niezapłacony abonament opiewający na kwotę 171,01 zł wraz z odsetkami za okres od nabycia wierzytelności, tj.1.12.2016r. do dnia poprzedzającego wniesienie pozwu w kwocie 2,46 zł, kwota 100 zł z tytułu kary umownej za niezwrócenie sprzętu w terminie wraz z odsetkami w kwocie 1,44 zł naliczonymi przez powoda za ten sam okres, kwota 2 268,80 zł z tytułu zerwania warunków umowy powiększona o odsetki w wysokości 32,63 zł oraz skapitalizowana kwota odsetek ustawowych naliczonych od wymagalnych roszczeń przez pierwotnego wierzyciela w wysokości 427,46 zł.
Już po wniesieniu pozwu do Sądu, lecz przed doręczeniem odpisu pozwu z załączonymi dokumentami, pozwana dokonała w okresie od 27.04.2017r. do 31.07.2017r. czterech wpłat po 50 zł, to jest łącznie w kwocie 200 zł. Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o dowody z dokumentów przedstawionych przez stronę powodową w postaci: umowy sprzedaży wierzytelności z dnia 30.11.2016r. z potwierdzeniem przelewu z dnia 06.12.2016r., wyciągu z wykazu nabytych wierzytelności, umowy o świadczenie usług z dnia 07.05.2014r. wraz z załącznikami, wezwania do zapłaty z dnia 16.09.2014r., noty księgowej z dnia 16.09.2014r., wezwania windykacyjnego oraz rachunków i not księgowych, cennika, regulaminu świadczenia usług, wezwania do zapłaty i informacji o zmianie wierzyciela z dnia 05.01.2017r. (k.22-57 akt) Na rozprawie w dniu 21 marca 2018r.
Sąd dopuścił wszystkie wyżej wymienione dowody na okoliczność ustalenia charakteru, wysokości i wymagalności roszczeń objętych pozwem. Ponadto Sąd wysłuchał pozwaną K. W., która oświadczyła, że poczuwa się spłacenia należności, ponieważ zawarła umowę na usługi (...)+, ale nie była w stanie płacić miesięcznie abonamentu. Dekoder rzeczywiście został zwrócony już po terminie. W ostatnim okresie wpłaciła 4 kwoty po 50 zł, ostatnią w lipcu 2017r., a później nie miała już możliwości wpłacenia żadnej kwoty, ponieważ musiała zakupić leki urologiczne i pampersy.
Sprawę badała Prokuratura, ale nie dopatrzyli się po stronie powoda żadnego przestępstwa. Zwracali się też o polubowne załatwienie sprawy, ale bezskutecznie. Utrzymuje się z emerytury w wysokości 1100 zł, a po waloryzacji 1170 zł , ale jeszcze wyższego świadczenia nie otrzymała. Otrzymuje taką kwotę po potrąceniach komorniczych. W sumie jej zadłużenia sięgają ok. 40 tysięcy złotych. W K. mieszka z synem od 2015r. Z emerytury przeznacza miesięcznie 100 zł na leki, 100 zł na pampersy i leki urologiczne, część przeznacza na światło ok. 100 zł.
Pomaga też córce, która mieszka w Z. i opiekuje się synem z porażeniem mózgowym. Ponosi w związku z tym koszty dojazdu i utrzymania, gdy jest u córki. Wstępnie uzyskała w rozmowach z pracownikami powoda zgodę na to, aby płacić po 50 zł miesięcznie, ale niestety nie ma na to pisemnego potwierdzenia i przedstawiciel powoda przestał do niej od tego czasu dzwonić. (k.65 akt) Pozwana mając na uwadze swoją sytuację majątkową i osobistą wniosła o nie obciążanie jej kosztami procesu. W ocenie Sądu załączone do pozwu dokumenty, ujawnione na rozprawie i zaliczone w poczet dowodów, pozwalają uznać, że powód w sposób należyty, tj. zgodny z art. 6 k.c., wykazał istnienie, wysokość oraz wymagalność dochodzonego od pozwanej roszczenia.
Co więcej, pozwana nie zakwestionowała żądania pozwu przed Sądem i wyraziła wolę dalszej spłaty swojego zadłużenia. W tej sytuacji Sąd uwzględnił roszczenie główne w całości w zmodyfikowanym zakresie i orzekł, jak w sentencji. O odsetkach orzeczono na podstawie art. 359 k.c. i art. 481 k.c. Jednakże uwzględniając szczególną sytuację majątkową i osobistą powódki, która ma 74 lata, jest osobą schorowaną i nie uchylała się od swoich zobowiązań, lecz z uwagi na skromne dochody i konieczność ponoszenia kosztów leczenia, nie była w stanie ich uregulować, Sąd działając na podstawie art. 102 kpc odstąpił od obciążenia pozwanej kosztami procesu.
W ocenie Sądu pozwana posiadane środki powinna przede wszystkim przeznaczyć na spłatę swoich istniejących już i wymagalnych zaległości. W części ograniczonego żądania pozwu w związku z dobrowolnie wpłaconą przez pozwaną kwotą 200 zł na podstawie art.355 kpc postępowanie w sprawie umorzono.