Appeal dismissed; defendant convicted of repeated threats, ineligible for suspended sentence due to prior prison terms.

Sygn. akt V .2 Ka 60/18

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 marca 2018 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach Ośrodek Zamiejscowy w Rybniku Wydział V Karny Sekcja Odwoławcza w składzie: Przewodniczący: SSO Lucyna Pradelska-Staniczek Protokolant: Beata Pinior w obecności Roberta Wieczorka Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Rybniku po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2018 r. sprawy: M. K. /K./ syna K. i B. ur. (...) w R. oskarżonego o przestępstwa z art. 190 § 1 kk w zw. z art. 12 kk przy zast. art. 64 § 1 kk na skutek apelacji wniesionej przez oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Rybniku z dnia 8 listopada 2017r. sygn. akt III K 280/17 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok; II.zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów za postępowanie odwoławcze obciążając nimi Skarb Państwa. SSO Lucyna Pradelska-Staniczek Sygn. akt V. 2 Ka 60/18

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w Rybniku wyrokiem z dnia 8 listopada 2017 roku, w sprawie o sygn. III K 280/17 uznał oskarżonego M. K. za winnego tego, że w krótkich odstępach czasu z wykorzystaniem takiej samej sposobności popełnił czyny: - w okresie od października 2016 r. do 18 stycznia 2017 r. w R. działając w krótkich odstępach czasu z góry powziętym zamiarem wielokrotnie kierował groźby karalne dotyczące pozbawienia życia i uszkodzenia ciała oraz zniszczenia mienia wobec D. K. przy czym groźby te w okolicznościach w jakich zostały wypowiedziane wzbudziły u pokrzywdzonego uzasadnione obawy, że będą spełnione, przy czym czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa, albowiem był już uprzednio skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Rybniku z dnia 12 lutego 2014 roku w sprawie III K 637/13 m. in. za czyny z art. 207 § 1 kk i art. 157 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 64 § 1 kk, którym to wyrokiem wymierzono oskarżonemu karę łączną 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od 9 lipca 2013 roku do 2 września 2013 roku i od 21 kwietnia 2015 roku do 24 czerwca 2016 roku, - w okresie od 10 listopada 2016 r. do 14 stycznia 2017 r. w R. działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru w krótkich odstępach czasu wielokrotnie kierował groźby karalne dotyczące pozbawienia życia oraz zniszczenia mienia wobec A.

B. oraz jej męża W. B., przy czym groźby te w okolicznościach w jakich zostały wypowiedziane wzbudziły u pokrzywdzonej A. B. uzasadnione obawy, że będą spełnione, a czynu tego dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa, albowiem był już uprzednio skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Rybniku z dnia 12 lutego 2014 roku w sprawie III K 637/13 m. in. za czyny z art. 207 § 1 kk i art. 157 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 64 § 1 kk, którym to wyrokiem wymierzono oskarżonemu karę łączną 1 roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od 9 lipca 2013 roku do 2 września 2013 roku i od 21 kwietnia 2015 roku do 24 czerwca 2016 roku, tj. czyny z art. 190 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. przy zast. art. 64 § 1 k.k. i za to na mocy art. 190 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. wymierzył mu jedną karę 4 miesięcy pozbawienia wolności.

Na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. Sąd zwolnił oskarżonego w całości od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych. Apelację od wyroku wniósł oskarżony, który zaskarżył wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze. Podniósł, iż Sąd I instancji nie uwzględnił faktu, że pracuje on zawodowo, pozyskał pozytywną opinię z miejsca pracy. Jest jedyną osobą pracującą, która utrzymuje dom. Od dnia 12 lipca 2016 roku, kiedy to opuścił zakład karny nie wszedł w konflikt z prawem. Wskazał także, iż mieszka z konkubiną, która jest osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku.

Podniósł, iż utrata pracy narazi go nie tylko na utratę mieszkania, ale również na powrót do normalnego życia. Oskarżony wniósł o orzeczenie kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

apelacja oskarżonego nie zasługiwała na uwzględnienie. Wymierzonej oskarżonemu za ciąg dwóch przestępstw z art. 190 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i przy zastosowaniu art. 64 §1 k.k. jednej kary 4 miesięcy pozbawienia wolności w żadnej mierze nie sposób uznać za rażąco niewspółmiernie surową. T. wymierzenie takiej kary uzasadniałoby ingerencję sądu odwoławczego. Słusznie Sąd I instancji wskazał, iż jedynie kara pozbawienia wolności bezwzględnie wykonywana spełni swoje cele zarówno w zakresie prewencji generalnej, jak i indywidualnej.

Kara w tym wymiarze uwzględnia ustalony stopień zawinienia sprawcy oraz znaczny stopień społecznej szkodliwości występków z art. 190 § 1 k.k. Oskarżony był wcześniej kilkukrotnie karany, w tym za przestępstwa podobne, czynów dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa. Dotychczasowa postawa, w tym także jego sposób życia wskazują, iż jest on sprawcą o lekceważącym stosunku do obowiązującego porządku prawnego. Słusznie Sąd Rejonowy uznał, iż jedynie kara w wymiarze bezwzględnym spełni swe cele i będzie realnie dolegliwa dla oskarżonego.

Okoliczności, na jakie powołuje się oskarżony w apelacji nie mogą mieć przesądzającego znaczenia i skutkować wymierzeniem kary łagodniejszego rodzaju, jak grzywna, czy ograniczenie wolności. W świetle dotychczasowej postawy oskarżonego, wielokrotnego wkraczania na drogę przestępstwa nie sposób przyjąć, by wymierzenie w niniejszej sprawie kary o charakterze wolnościowym było zgodne z wymogami wskazanymi w art. 53 k.k., skoro wymierzane wobec oskarżonego wcześniej kary pozbawienia wolności swych funkcji w zakresie prewencyjnego oddziaływania na oskarżonego nie spełniły.

Odnosząc się natomiast do postulatu skarżącego, by zastosować względem niego instytucję warunkowego zawieszenia wykonania kary, wskazać należy, iż w sprawie nie została spełniona przesłanka umożliwiająca skorzystanie z instytucji przewidzianej w art. 69 § 1 k.k. Warunkiem, bowiem takiego rozstrzygnięcia jest m.in. to, aby sprawca w czasie popełnienia podlegającego osądowi przestępstwa nie był skazany na karę pozbawienia wolności, i to bez znaczenia, czy w formie skazania bezwzględnego czy warunkowego. Tymczasem w niniejszej sprawie – jak to już wyżej wskazano – oskarżony był już kilkukrotnie karany na kary pozbawienia wolności.

Z tych też względów, mając na uwadze aktualne brzmienie art. 69 § 1 k.k. (obowiązujące od dnia 1 lipca 2015roku) apelację oskarżonego uznać należało za niezasadną. Mając na względzie wszystkie przedstawione okoliczności Sąd Okręgowy orzekł jak w wyroku, zwalniając oskarżonego na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. od obowiązku ponoszenia kosztów postępowania odwoławczego ze względu na jego obecną sytuację materialną i osobistą. SSO Lucyna Pradelska-Staniczek