Default judgment dismissed due to plaintiff's failure to prove debt existence and transfer validity. Plaintiff failed to prove debt existence and transfer validity. Court dismissed default judgment due to plaintiff's failure to prove debt existence and transfer validity.

Sygn. akt I C 1557/17

UZASADNIENIE

(...) (...) (...)w dniu 30 maja 2016 roku wniósł pozew w elektronicznym postępowaniu upominawczym, domagając się zasądzenia od pozwanego M. J. na swoją rzecz kwoty 2.950,27 zł oraz kosztów procesu, w tym kwoty 900,00 złotych tytułem zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu swojego żądania powód podniósł, że wierzytelność dochodzona pozwem wynika z braku zapłaty przez pozwanego należności wynikających z umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych zawartej z wierzycielem pierwotnym. Następnie powód nabył przedmiotową wierzytelność na mocy umowy przelewu wierzytelności zawartej z poprzednim wierzycielem w dniu 29 lipca 2015 roku.

Na wartość przedmiotu sprawy, tj. kwotę 2.950,27 zł składa się suma należności wynikających z nieopłaconych faktur, not odsetkowych oraz not karnych obciążeniowych oraz odsetek naliczonych na dzień poprzedzających złożenie pozwu. Pozwany M. J. zawiadomiony o terminie rozprawy nie stawił się na termin rozprawy, nie usprawiedliwił swoje nieobecności oraz nie złożył odpowiedzi na pozew. Sąd ustalił, co następuje: W dniu 29 lipca 2015 roku (...) Sp. z o.o. z siedzibą w (...) S.A. z siedzibą Luxembourgu zawarli umowę sprzedaży wierzytelności określonych w Załączniku nr 1 do umowy (sporządzonym w formie papierowej) oraz Załączniku nr 2 (sporządzonym w formie plików na płycie CD).

Wśród przeniesionych wierzytelności znajdowała się wierzytelność wobec M. J. w kwocie 2.916,36 zł. (dowód: umowa sprzedaży wierzytelności k. 21-23, załącznik nr 1 k. 23-26) W dniu 15 września 2015 roku powód sporządził zawiadomienie o cesji wierzytelności adresowane do pozwanego M. J.. (dowód: zawiadomienie z dn. 15.09.2015r. k.

32) Pismem sporządzonym dnia 1 października 2015 roku adresowanym do M. J. powód wezwał pozwanego do zapłaty kwoty 2.937,06 zł do dnia 8 października 2015 roku. (dowód: wezwanie do zapłaty k. 33-34)

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd w sprawie niniejszej wydał wyrok zaoczny, albowiem pozwany M. J. zawiadomiony o terminie rozprawy nie stawił się na termin rozprawy i nie wypowiedział się co do żądań pozwu. W myśl przepisu art. 339 § 2 k.p.c. wydając wyrok zaoczny sąd przyjmuje za prawdziwe twierdzenia powoda o okolicznościach faktycznych przytoczonych w pozwie lub w pismach procesowych doręczonych pozwanemu przed rozprawą, chyba że budzą one uzasadnione wątpliwości albo zostały przytoczone w celu obejścia prawa.

Wydanie wyroku zaocznego nie zwalania więc sądu od badania roszczenia pod kątem jego zgodności z prawem. Sąd Najwyższy w stanowisku wyrażonym w wyroku z dnia 31 marca 1999 roku (I CKU 176/97 , LEX nr 37430), podkreślił, że domniemanie prawdziwości twierdzeń powoda przewidziane w art. 339 § 2 k.p.c. dotyczy wyłącznie strony faktycznej wyroku i nie obowiązuje w zakresie prawa materialnego. Obowiązkiem sądu rozpoznającego sprawę w warunkach zaoczności jest zawsze rozważenie, czy w świetle przepisów prawa materialnego twierdzenia strony powodowej uzasadniają uwzględnienie żądania.

Stan faktyczny w sprawie został ustalony w oparciu o dokumenty przedłożone przez stronę powodową. Przytoczone przez powoda okoliczności stanowiące uzasadnienie pozwu budzą – w ocenie Sądu - uzasadnione wątpliwości w świetle przedstawionych przez niego dowodów. Zgodnie z art. 509 § 1 k.c. wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Po myśli art. 509 § 2 k.c. wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki.

Jak stanowi art. 510 § 1 k.c. umowa sprzedaży, darowizny lub inna umowa zobowiązująca do przeniesienia wierzytelności przenosi wierzytelność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że strony inaczej postanowiły. Zgodnie z treścią art. 511 k.c. jeżeli wierzytelność jest stwierdzona pismem, przelew tej wierzytelność powinien być również pismem stwierdzony. Należy wskazać, że w procesie o zapłatę należności, opartym na twierdzeniu o nabyciu wierzytelności wskutek przelewu, badanie sądu obejmuje zarówno istnienie, jak i treść stosunku zobowiązaniowego, jaki wiązał dotychczasowego wierzyciela z dłużnikiem.

Warunkiem więc otrzymania należności przez nabywcę długu jest udowodnienie, że takie prawo przysługiwało pierwotnemu wierzycielowi (tak Sąd Najwyższy w wyroku z 12 lipca 2006 roku w sprawie V CSK 187/06). Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy wskazać należy, że strona powodowa wnosząc o zapłatę należności powinna już w pozwie zawnioskować wszelkie dowody, by wykazać zasadność swego roszczenia. Strona powodowa powinna również dołączyć do pozwu wszelkie dokumenty, z których wynika, że określona wierzytelność przysługująca od określonego dłużnika, w tym przypadku od pozwanego M.

J., istnieje w dochodzonej wysokości i jest wymagalna, a powód jest uprawniony do naliczania odsetek we wskazanej wysokości. W rozpoznawanej sprawie powód nie przedstawił jednak żadnych dowodów pozwalających na dokładne określenie stosunku zobowiązaniowego, na podstawie którego powstała wierzytelność będąca przedmiotem postępowania w niniejszej sprawie. Powód wskazał jedynie na strony umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych, nie podając jednak daty zawarcia tej umowy, czy też pozostałych elementów stosunku zobowiązaniowego, nadto nie przedstawił także faktur, not odsetkowych i obciążeniowych wystawionych przez wierzyciela pierwotnego w związku ze świadczonymi usługami.

Powyższe uniemożliwia Sądowi merytoryczną weryfikację wysokości i wymagalności dochodzonej pozwem należności z tytułu umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych oraz prawidłowości wystawienia dokumentów finansowych wskazywanych w treści pozwu. W świetle powyższego Sąd uznał, że strona powodowa nie udźwignęła ciężaru udowodnienia faktów, z których wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne. Podkreślić przy tym należy, że samo twierdzenie strony nie jest dowodem, a twierdzenie dotyczące istotnej dla sprawy okoliczności (art. 227 k.p.c.) powinno być udowodnione przez stronę to twierdzenie zgłaszającą ( wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 listopada 2001 r., sygn. akt I PKN 660/00).

Zgodnie z art. 232 k.p.c. obowiązek wskazania dowodów obciąża przed wszystkim strony, a w myśl art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Mając na uwadze powyższe, na podstawie powołanych przepisów, należało orzec jak w sentencji orzeczenia. ZARZĄDZENIE 1. (...) 2. (...) 3. (...) S., (...)