Court dismissed appeal against speeding fine, upholding first instance verdict and awarding costs to the state.
Legislator summary
AI generatedThe Court of Appeal dismissed the defendant's appeal against a traffic fine for speeding by 58 km/h, ruling that the first instance court correctly evaluated the evidence. The defendant argued the speed was within a 10% tolerance margin and questioned the police officers' testimony, but the court found no factual errors in the lower court's findings. Consequently, the original sentence of 700 zloty was upheld, and the defendant was ordered to pay the state the costs of the appeal proceedings.
Legislator headnote
AI generatedArt. 92a k.w.; Art. 109 § 2 k.p.s.w.; Art. 447 § 1 k.p.k.; Art. 33, 34 k.w.; Art. 118 § 1 k.p.s.w.; Art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy o opłatach w sprawach karnych: The Court of Appeal reviews the first instance verdict for factual errors and legal application; if the lower court's assessment of evidence is logical and the sentencing is proportionate, the appeal is rejected and the original penalty stands.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
WYROK W I M I E N I U RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 8 marca 2018 roku Sąd Okręgowy w Poznaniu w IV Wydziale Karnym - Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: SSO Małgorzata Ziołecka Protokolant: p.o. staż. M. B. przy udziale - po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2018 roku sprawy A. P. obwinionego o popełnienie wykroczenia z art. 92ak.w. z powodu apelacji, wniesionej przez obwinionego od wyroku Sądu Rejonowego w Gnieźnie z dnia 18 października 2018 roku sygnatura akt II W 168/17 I. zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy, II. zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa zryczałtowane koszty postępowania odwoławczego w kwocie 50 złotych i wymierza mu opłatę za II instancję w kwocie 70 złotych. /-/M. Z.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 18 października 2017 roku, Sąd Rejonowy w Gnieźnie uznał obwinionego A. P. za winnego popełnienia wykroczenia z art. 92 a k.w., za co wymierzył mu karę 700 złotych grzywny oraz obciążył kosztami postępowania. (wyrok k. 40 akt, pisemne uzasadnienie wyroku karty 43 – 46 akt). Powyższy wyrok w całości i na swoją korzyść zaskarżył obwiniony A. P., kwestionując fakt oparcia zaskarżonego wyroku na zeznaniach policjantów. (apelacja własna obwinionego k. 48 akt). Na odbywającej się w dniu 8 marca 2018 roku rozprawie odwoławczej, obwiniony oświadczył, że może źle sformułował wniosek swoje apelacji o uchylenie wyroku, bo wie o tym, że nie ma nagrania z wideorejestratora, ale może w związku z tym sąd okręgowy zakończy sprawę i go uniewinni, bo nie czuje się winny tego, że przekroczył prędkość o 58 km/h – jeżeli w ogóle przekroczył prędkość, to plus minus 10 % dopuszczalnej w tym miejscu prędkości. (protokół rozprawy apelacyjnej - k. 74 akt).
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Wniesiona apelacja nie zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie, przed omówieniem zarzutów apelacyjnych, stwierdzić należy, iż kontrola odwoławcza zaskarżonego wyroku prowadzi do wniosku, że Sąd I instancji dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych, a orzekając wziął pod uwagę wszystkie przeprowadzone dowody. Sąd I instancji w jasny i przekonywujący sposób przedstawił tok swojego rozumowania. Każdy z ujawnionych w toku przewodu sądowego dowodów poddany został ocenie, która uwzględnia wskazania doświadczenia życiowego i reguły logicznego rozumowania.
Powyższe stanowisko potwierdza analiza akt sprawy i uzasadnienie wyroku, w którym prawidłowo wskazano, jakie fakty zostały uznane za udowodnione i jakie dowody były podstawą ich przyjęcia. Ocena materiału dowodowego nie budzi zastrzeżeń, albowiem nie wykracza poza ramy swobodnej ich oceny, jest dokładna i nie wykazuje błędów logicznych. Podkreślić też należy, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymogom art. 82 § 1 k.p.s.w. w związku z art. 424 § 1 i 2 k.p.k. i w pełni pozwala na kontrolę prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia.
W tym miejscu należy przypomnieć, że odpowiedzialności za naruszenie opisanej w art. 92 a 1 k.w. normy prawnej podlega ten, kto prowadząc pojazd nie stosuje się do ograniczenia prędkości określonego ustawą lub znakiem drogowym. Ustalenie zatem sprawstwa i winy A. P. w zakresie naruszenia wskazanej wyżej normy prawnej w sposób opisany we wniosku o ukaranie wniesionym do Sądu Rejonowego w Gnieźnie, wymagało ustalenia ponad wszelką wątpliwość, że w dniu 17 listopada 2017 roku, w miejscowości Ł., na trasie S – 5, prowadząc samochód V. (...) o numerze rejestracyjnym (...) nie zastosował się do obowiązującego ograniczenia prędkości jazdy do 80 km/h i jechał z prędkością 138 km/h.
Sąd II instancji wskazuje, iż materiał dowodowy, zgromadzony w toku prowadzonego w niniejszej sprawie postępowania, najistotniejszy z punktu widzenia rozstrzygnięcia w przedmiocie wniesionego wniosku o ukaranie, sprowadza się w istocie do wyjaśnień samego obwinionego A. P. i do zeznań policjantów M. G. i P. Ś.. To właśnie oni mieli najszerszą wiedzę na pozostające w kręgu zainteresowania sądu rozstrzygającego okoliczności. Nie ulega przy tym wątpliwości, że wskazane powyżej osoby w sposób odmienny przedstawiły przebieg wydarzeń mających miejsce w dniu 17 listopada 2017 roku.
Obwiniony A. P., nie kwestionując tego, iż mógł przekroczyć prędkość 80 km/h, dozwoloną na łączniku drogi (...), zanegował wynik pomiaru przekroczenia prędkości urządzeniem I. – 1, wskazując, iż pomiar 138 km/h był pomiarem prędkości radiowozu, który zbliżał się do jego samochodu. Natomiast policjant M. G. zeznał, że pomiar prędkości dokonany został, mającym ważną legalizację, urządzeniem I. – 1. Jest ono połączone z wideorejestratorem w radiowozie, który to wideorejestrator nie mierzy prędkości pojazdu kontrolowanego, a jedynie rejestruje moment dokonania kontroli.
Zeznania tego świadka potwierdza instrukcja urządzenia I. – 1, przedłożona zresztą przez samego obwinionego (strona 23 instrukcji punkt 10.4.4. – karta 37 v akt). Wreszcie z zeznań tego świadka wynika, że po zatrzymaniu obwiniony nie kwestionował wyniku pomiaru prędkości, a jedynie uważał, że nie powinien być ukarany mandatem i punktami karnymi, gdyż wystarczyłoby pouczenie go. Drugi z policjantów zdarzenie przypomniał sobie dopiero po odczytaniu mu notatki ze zdarzenia, co z uwagi na rodzaj i charakter pracy policjantów z drogówki nie może dziwić.
Sąd Rejonowy nie dał wiary obwinionemu odnośnie skali przekroczenia przez niego prędkości, natomiast w pełni dał wiarę zeznaniom policjanta M. G., nie dopatrując się żadnych okoliczności, które mogłyby podważyć wiarygodność jego zeznań i kompetencji w zakresie dokonywania pomiaru prędkości przy użyciu urządzenia I. – 1. Reasumując, w niniejszej sprawie Sąd Rejonowy, w sposób przewidziany prawem karnym procesowym, przeprowadził wyczerpujące postępowanie dowodowe. Sąd Okręgowy z kolei, przeprowadzając kontrolę instancyjną zaskarżonego orzeczenia, nie dostrzegł, aby istniała możliwość przeprowadzenia jeszcze jakiegoś innego dowodu, który pomógłby w ustaleniu przebiegu przedmiotowego zdarzenia.
Zauważyć przy tym należy, że na wniosek obwinionego, Sąd Rejonowy podjął próbę przeprowadzenia dowodu z nagrania z wideorejestratora radiowozu (pismo z dnia 18 września 2017 roku – karta 23 akt), jednak z uwagi na fakt, iż nagrania takie są archiwizowane jedynie przez 30 dni, to przedmiotowy zapis z dnia 17 listopada 2016 roku został już usunięty (pismo KPP G. z dnia 21 września 2017 roku – karta 25 akt). Sąd II instancji podnosi w tym miejscu, iż nie jest jego rolą dokonywanie powtórnej drobiazgowej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego.
Takowa została bowiem poczyniona przez Sąd rozstrzygający, zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie regułami, a Sąd Okręgowy ocenę tę w pełni akceptuje. Odnosząc się natomiast do zarzutu błędnej oceny zgromadzonego sprawie materiału dowodowego, a w konsekwencji błędu w ustaleniach faktycznych, to Sąd II instancji wskazuje, że te zastrzeżenia apelującego uznać należy za z gruntu chybione. Przeprowadzona przez Sąd I instancji ocena dowodów nie była w żadnej części dowolna. Dokonane przez Sąd Rejonowy oceny oparte są na regułach logiki i doświadczenia życiowego, a wysnute z owych ocen wnioski racjonalnie wypływają z pierwotnych ustaleń.
Ocena dowodów dokonana przez Sąd I instancji nie była w żadnej mierze oceną arbitralną i nieuzasadnioną. W ślad za Sądem I instancji zaznaczyć należy, iż obaj policjanci to osoby całkowicie obce dla obwinionego. Stąd też trudno założyć, aby miały jakikolwiek interes we wskazaniu w sposób nieprawdziwy skali przekroczenia prędkości przez obwinionego. Z tego powodu brak jest też jakichkolwiek podstaw do przyjęcia tezy, iż osoby te świadomie w sposób nieprawdziwy pomówiły obwinionego o popełnienie wykroczenia z art. 92 a k.w. i to aż o 58 km/h.
Nadto podkreślić należy, że sam obwiniony nie zaprzeczał temu, iż prędkość przekroczył, a jedynie nie zgadzał się ze skalą tego przekroczenia. W kontekście powyższego odmowa nadania prymatu wiarygodności relacji obwinionego co do tego, że nie przekroczył prędkości aż o 58 km/h jest w pełni uzasadniona. Sąd ma prawo oprzeć się na jednych dowodach, a pominąć inne, jeśli ich treść była rozbieżna. W takiej sytuacji istota rozstrzygania polega na daniu priorytetu niektórym dowodom. Obowiązkiem sądu jest wówczas wskazanie, dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych – wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 29 lutego 2012 roku, sygnatura akt II AKa 35/12.
Zdaniem Sądu Okręgowego, z tego obowiązku Sąd Rejonowy wywiązał się w sposób prawidłowy. Dowód z wyjaśnień obwinionego, oceniany jest w kontekście wszystkich przeprowadzonych dowodów, w szczególności zaś – jak w niniejszej sprawie – w kontekście uznanych za wiarygodne zeznań świadków. W tej sytuacji zasadnie Sąd I instancji odmówił wiary wyjaśnieniom obwinionego A. P., że nie przekroczył prędkości aż o 58 km/h. Reasumując, Sąd II instancji podnosi, iż sąd rozstrzygający wydał zaskarżony wyrok w oparciu o całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i w następstwie dokonania prawidłowej i zgodnej z obowiązującymi w tym zakresie regułami oceny tego materiału dowodowego.
Zawarta natomiast we wniesionej apelacji argumentacja stanowi li tylko jałową polemikę z Sądem I instancji, nie prezentując w istocie argumentów, które mogłyby podważyć poczynione przez ten Sąd ustalenia i oparte na nich orzeczenie. Podsumowując dotychczasowe rozważania należy stwierdzić, iż Sąd I instancji wydając zaskarżony wyrok nie dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych. Zarzut ten nie może bowiem sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu, wyrażonymi w uzasadnieniu wyroku, lecz do wykazania, jakich mianowicie konkretnych uchybień w zakresie logicznego rozumowania dopuścił się sąd w ocenie zebranego materiału dowodowego – wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 marca 1975 roku, sygnatura akt II KR 355/74.
Krytyka odwoławcza, aby była skuteczna, winna więc wykazać usterki rozumowania zaskarżonego orzeczenia. W sytuacji, w której takowych uchybień nie wykazuje poprzestając, co jest bardzo częstym zjawiskiem, na zaprezentowaniu własnej, nieliczącej się na ogół z wymogami art. 410 k.p.k. (recypowany do postępowania wykroczeniowego przez art. 82 § 1 k.p.s.w.), ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego, nie sposób uznać, że rzeczywiście sąd I instancji dopuścił się przy wydaniu tego zaskarżonego orzeczenia tego rodzaju uchybienia – wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 27 kwietnia 2006 roku, sygnatura akt II AKa 80/06.
W kontekście powołanego powyżej orzeczenia, a także w świetle uprzednich wywodów zawartych w niniejszym uzasadnieniu, Sąd Odwoławczy podnosi, iż zarzut obwinionego A. P., jakoby przebieg zdarzeń w niniejszej sprawie był odmienny od tego ustalonego przez Sąd I instancji (zarzut błędu w ustaleniach faktycznych) w żadnym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie. Reasumując, kontrola odwoławcza wykazała, że Sąd Rejonowy – dokonując ustaleń faktycznych, co do przebiegu zdarzenia – uwzględnił całokształt ujawnionych okoliczności i nie popadł w wątpliwości, które, wobec braku możliwości ich usunięcia, należałoby rozstrzygnąć na korzyść obwinionego A.
P.. Rozumowanie, które doprowadziło do dokonania przedmiotowych ustaleń faktycznych, znajduje pełne odzwierciedlenie w treści uzasadnienia. Nie budzi też zastrzeżeń Sądu Okręgowego przyjęta przez Sąd I instancji, w oparciu o ustalony stan faktyczny, kwalifikacja czynu przypisanego obwinionemu. Sąd Odwoławczy w pełni podziela stanowisko Sądu I instancji, że obwiniony A. P. swoim zachowaniem, opisanym w ustaleniach faktycznych pisemnego uzasadnienia zaskarżonego wyroku, wyczerpał znamiona wykroczenia z art. 92 a k.w. Nie może bowiem budzić wątpliwości, iż obwiniony w dniu 17 listopada 2017 roku, przekroczył prędkość 80 km/h, dozwoloną na łączniku drogi (...), o 58 km/h.
Mając na uwadze treść apelacji obwinionego, jak i przepis art. 109 § 2 k.p.s.w. w związku z art. 447 § 1 k.p.k., Sąd Odwoławczy dokonał także oceny wymierzonej obwinionemu kary. Analizując zaskarżony wyrok pod względem rodzaju i wysokości wymierzonej oskarżonemu kary, Sąd II instancji podnosi, iż Sąd Rejonowy właściwie zastosował dyrektywy wymiaru kary ujęte w przepisie art. 33 i 34 k.w. i trafnie uzasadnił ich zastosowanie, a ponadto uwzględnił całokształt okoliczności, zarówno łagodzących, jak i obciążających, mających wpływ na wymiar kary.
Wobec powyższego wymierzona obwinionemu kara grzywny 700 złotych, a więc w dolnych granicach ustawowego zagrożenia, jawi się jako kara nadzwyczaj wyważona. Mając zatem na uwadze powyższe Sąd Odwoławczy uznał, że ukształtowany przez Sąd I instancji wymiar i rodzaj orzeczonej wobec obwinionego A. P. kary stanowić będzie dla niego dolegliwość proporcjonalną do stopnia jego zawinienia i okoliczności sprawy, uwzględniającą w należytym stopniu stopień społecznej szkodliwości popełnionego przez niego wykroczenia. Kara ta winna skłonić obwinionego do zastanowienia się nad swoim postępowaniem oraz powstrzymywania od podobnych zachowań w przyszłości.
Reasumując Sąd Odwoławczy w żadnym zakresie nie podzielił argumentów przedstawionych we wniesionej przez obwinionego apelacji i zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego w Gnieźnie utrzymał w mocy (punkt 1 wyroku Sądu Okręgowego z dnia 8 marca 2018 roku). Orzekając natomiast o kosztach, Sąd Okręgowy, na podstawie art. 118 § 1 k.p.s.w., zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa zwrot zryczałtowanych kosztów procesu za postępowanie odwoławcze w kwocie 50 złotych i wymierzył mu, na podstawie art. 21 punkt 2 w związku z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opatach w sprawach karnych, opłatę za II instancję w kwocie 70 złotych. / M.
Z./