Legislator Case Law & Legislation
II Ca 524/17 AI generated

Civil court dismisses appeal against school liability for student injury on trampoline due to lack of causal link.

Case Number II Ca 524/17
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The appellate court dismissed the plaintiff's appeal against the first-instance judgment that rejected the claim for damages. The plaintiff argued that the school was liable because the trampoline was used by two people and lacked proper instructions, while the defendant contended that the injury resulted from a typical accident unrelated to the equipment's condition. The court ruled that the plaintiff failed to prove a causal link between the alleged defects or misuse and the injury, stating that Polish civil law does not presume liability based on such circumstances without evidence of fault.

Legislator headnote

AI generated

Art. 361 § 1 k.c.; Art. 417 k.c.; The court established that liability for damages requires proof of an adequate causal link between the defendant's fault and the injury, and that the mere fact of an accident does not automatically establish such a link.

Keywords

AI generated
causal link requirement school liability trampoline accident negligence proof appellate dismissal civil code provisions student injury

Cited Legislation

AI generated
Art. 361 § 1 k.c.
Art. 361 § 1 k.c. nie wprowadza związku przyczynowego w rozumieniu prawnym, odmiennego od istniejącego w rzeczywistości.
Art. 417 k.c.
naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 417 w zw. 415 k.c. i w zw. art. 6 pkt. 1 Karty Nauczyciela poprzez uznanie, że personel placówki oświatowej ubezpieczonej w pozwanym nie ponosi winy, chociażby poprzez uznanie zachowania nauczycieli za lekkomyślne;
Art. 385 k.p.c.
Mając na uwadze powyższe okoliczności należało, zgodnie z art. 385 k.p.c., orzec jak w sentencji.
Art. 98 k.p.c.
O kosztach orzeczono zgodnie z art. 98 k.p.c. Henryk Haak Wojciech VogtTomasz Błoński
art. 278 k.p.c
naruszenie prawa procesowego, tj. art. 217 §1 i 2 w zw. z art. 227 w zw. z art. 278 k.p.c. poprzez niedopuszczenie zgłoszonego prawidłowo dowodu z opinii ortopedy traumatologa na okoliczność podane w petitum pozwu;
art. 361 § 1 k.c
art. 233 § 1 k.p.c
Skarżący podnosi w swojej apelacji zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c.
art. 385 k.p.c
Mając na uwadze powyższe okoliczności należało, zgodnie z art. 385 k.p.c., orzec jak w sentencji.
art. 98 k.p.c
O kosztach orzeczono zgodnie z art. 98 k.p.c.

Cited Case Law

AI generated
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt II Ca 524/17

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ K., dnia 8 lutego 2018 r. Sąd Okręgowy w Kaliszu II Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: SSO Wojciech Vogt (spr.) Sędziowie: SSR del. Tomasz Błoński SSO Henryk Haak Protokolant: st. sekr. sąd. Jolanta Bąk po rozpoznaniu w dniu 08 lutego 2018r. w Kaliszu na rozprawie sprawy z powództwa M. S. przeciwko Towarzystwu (...) S.A. w W. o zapłatę i ustalenie na skutek apelacji powoda od wyroku Sądu Rejonowego w Kaliszu z dnia 4 kwietnia 2017r. sygn. akt I C 2859/15 1. oddala apelację, 2. zasądza od M. S. na rzecz (...) S.A. kwotę 1800 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym. SSR del. Tomasz Błoński SSO Wojciech Vogt SSO Henryk Haak II Ca 524/17

UZASADNIENIE

Powód M. S. wniósł o zasądzenie od pozwanego Towarzystwa (...) SA z siedzibą w W. kwoty 20.000,00 zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę w związku ze zdarzeniem z dnia 25.09.2012 r. z ustawowymi odsetkami od dnia 10.12.2012 r. do dnia zapłaty oraz ustalenie odpowiedzialności pozwanego na przyszłość za wszelkie skutki zdarzenia z dnia 25.09.2012 r. jakie mogą wystąpić w przyszłości dla powoda oraz o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Pozwany wniósł o oddalenie powództwa. Sąd Rejonowy w Kaliszu wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2017 r. oddalił powództwo i orzekł o kosztach postepowania. Apelację od tego rozstrzygnięcia złożył powód zaskarżając wyrok w całości. Zarzucił:

1. naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. 233 § 1 k.p.c. poprzez przekroczenie zasad swobodnej oceny dowodów przeprowadzonych w sprawie, w tym: ⚫ przez brak wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego i dokonania jego oceny z pominięciem istotnych części tego materiału, to jest min.in zeznań powoda, świadków, które potwierdzają, iż pracownikom ubezpieczonej w pozwanej placówce oświatowej można przypisać winę za skutki wypadku, ⚫ poprzez uznaniu, że trampolina, na której doszło do zdarzenia odpowiadała warunkom technicznym do korzystania z niej przez dwie osoby, podczas gdy zeznania właścicielki obiektu. a także przekazana instrukcja obsługi wskazywały, iż trampolina, na której doszło do wypadku była jednoosobowa;

2. naruszenie prawa procesowego, tj. art. 217 §1 i 2 w zw. z art. 227 w zw. z art. 278 k.p.c. poprzez niedopuszczenie zgłoszonego prawidłowo dowodu z opinii ortopedy traumatologa na okoliczność podane w petitum pozwu;

3. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 417 w zw. 415 k.c. i w zw. art. 6 pkt. 1 Karty Nauczyciela poprzez uznanie, że personel placówki oświatowej ubezpieczonej w pozwanym nie ponosi winy, chociażby poprzez uznanie zachowania nauczycieli za lekkomyślne;

4. naruszenie prawa materialnego tj. art. 361 § 1 k.c. poprzez jego błędne zastosowanie w ten sposób, że w ocenie Sądu I instancji brak związku pomiędzy zdarzeniem (szkodą), a niedopełnieniem obowiązków spoczywających na nauczycielu podczas sprawowania opieki nad uczniami w trakcie zajęć szkolnych, pomimo faktu, że powód wykazał, iż taki związek miał miejsce. W oparciu o te zarzuty wniósł o zmianę orzeczenia przez uwzględnienie powództwa w całości i zasądzenie kosztów za obie instancję oraz dopuszczenie oddalonych przez Sąd Rejonowy dowodów. Pozwany wniósł o oddalenie apelacji i zasądzenie kosztów.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd Okręgowy w całości podziela ustalenia faktyczne i rozważania dokonane przez Sąd Rejonowy i uznaje je za własne. W takiej sytuacji gdy sąd odwoławczy orzeka na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w pierwszej instancji i aprobuje dotychczasowe ustalenia, nie musi ich powtarzać (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 2007 r., II CSK 18/07, Lex nr 966804; orzeczenie Sadu Najwyższego z dnia 13 grudnia 1935 r., C III 680/34. Zb. Urz. 1936, poz. 379, z dnia 14 lutego 1938 r., C II 21172/37, Przegląd Sądowy 1938, poz. 380 i z dnia 19 listopada 1998 r., III CKN 792/98, OSNC 1999, nr 4, poz. 83; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 marca 2006 r., I CSK 147/05).

Skarżący podnosi w swojej apelacji zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. Zarzut ten nie jest uzasadniony. W myśl art. 233 § 1 k.p.c. sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według swego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie materiału. Sąd Rejonowy dokonując tej oceny nie naruszył reguł oznaczonych w powołanym tu unormowaniu, dającym wyraz obowiązywaniu zasady swobodnej oceny dowodów. Cechą istotną swobodnej oceny dowodów jest ich bezstronna ocena (por. np. K. Piasecki, w: Kodeks postępowania cywilnego.

Komentarz do artykułów 1 – 505 , pod red. K. Piaseckiego, Warszawa 2006, t. I, s. 1026). Takiej właśnie – tj. bezstronnej oceny – dokonał Sąd I instancji. Wszechstronne rozważenie zebranego materiału oznacza uwzględnienie wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu oraz wszystkich okoliczności towarzyszących przeprowadzaniu poszczególnych środków dowodowych, a mających znaczenie dla ich mocy i wiarygodności (por. W. Siedlecki, Realizacja zasady swobodnej oceny dowodów w polskim procesie cywilnym, NP. 1966, nr 4, s. 20).

Sąd Rejonowy wszechstronnie rozważył zebrany w tej sprawie materiał. Swoje twierdzenia Sąd I instancji przekonująco i należycie uzasadnił. Okoliczności dotyczące stanu trampoliny nie mogą mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia. Powód bowiem nie wiąże z jakimiś jej wadami przyczyn powstania szkody. Rozumowania powoda polega na błędnym mniemaniu, że wykazanie jakich wad trampoliny, brak instrukcji, przeznaczenie jej dla dwóch lub jednej osoby i w tych okolicznościach zezwolenie przez nauczycieli na korzystanie z urządzenia jest wystarczające do powstania odpowiedzialności placówki.

Polskie prawo cywilne nie zna tego typu domniemań i nie zawiera tego typu regulacji. Z zeznań powoda wynika, że po wejściu na trampolinę poślizgnął się i wpadł pomiędzy nogi kolegi. Kolega się przewrócił i w wyniku jego upadku została uszkodzona noga powoda. Trampolina była duża miała rozpiętość około 2 m. Zagrożeniem nie było to, że wchodziliśmy na nią we dwóch. Z powyższego wynika, że doszło do typowego nieszczęśliwego wypadku, za który winy nie ponosi placówka oświatowa. Nie można bowiem przyczynowo powiązać stanu trampoliny z zaistniałą szkodą.

Art. 361 § 1 k.c. nie wprowadza związku przyczynowego w rozumieniu prawnym, odmiennego od istniejącego w rzeczywistości. Wiąże jedynie odpowiedzialność tylko z normalnymi następstwami zjawisk stanowiących ich podstawę. Przyczyną jest każde zdarzenie bez wystąpienia którego nie nastąpiłby badany skutek (J. S. M.). Ustalania adekwatnego związku przyczynowego następuje w dwóch etapach:

1. należy przede wszystkim wyjaśnić, czy pomiędzy kolejnymi faktami istnieje obiektywne powiązanie. W szczególności wyjaśniamy, czy dany fakt (przyczyna) był koniecznym warunkiem wystąpienia drugiego z nich (skutku), czyli czy bez niego skutek wystąpiłby, 2. dopiero po tym ustaleniu pozytywnym badamy, czy z takim obiektywnym związkiem przyczynowym ustawa wiąże odpowiedzialność, czyli czy wspomniane powiązanie można traktować jako normalne, typowe lub oczekiwane w zwykłej kolejności rzeczy, zazwyczaj skutek taki wywołujące.

Powód takiego powiązania kauzalnego nie wykazał. Należy pamiętać, że istnienie adekwatnego związku przyczynowego pomiędzy między zdarzeniem szkodzącym a szkodą jest podstawą odpowiedzialności odszkodowawczej. Brak udowodnienia tego związku zwalnia Sąd z badania dalszych elementów, gdyż jest ono bezprzedmiotowe. Przykładowo: na trampolinę o udźwigu 50 kg wchodzi czworo uczniów. Brezent pęka i jeden z uczniów doznaje złamania ręki. Przyczyną szkody jest pęknięcie brezentu spowodowane niewłaściwym użytkowaniem trampoliny.

Nadzór nad właściwym jej użycie należał do obowiązków nauczycieli. Niedopełnienie tego obowiązku stanowi winę pracownika szkoły. W tym wypadku zdarzenie szkodzące jest kauzalnie powiązane ze szkodą i z nagannym zawinionym zachowaniem nauczyciela, z którym ustawa wiąże odpowiedzialność. W niniejszej sprawie nie istnieje związek przyczynowe między ewentualnym złym stanem trampoliny lub jej niewłaściwym użyciem, a szkodą. Nie została więc wykazana podstawowa przesłanka odpowiedzialności odszkodowawczej. W tej sytuacji zarzuty apelacji nie są zasadne.

Mając na uwadze powyższe okoliczności należało, zgodnie z art. 385 k.p.c., orzec jak w sentencji. O kosztach orzeczono zgodnie z art. 98 k.p.c. Henryk Haak Wojciech VogtTomasz Błoński