Appeal court upheld conditional suspension of sentence due to positive family circumstances and good behavior.
Legislator summary
AI generatedThe appellate court upheld the lower court's decision to conditionally suspend the execution of a one-year-six-month prison sentence for R. G. The prosecutor appealed, arguing that the defendant's family situation and crime severity warranted immediate execution rather than suspension. The court rejected this, noting the defendant's positive family role, stable employment, and lack of recidivism since the verdict, which satisfied the statutory requirements for suspension.
Legislator headnote
AI generatedArt. 152 § 1 k.k.w.; Art. 69 k.k.: Conditional suspension of a sentence is permissible if the court is convinced that the offender will not reoffend and that execution is unnecessary for legal integration, weighing current personal circumstances and behavior over prior criminal history.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt II AKzw 2233/17 POSTANOWIENIE Dnia 18 grudnia 2017 r. Sąd Apelacyjny w Białymstoku II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący : SSA Janusz Sulima Protokolant : Agnieszka Wądołkowska przy udziale prokuratora Małgorzaty Gasińskiej – Werpachowskiej po rozpoznaniu w sprawie R. G. zażalenia wniesionego przez prokuratora na postanowienie Sądu Okręgowego w Białymstoku z dnia 9 listopada 2017 r., sygn. akt III Ko 310/17 (IIIK 162/10) w przedmiocie warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. p o s t a n a w i a: I. utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie; II. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz R. G. 360 złotych tytułem zwrotu poniesionych kosztów procesu w postępowaniu odwoławczym.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w Białymstoku postanowieniem z dnia 9.11.2017r. wykonanie kary 1 roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności orzeczonej wobec skazanego R. G. wyrokiem Sądu Okręgowego w Białymstoku z dnia 30.04.2015r. w sprawie III K 162/10 warunkowo zawiesił tytułem próby na okres lat 3 i oddał go w tym czasie pod dozór kuratora. Zażalenie na to rozstrzygnięcie złożył prokurator, zarzucając mu błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za jego podstawę i mający wpływ na jego treść, polegający na błędnym przyjęciu, że wobec skazanego zachodzi pozytywna prognoza kryminologiczna, poprzez przewartościowanie przesłanki sytuacji rodzinnej i życiowej skazanego, co może co najwyżej stanowić podstawę odroczenia wykonania kary pozbawienia wolności bądź ewentualnie przerwy w karze, a nie zastosowania instytucji warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary oraz pominięcie okoliczności i charakteru popełnionego przestępstwa w kontekście celów kary wyrażonych w art. 53 k.k., w szczególności kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji.
Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Zażalenie jest niezasadne. Sąd Okręgowy procedując w przedmiocie warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności orzeczonej wobec R. G. dokonał prawidłowej analizy zaistniałych w sprawie okoliczności pod kątem przesłanek wynikających z dyspozycji przepisu art. 152 k.k.w. i wyprowadził trafne wnioski. Skarżący, nie wykazał takich wad w rozumowaniu sądu penitencjarnego, które mogłyby rzutować na prawidłowość poczynionych ustaleń faktycznych, a w konsekwencji na treść wydanego rozstrzygnięcia. Dyspozycja art. 152 § 1 k.k.w. w brzmieniu sprzed dnia 1.07.2015r. umożliwia warunkowe zawieszenie kary nie przekraczającej 2 lat pozbawienia wolności skazanemu, który przez okres co najmniej 1 roku korzystał z odroczenia wykonania kary, pod warunkiem zaistnienia przesłanki materialnej wskazanej w art. 69 k.k. By zatem możliwe było warunkowe zawieszenie wykonania kary, sąd musi nabrać jedynie przekonania, że sprawca nie powróci do przestępstwa i wykonanie wymierzonej kary nie będzie konieczne dla wdrożenia go do przestrzeganego porządku prawnego.
Tego rodzaju przekonanie bazować zaś musi na ocenie postawy sprawcy, jego właściwości i warunków osobistych, dotychczasowego sposobu życia oraz zachowania się po popełnieniu przestępstwa. Argumenty autora zażalenia w żadnej mierze nie zdeprecjonowały sformułowanej wobec R. G. pozytywnej prognozy kryminologicznej, która także zdaniem sądu odwoławczego pozwala obecnie na inną niż w chwili wyrokowania ocenę tego, czy odbycie przez skazanego kary w zakładzie karym jest niezbędne dla osiągnięcia wobec niego celów kary, a w szczególności zapobieżenia powrotowi do przestępstwa.
O ile zgodzić się należy ze skarżącym, że trudna sytuacja rodzinna nie stanowi podstawy do warunkowego zawieszenia wykonania kary, to już zaangażowanie skazanego w sprawy rodzinne, sprawowania przez niego z oddaniem stałej opieki nad chorymi rodzicami i dziadkiem ma istotne znaczenie w sprawie, pozwala bowiem ocenić jego aktualne właściwości i warunki osobiste, a ocena ta jest dla niego bezsprzecznie korzystna. Skazany w zasadzie całe swoje obecne życie podporządkował chorym członkom rodziny, którzy bez jego pomocy nie byliby w stanie funkcjonować.
Ponadto od czasu popełnienia przypisanego mu wyrokiem w sprawie III K 162/10 czynu skazany przestrzegał porządku prawnego, pracuje, ma pozytywną opinię wśród sąsiadów. Okoliczności te wskazują, że w okresie odroczenia wykonania kary osiągnął takie postępy w procesie resocjalizacji, które jego osadzenie w zakładzie karnym czynią zbędnym. Swoją postawą i zachowaniem dowiódł, że pomimo niewykonania orzeczonej kary w warunkach izolacji, będzie przestrzegać porządku prawnego, a w szczególności nie popełni ponownie przestępstwa.
Wydaje się też, że dla dalszej resocjalizacji skazanego korzystniejszym będzie, aby pozostając na wolności pracował, opiekował się najbliższymi i uregulował ciążące na nim z mocy wyroku zobowiązania finansowe. Wskazywana w zażaleniu wielokrotna karalność skazanego oraz rodzaj i charakter popełnionego przestępstwa nie podlegają kwestionowaniu. Jednakże nie są to okoliczności, które zaistniały po wydaniu wyroku w sprawie III K 162/10 i jako takie nie powinny mieć przesadzającego znaczenia z punktu widzenia ocen dokonywanych na podstawie przepisu art. 69 k.k. Uznając zatem, że wymierzenie wobec R.
G. kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania jest wystarczające dla wdrożenia go do przestrzegania porządku prawnego, orzeczono jak wyżej. Odnosząc do się wniosku obrońcy o zasądzenie kosztów procesu od Skarbu Państwa z tytułu obrony skazanego, podnieść należy, że stosownie do treści art. 636 §1 k.p.k. w sprawach z oskarżenia publicznego w razie nieuwzględnienia środka odwoławczego pochodzącego wyłącznie od oskarżyciela publicznego – koszty procesu za postępowanie odwoławcze ponosi Skarb Państwa.
Zgodnie zaś z przepisem art. 616 §1 k.p.k. do kosztów procesu należą zarówno koszty sądowe, jak i uzasadnione wydatki stron, w tym z tytułu ustanowienia w sprawie jednego obrońcy lub pełnomocnika. Z treści tych przepisów wynika zatem, że wniosek obrońcy o zasądzenie na rzecz skazanego poniesionych przez niego wydatków z tytułu ustanowienia obrońcy, jest zasadny. Postanowienie Sądu Okręgowego zostało zaskarżone wyłącznie przez prokuratora i wniesiony przez niego środek odwoławczy nie został uwzględniony. Opłata minimalna za obronę w postępowaniu wykonawczym w sprawie dotyczącej warunkowego zawieszenia kary pozbawienia wolności nie została określona w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie z dnia 22 października 2015 roku (Dz.
U 2015 r., poz. 1800 ze zm.). Zgodnie jednakże z §20 tegoż rozporządzenia wysokość stawek minimalnych w sprawach nieokreślonych w rozporządzeniu ustala się, przyjmując za podstawę stawkę w sprawach o najbardziej zbliżonym rodzaju. Wprawdzie w §13 pkt 7 została ustalona stawka za czynności w postępowaniu wykonawczym, które nie zostały wymienione w §13, to jednakże należy uznać, że w przypadku sprawy dotyczącej warunkowego zawieszenia kary pozbawienia wolności zastosowanie znajdzie pkt 2 tego paragrafu, jako że dotyczy on wykonywania warunkowego zawieszenia kary.
J. (...)