Civil claim dismissed because plaintiff failed to prove debt existence and valid assignment of claim.
Legislator summary
AI generatedThe court dismissed the plaintiff's claim for payment of a debt and interest. Although the plaintiff alleged a debt based on an invoice and a subsequent assignment agreement, they failed to produce the original invoice or prove the validity of the assignment. The court ruled that the burden of proof rested on the plaintiff, who did not meet the evidentiary requirements under civil procedure law.
Legislator headnote
AI generatedArt. 6 k.c.; Art. 232 k.p.c.: The party asserting a claim bears the burden of proving its existence and validity; failure to provide sufficient evidence results in the dismissal of the claim.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygnatura akt I C 3921/17 WYROK ZAOCZNY W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ K., dnia 22-01-2018 r. Sąd Rejonowy w Kaliszu I Wydział Cywilny w następującym składzie: Przewodniczący: SSR Katarzyna Porada-Łaska Protokolant: sekretarz sądowy Sylwia Marek po rozpoznaniu w dniu 22-01-2018 r. w Kaliszu na rozprawie sprawy z powództwa (...) Luxembourg S.A. z siedzibą w Luxembourg przeciwko P. K. o zapłatę 1 342,94 zł oddala powództwo SSR Katarzyna Porada - Łaska I C 3921/17
UZASADNIENIE
(...) Luxembourg S.A. z siedzibą w Luxembourg wystąpił przeciwko P. K. o zapłatę kwoty 1.342,94 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu oraz o zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych. W uzasadnieniu powołano się na fakturę nr (...) - MP wystawioną na kwotę 1.135,56 zł z terminem wymagalności 11.04.2015 r. Powód dochodzi zapłaty roszczenia wynikającej z tej faktury oraz odsetek w wysokości 207,38 zł naliczonych za okres od 12.04.2015 r. do 10.10.2017 r. Sąd Rejonowy w Lublinie przekazał sprawę tutejszemu Sądowi.
Pozwany nie zajął stanowiska w sprawie. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 5.12.2013 r. (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. zawarł z pozwanym P. T. (obecne nazwisko: K.) umowę o świadczenie usług telekomunikacyjnych w sieci plus, zaś w dniu 6.08.2014 r. umowa ta została aneksowana. (dowód: umowa z 5.12.2013 r. k. 27-30, aneks z 6.08.2014 r . k. 38-42) W dniu 29.10.2015 r. powód oraz (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. zawarły umowę sprzedaży wierzytelności. Przedmiotem tej umowy była także wierzytelność (...) Sp. z o.o. wobec pozwanego. (...) Sp. z o.o. w dniu 15.12.2015 r. wystosował pismo do pozwanego, w którym zawiadomił go o cesji. (dowód: umowa cesji k. 14-15, wyciąg z załącznika do umowy cesji k. 17-20, pismo z 15.12.2015 r. k.
25) Stan faktyczny ustalono w oparciu o powołane powyżej dokumenty, którym Sąd dał wiarę w całości.
Sąd zważył co następuje:
Powództwo jako nieudowodnione podlega oddaleniu. Podkreślić należy, że w procesie cywilnym to strony mają obowiązek wskazywania dowodów dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne, co jest potwierdzeniem reguły z art. 6 k.c., wyznaczającej sposób rozłożenia ciężaru dowodu. Konsekwencją regulacji ujętych w art. 6 k.c. i art. 232 k.p.c. jest nie tylko obowiązek popierania wysuwanych twierdzeń stosownymi dowodami, ale przede wszystkim ryzyko niekorzystnego rozstrzygnięcia dla strony, która nie przytoczyła wystarczających dowodów na poparcie swych twierdzeń, o ile ciężar dowodu co do tych okoliczności na niej spoczywał.
Na gruncie przedmiotowej sprawy nie ulega wątpliwości, że obowiązek udowodnienia istnienia wierzytelności oraz jej wysokości, a także skutecznego dokonania cesji wierzytelności dochodzonej w przedmiotowym postępowaniu, spoczywał na stronie powodowej, bowiem to ona z faktów tych wywodziła swoje roszczenie o zapłatę. Zgodnie zaś z obowiązującą w postępowaniu cywilnym zasadą kontradyktoryjności, Sąd nie ma obowiązku zarządzania dochodzeń w celu uzupełnienia lub wyjaśnienia twierdzeń stron i wykrycia środków dowodowych pozwalających na ich udowodnienie, ani też Sąd nie jest zobowiązany do przeprowadzania z urzędu dowodów zmierzających do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 grudnia 1996 r., I CKU 45/96).
W związku z powyższym, jeżeli materiał dowodowy zgromadzony przez strony nie daje podstawy do dokonania odpowiednich ustaleń faktycznych, sąd musi wyciągnąć ujemne konsekwencje z nieudowodnienia faktów przytoczonych na uzasadnienie żądań lub zarzutów. Powód wprawdzie udowodnił istnienie umowy pomiędzy swoim poprzednikiem prawnym a pozwanym, a także swoją legitymację czynną w tym procesie, jednakże nie wykazał, że jego poprzednikowi prawnemu przysługiwała wierzytelność wobec pozwanego. Powód powoływał się w uzasadnieniu pozwu na określoną fakturę, ale nie przedłożył tego dokumentu.
Powód nie podał nawet z jakiego tytułu powoływana przez niego faktura została wystawiona. W ten sposób powód nie uczynił zadość swoim obowiązkom wynikającym z art. 6 k.c. Zaznaczyć jeszcze należy, iż bezczynność pozwanego nie zwalnia Sądu z obowiązku krytycznego ustosunkowania się do twierdzeń pozwu. W razie nastręczających się wątpliwości co do prawdziwości twierdzeń powoda, Sąd przeprowadza z urzędu postępowanie dowodowe. Uznanie przez Sąd twierdzeń powoda za prawdziwe, nie zwalnia Sądu od obowiązku dokonania prawidłowej oceny zasadności żądania pozwu, opartego na twierdzeniach, ze stanowiska prawa materialnego (por.
SN z 15.09.1967 r., II CRN 175/67, OSN 1968, Nr 8-9, poz. 142, SN z 1999-03-31, I CKU 176/97, opubl: Prokuratura i Prawo rok 1999, Nr 9, poz. 30). Kontrola w tym przedmiocie powinna dotyczyć zwłaszcza tego, czy nie wchodzi w grę nadużycie prawa podmiotowego według art. 5 k.c. (por. Komentarz do k.p.c. pod redakcją K. Piaseckiego, tom I, Wydawnictwo Beck, Warszawa 1996, s 1033-1034). Zatem orzeczono jak w sentencji wyroku. SSR Katarzyna Porada - Łaska