Social Security Court dismissed appeal for pension recalculation due to insufficient evidence of variable pay components.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Social Security Court dismissed the insured's appeal against a decision refusing to recalculate his pension base. The insured argued that the Social Security Office incorrectly calculated the index by ignoring documented earnings from 1979 to 1991 and unrecorded periods, claiming the resulting index was below the 250% threshold. The court rejected this, finding that the lack of wage records for pre-1979 periods and the irregular, non-documented nature of bonuses and piece-rate pay prevented an accurate reconstruction of the total income, thus failing to meet the statutory requirements for recalculation.
Legislator headnote
AI generatedArt. 110, 110a, 116 ust. 5 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych; Art. 477 § 14 pkt 1 k.p.c.; The court may not recalculate pension benefits if the applicant fails to provide sufficient documentary evidence to reconstruct variable or irregular income components, such as piece-rate earnings or discretionary bonuses, which cannot be objectively calculated based on existing collective agreements or employment records.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt IX U 1636/16
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 grudnia 2017 r. Sąd Okręgowy___________________ w Gliwicach Wydział IX Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Ośrodek Zamiejscowy w Rybniku w składzie: Przewodniczący: SSO Mariola Łącka Protokolant: Joanna Metera przy udziale ./. po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2017 r. w Rybniku sprawy z odwołania K. K. (1) (K.) przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. o ponowne ustalenie wysokości emerytury na skutek odwołania K. K. (1) od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. z dnia 23 czerwca 2016 r. Znak (...) oddala odwołanie Sędzia Sygn.akt IX U 1636/16
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 23.06.2016r Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w odmówił K. K. (1) ponownego ustalenia podstawy wymiaru świadczenia z uwzględnieniem zarobków uzyskanych w części po przyznaniu świadczenia gdyż wskaźnik wysokości jej wymiaru jest niższy od dotychczas obliczonego na 280,68% i nie przekracza 250% z 20 lat kalendarzowych wybranych z całego okresu podlegania ubezpieczeniu. Ubezpieczony odwołał się od tej decyzji i wniósł o jej zmianę zarzucając, że organ rentowy błędnie obliczył wskaźnik wysokości podstawy wymiaru emerytury.
Organ rentowy w odpowiedzi na odwołanie wniósł o jego oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Podniósł, że pierwszorazowe świadczenie emerytalne zostało wyliczone w oparciu o zarobki z lat 1985-1987, zaś wyliczony obecnie wskaźnik z uwzględnieniem zarobków wykazanych za okres od 1979r do 1991r i minimalnego wynagrodzenia za lata 1963-1978 wyniósł mniej niż 250%. Sąd ustalił następujący stan faktyczny. Ubezpieczony K. K. (1) ma emeryturę od 1.10.1990r. W okresie od 31.07.1963r do 27.03.1991r był zatrudniony w KWK (...) na następujących stanowiskach: od 31.07.1963r do 30.04.1968r – jako młodszy elektryk p.z. od 1.05.1968r do 31.03.1987r – jako elektryk p.z. od 1.05.1987r – oddelegowany do pełnienia funkcji II sekretarza Komitetu Zakładowego (...) (akta osobowe i akta rentowe).
W dniuj 16.06.2016r ubezpieczony złożył wniosek o ponowne ustalenie wysokości emerytury w oparciu o art. 110 i 110a ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Do wniosku załączył zaświadczenie o zatrudnieniu i wynagrodzeniu sporządzone na podstawie kartoteki zarobkowej przez Zakład (...) SA wraz z informacją, że nie zachowały się listy płac za wcześniejszy okres. Od 1.11.1991r wskaźnik wysokości podstawy wymiaru emerytury obliczony od podstawy wymiaru z lat 1985, 1986 i 1987 wyniósł 280,68% (akta rentowe).
Ubezpieczony był wynagradzany w systemie akordowym a częściowo w dniówkowym. Jego wynagrodzenie składało się z wynagrodzenia zasadniczego, dodatkowego wynagrodzenia z Karty Górnika, dodatku za III zmianę, deputatu węglowego, dodatku za pracę w jedną niedzielę w miesiącu. W latach 60-tych otrzymywał również premie a potem już otrzymywał ją sporadycznie tzw. Premie eksportowe i za asortyment węgla. O jej wysokości decydował kierownik oddziału. Kiedy ubezpieczony pobierał wynagrodzenie akordowe, nie otrzymywał premii (zezn. ubezp. k.178a-180 akt spr. oraz św.
J. J., B. D., k. 103 do 104 akt sprawy). Obliczony na podstawie opinii biegłej do spraw wysokości emerytury najkorzystniejszy wskaźnik wysokości podstawy wymiaru z 20 lat podlegania ubezpieczeniu z uwzględnieniem podstawy wymiaru przypadającej po przyznaniu świadczenia z lat 1969-1971, 1973-1977 i 1979-1990 wynosi 194,25. Przy odtworzeniu podstawy wymiaru składek za nieudokumentowane okresy 1969-1971 i 1973-1977 przyjęto, że składało się ono z wynagrodzenia zasadniczego liczonego jako iloczyn stawki zaszeregowania osobistego i ilości obowiązujących dniówek roboczych, dodatkowego wynagrodzenia z Karty Górnika, dodatku za pracę na III zmianie, deputatu węglowego oraz dodatku za pracę w jedną niedzielę w miesiącu, dodatku za pracę w warunkach szkodliwych za okresy wykazanej pracy w przodkach i obliczono ich wysokość w oparciu o dane zawarte w aktach osobowych, karcie zasiłkowej, obowiązujących w tym okresie w górnictwie regulacjach płacowych (opinia S. K. k. 32-66 akt spr.).
Sąd uznał opinie bieglej za rzeczową i przekonywującą, choć błędnie biegła nazwała wyliczony dodatek z tytułu pracy niebezpiecznej choć podstawę jego wyliczenia stanowiła liczba dni w przodkach (czyli w warunkach szkodliwych-zapylenia). Obie strony złożyły zastrzeżenia do powyższej opinii, które Sąd uznał za niezasadne. W oparciu o powyższe, Sąd zważył, co następuje. Odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. Nie zachodzą przesłanki z art. 110 i 110a ustawy z dnia 17.12.1998r o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.
U. z 2016r poz.887…) do ponownego ustalenia wysokości emerytury ubezpieczonego. Zgodnie z art. 116 ust. 5 ww ustawy ubezpieczony do wniosku powinien dołączyć dowody uzasadniające prawo do świadczeń i ich wysokości określone w drodze rozporządzenia przez Ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego. Za okresy sprzed 1979r nie zachowała się jego dokumentacja zarobkowa zaś w aktach osobowych z okresu jego zatrudnienia w KWK (...) nie ma ewidencji czasu pracy a jedynie kartoteka zasiłkowa i stawki zaszeregowania. Brak jest też jakiejkolwiek adnotacji o pobieranych premiach i składnikach wynagrodzenia.
W tej sytuacji odtwarzając wynagrodzenie ubezpieczonego biegła mogła przyjąć tylko te składniki wynagrodzenia, które mają charakter stały i obliczenie ich wysokości jest możliwe w oparciu o uregulowania płacowe zawarte w układach zbiorowych. Obliczenie wynagrodzenia akordowego nie jest możliwe bo nieznane są normy akordowe. Z uregulowań układowych wynika, że premia miała charakter uznaniowy i o jej wysokości decydował kierownik oddziału, co więcej w przypadku wynagrodzenia w systemie akordowym, premii nie wypłacano, co przyznał sam ubezpieczony w trakcie swojego przesłuchania.
Także świadkowie potwierdzili, że n ie było premii w stałej wysokości wypłacanej regularnie. Dlatego też w ocenie Sądu nie było potrzeby dopuszczania uzupełniającej opinii biegłej czy zwracania się o podanie do byłego pracodawcy o regulaminy premiowania. Zwrócić należy uwagę, że zachowała się dokumentacja zarobkowa ubezpieczonego za 13 lat, w tym okresie tylko w pięciu latach wskaźnik wysokości podstawy wymiaru był wyższy niż 250% a zważywszy, że stawki zaszeregowania we wcześniejszym okresie ubezpieczony miał niższe, to cale wynagrodzenie było odpowiednio niższe.
Dlatego też Sąd na mocy art. 477 14 § 1 kpc oddalił odwołanie jako pozbawione podstaw. Sędzia: