Court allows debt claim in installments due to defendant's blindness and severe financial hardship.
Legislator summary
AI generatedThe court ordered the defendant to pay the plaintiff's debt in ten monthly installments rather than a lump sum. The defendant, a blind woman with a low income and significant medical expenses, argued that a single payment would destroy her ability to live. The court ruled that the defendant's specific health and financial circumstances justified the installment plan under the Civil Procedure Code.
Legislator headnote
AI generatedArt. 320 k.p.c.; Art. 102 k.p.c.; Art. 481 § 1 k.c.: The court may order debt repayment in installments when the debtor's health, family, or financial situation makes full payment extremely difficult or impossible.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt I C 678/17 upr
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 lutego 2018 r. Sąd Rejonowy w Piszu I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSR Magdalena Łukaszewicz Protokolant: starszy sekretarz sądowy Anita Topa po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2018 r. w Piszu sprawy z powództwa (...) Spółki Akcyjnej z (...) w Luksemburgu przeciwko Z. W. o zapłatę o r z e k a I. Zasądza od pozwanego Z. W. na rzecz powoda (...) Spółki Akcyjnej z (...) w Luksemburgu kwotę 542,52 zł (pięćset czterdzieści dwa złote 52/100), z tym, że zasądzoną kwotę rozkłada na dziesięć rat płatnych do 10 (dziesiątego) dnia każdego miesiąca począwszy od marca 2018 r., przy czym pierwsza rata w wysokości 92,52 zł, zaś pozostałe w wysokości po 50 zł. II. Odstępuje od obciążania pozwanego Z. W. kosztami procesu. Sygn. akt I C 678/17 upr
UZASADNIENIE
(...) Spółka Akcyjna z (...) w Luksemburgu wytoczyła powództwo przeciwko Z. W. o zapłatę kwoty 542,52 złotych. W uzasadnieniu pozwu powódka wskazała, że dochodzona wierzytelność wynika z braku zapłaty przez pozwanego należności wynikającej z umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych zawartej 28 lipca 2014 roku pomiędzy pozwanym a (...) Spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W.. Na podstawie umowy z dnia 13 lutego 2016 roku wierzyciel pierwotny dokonał przelewu przysługującej mu od strony pozwanej wierzytelności na rzecz powódki.
Powódka podjęła próby polubownego załatwienia sprawy wysyłając do strony pozwanej zawiadomienie o cesji wraz z wezwaniem do dobrowolnej zapłaty całej należności, jednak pozostały one bezskuteczne. Powódka wskazała, że na kwotę dochodzą pozwem składa się: - należność główna w kwocie 509,67 złotych – wynikająca z nieopłaconej faktury VAT o numerze (...)-MP, - skapitalizowane odsetki ustawowe (naliczone od dnia następnego po dniu wymagalności roszczenia, tj. od dnia 8 września 2015 roku do dnia 31 grudnia 2015 roku) oraz odsetki ustawowe za opóźnienie (naliczone od dnia 1 stycznia 2016 roku do dnia poprzedzającego dzień wniesienia pozwu) w kwocie 32,85 złotych.
Nakazem zapłaty w elektronicznym postępowaniu upominawczym z dnia 11 sierpnia 2016 roku wydanym w niniejszej sprawie Sąd Rejonowy Lublin-Zachód w Lublinie nakazał pozwanemu zapłacić na rzecz powódki całość dochodzonego roszczenia wraz z kosztami postępowania. (k. 5v) Pozwany Z. W. wniósł sprzeciw od wydanego nakazu zapłaty zaskarżając go w całości. W uzasadnieniu podniósł, że jest osobą niewidomą, a w celu zaspokojenia roszczenia powoda zmuszony będzie spieniężyć swój i tak bardzo skromny majątek niezbędny do godnego prowadzenia gospodarstwa domowego.
Wobec skutecznego wniesienia sprzeciwu przez pozwanego i utraty przez nakaz zapłaty mocy w całości, Sąd Rejonowy Lublin-Zachód w Lublinie postanowieniem z 22 maja 2017 roku przekazał niniejszą sprawę do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Piszu jako sądowi właściwości ogólnej pozwanego. Sąd ustalił, co następuje: W dniu 18 lipca 2014 roku pomiędzy (...) Spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. a Z. W. zawarta została umowa o świadczenie usług telekomunikacyjnych o numerze (...). Na skutek nie dotrzymania przez Z.
W. warunków powyższej umowy, (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. w dniu 23 sierpnia 2015 roku rozwiązała umowę i jednocześnie obciążyła Z. W. karą umowną w kwocie 509,67 złotych, w związku z którą wystawiona została nota obciążeniowa o numerze(...). Termin płatności powyższej należności upłynął 7 września 2015 roku. (okoliczności bezsporne; dowód: umowa o świadczenie usług telekomunikacyjnych wraz z załącznikami k. 38-46; powiadomienie o rozwiązaniu umowy k. 47; nota obciążeniowa k.
48) W drodze umowy sprzedaży wierzytelności zawartej w dniu 13 lutego 2016 roku, (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. zbyła przysługującą jej wobec Z. W. wierzytelność na rzecz (...) Spółka Akcyjna z (...) w Luksemburgu. Pismem z 5 kwietnia 2016 roku Z. W. został zawiadomiony o cesji, natomiast pismem z 21 kwietnia 2016 roku został wezwany do dobrowolnej zapłaty zadłużenia obejmującego należność główną i odsetki w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania. Wezwanie pozostało bezskuteczne. (okoliczności bezsporne; dowód: umowa sprzedaży wierzytelności wraz z załącznikami k. 24-29; wyciąg z elektronicznego załącznika do umowy sprzedaży wierzytelności k. 35; zawiadomienie k. 36; wezwanie do zapłaty k.
37) Na dzień wniesienia pozwu, tj. 22 lipca 2016 roku, zadłużenie Z. W. z tytułu powołanej wyżej umowy wynosi 542,52 złotych, w tym: - należność główna w kwocie 509,67 złotych, - skapitalizowane odsetki ustawowe (naliczone od dnia następnego po dniu wymagalności roszczenia, tj. od dnia 8 września 2015 roku, do dnia 31 grudnia 2015 roku) oraz odsetki ustawowe za opóźnienie (naliczone od dnia 1 stycznia 2016 roku do dnia poprzedzającego dzień wniesienia pozwu) w kwocie 32,85 złotych. (okoliczności bezsporne, dowód: nota obciążeniowa k. 48; wyciąg z elektronicznego załącznika do umowy sprzedaży wierzytelności k. 35; wyliczenie należnych odsetek k.
49) Z. W. jest osobą niewidomą. Posiada orzeczenie o niepełnosprawności I stopnia. Przeszedł dwa zawały, przyjmuje stałe leki. Zatrudniony jest na ½ etatu w Zakładzie (...) w P. za wynagrodzeniem w wysokości 900 złotych netto miesięcznie. Otrzymuje zasiłek pielęgnacyjny w wysokości 130 złotych miesięcznie. Spłaca zadłużenie alimentacyjne w kwocie po 400 złotych miesięcznie oraz zadłużenie wobec gminy za lokal mieszkalny. Prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, ponosi koszty utrzymania mieszkania. (dowód: wyjaśnienia informacyjne pozwanego k. 71-71v; orzeczenie o stopniu niepełnosprawności k.
72)
Sąd zważył, co następuje:
Okoliczności związane z nienależytym wywiązywaniem się pozwanego z przedmiotowej umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych, jej rozwiązaniem i zasadnością roszczenia powodowej spółki nie były kwestionowane przez pozwanego. Jedyną podnoszoną przez pozwanego kwestią był brak środków finansowych na dokonanie jednorazowej spłaty długu. W związku ze stanowiskiem pozwanego, Sąd nie miał wątpliwości aby uznać zasadność roszczenia pozwu. Wysokość zobowiązania pozwanego została należycie przez powódkę udokumentowana, a strona przeciwna nie przedstawiła dowodów kwestionujących wyliczenia powódki.
W konsekwencji Sąd na podstawie zapisów umowy o świadczenie usług telekomunikacyjnych z dnia 18 lipca 2014 roku i art. 481 § 1 k.c. zasądził od pozwanego na rzecz powódki kwotę dochodzoną pozwem, z tym, że zasądzoną kwotę na podstawie art. 320 k.p.c. rozłożył na dziesięć rat płatnych do 10-ego dnia każdego miesiąca począwszy od marca 2018 roku, przy czym pierwsza rata w wysokości 92,52 złotych, zaś pozostałe raty w wysokości po 50 złotych. Zgodnie z treścią przepisu art. 320 k.p.c., w szczególnie uzasadnionych wypadkach sąd może w wyroku rozłożyć na raty zasądzone świadczenie.
Przepis powyższy wprowadza szczególną zasadę wyrokowania dotyczącą przedmiotu orzekania, dając sądowi możliwość wydania orzeczenia zasądzającego roszczenie powoda z uwzględnieniem interesów pozwanego w zakresie czasu wykonania wyroku. Uprawnienie z art. 320 k.p.c. przysługuje sądowi w sytuacjach, w których ze względu na stan majątkowy, rodzinny czy zdrowotny spełnienie zasądzonego świadczenia byłoby dla pozwanego niemożliwe do wykonania lub w każdym razie bardzo utrudnione i narażałoby jego lub jego bliskich na niepowetowane szkody.
Trudności w spełnieniu świadczenia mogą być obiektywne, spowodowane nieurodzajem czy klęską żywiołową, mogą być jednak także spowodowane działaniem samego dłużnika. Skorzystanie z przysługującego sądowi uprawnienia ma na celu także uchronienie pozwanego od postępowania egzekucyjnego, tak aby umożliwić mu wykonanie wyroku w sposób dobrowolny. W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie zachodzą okoliczności uzasadniające zastosowanie dobrodziejstwa z art. 320 k.p.c. Jak wskazano wyżej, pozwany wyraża wolę spłaty przedmiotowego zadłużenia, jednakże nie posiada środków na dokonanie jednorazowej spłaty długu.
Nie bez znaczenia jest trudna sytuacja zdrowotna, majątkowa i rodzinna pozwanego, który jest osobą niewidomą; posiadają orzeczenie o niepełnosprawności I stopnia; przyjmującą stałe leki w związku z przebytymi dwoma zawałami; zatrudnioną na ½ etatu w Zakładzie (...) w P. za wynagrodzeniem w wysokości 900 złotych netto miesięcznie; otrzymującą zasiłek pielęgnacyjny w wysokości 130 złotych miesięcznie; spłacającą zadłużenie alimentacyjne w kwocie po 400 złotych miesięcznie oraz zadłużenie wobec gminy za lokal mieszkalny; prowadzącą jednoosobowe gospodarstwo domowe i ponoszącą koszty utrzymania mieszkania.
Zważywszy na powyższe stwierdzić należy, że jednorazowa spłata zasądzonego świadczenia byłaby dla pozwanego bardzo utrudniona i narażałaby go na niepowetowane szkody. Powyższe okoliczności związane z sytuacją zdrowotną, rodzinną i majątkową pozwanego legły także u podstaw rozstrzygnięcia o kosztach procesu. Należy zauważyć, że również niewielki był nakład pracy pełnomocnika powódki, bowiem ograniczył się wyłącznie do złożenia pozwu wraz z załącznikami i odpowiedzi na sprzeciw pozwanego. Czynności powyższe nie były, w ocenie Sądu, szczególnie pracochłonne zważywszy na charakter sprawy, która nie jest zawiła i skomplikowana pod względem faktycznym i prawnym.
Poza powyższymi czynnościami pełnomocnik powoda nie dokonał żadnych innych czynności w sprawie, nie stawił się na rozprawie oraz publikacji orzeczenia. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki z art. 102 k.p.c. i w związku z tym odstąpił od obciążania pozwanego kosztami procesu.