Statute of limitations bars debt only if debtor explicitly refuses payment, mere knowledge is insufficient.
Legislator summary
AI generatedThe court ruled that the expiration of the limitation period does not automatically extinguish a debt but requires the debtor's explicit will to refuse payment. While the plaintiff argued that the defendant's knowledge of the time bar constituted a waiver, the court held that such knowledge alone is legally insufficient. Consequently, the claim was dismissed because the defendant failed to clearly express a voluntary refusal to satisfy the obligation before the deadline expired.
Legislator headnote
AI generatedArt. 117 § 2 zd. 1 k.p.c.; The statute of limitations extinguishes a claim only when the debtor explicitly manifests a will to refuse satisfaction, as mere knowledge of the time bar does not constitute such a waiver.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
„Materialnoprawne skutki upływu terminu przedawnienia roszczenia nie następują niezależnie od woli osoby, przeciwko której roszczenie przysługuje. Upływ terminu przedawnienia roszczenia stanowi podstawę do wyrażenia przez osobę, przeciwko której roszczenie przysługuje, woli niezaspokojenia roszczenia, które uległo przedawnieniu. Uchylenie się od zaspokojenia roszczenia, określone w treści przepisu art. 117 § 2 zd. 1 k.p.c., ma postać oświadczenia woli, które dla swojej skuteczności nie wymaga złożenia go osobie, której roszczenie przysługuje.
Ten, przeciwko komu roszczenie przysługuje, może zatem wyrazić także przed sądem swoją wolę uchylenia się od zaspokojenia roszczenia uprawnionego. Nie mniej jednak skutki prawne związane z upływem terminu przedawnienia roszczenia powstaną tylko wówczas, gdy ten, przeciwko komu roszczenie przysługuje, wyrazi wolę niezaspokojenia roszczenia - uchyli się od zaspokojenia roszczenia. Sama wiedza osoby, przeciwko której roszczenie przysługuje, że roszczenie jest przedawnione, a nawet podzielenie się tą wiedzą z innymi osobami, nie jest jeszcze równoznaczne uchyleniem się od zaspokojenia roszczenia.
Adresat roszczenia w sposób wyraźny lub chociażby tylko dorozumiany musi wyrazić swoją wolę co do tego, że odmawia zaspokojenia roszczenia uprawnionego".