Social security court dismissed pre-retirement benefit claim because employment contract expired naturally without economic reasons.
Legislator summary
AI generatedThe social security court dismissed the applicant's appeal against a decision denying pre-retirement benefits. The applicant argued that her employment contract with a sole proprietorship was terminated due to economic reasons affecting the business, rather than simply expiring by its natural term. The court rejected this claim, noting that the employer confirmed the contract ended because business orders decreased, and that the law does not mandate renewing contracts when the initial term expires.
Legislator headnote
AI generatedUstawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy; Ustawa o świadczeniach przedemerytalnych: Natural expiration of an employment contract does not constitute termination due to reasons affecting the employer's establishment for the purpose of pre-retirement benefits.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt VIII U 904/17
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 17 marca 2017 r. znak (...)-SER- (...)-SP2 odmówiono A. P. prawa do świadczenia przedemerytalnego. W uzasadnieniu do decyzji, organ rentowy skonstatował, że A. P. nie spełnia warunku rozwiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego z przyczyn dotyczących zakładu pracy w rozumieniu ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, ponieważ umowa o pracę została rozwiązana z upływem czasu na jaki została zawarta. (decyzja – k. 16-16v. w aktach ZUS) Od powyższej decyzji A. P. wniosła odwołanie dnia 12 kwietnia 2017 r. zaskarżając ją w całości. Decyzji tej zarzuciła:
1. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, iż rozwiązanie stosunku pracy między M. W. prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą PPHU (...) a ubezpieczoną A. P. nastąpiło z powodu upływu okresu czasu, na który umowa o pracę została zawarta podczas gdy do rozwiązania stosunku pracy doszło z przyczyn dotyczących zakładu pracy;
2. obrazę prawa materialnego, tj. art. 2 ust. 1 pkt 29 lit b ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji bezpodstawne przyjęcie, iż tryb rozwiązania stosunku pracy ma znaczenie dla przyznawania prawa do świadczenia przedemerytalnego i w związku z tym odmówienie skarżącej prawa do przedmiotowego świadczenia, podczas gdy skarżącą spełniła warunek polegający na rozwiązaniu stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy i świadczenie przedemerytalne powinno jej zostać przyznane;
3. obrazę prawa materialnego, tj. art. 2 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy o świadczeniach przedemerytalnych z dnia 30 kwietnia 2004 r. poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji wydanie decyzji odmawiającej ubezpieczonej przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego, podczas gdy A. P. spełnia wszystkie przewidziane przez ustawodawcę przesłanki niezbędne do przyznania przedmiotowego świadczenia;
4. naruszenie art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów administracji publicznej. Powołując się na powyższe zarzuty, skarżąca wniosła o uwzględnienie odwołania i zmianę zaskarżonej decyzji z dnia 17 marca 2017 r. poprzez przyznanie ubezpieczonej A. P. prawa do świadczenia przedemerytalnego poczynając od 7 marca 2017 r. (odwołanie – k. 2-7) Organ rentowy w odpowiedzi na odwołanie wniósł o jego oddalenie wywodząc jak w zaskarżonej decyzji. (odpowiedź na odwołanie – k. 15-16) Pismem procesowym z 20 listopada 2017 r. pełnomocnik procesowy wnioskodawczyni wniósł o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego zwrot kosztów procesu, w tym wynagrodzenie na rzecz radcy prawnego Z.
S. w wysokości 150% stawki minimalnej powiększonej o podatek VAT 23% a ewentualnie o przyznanie wynagrodzenia ze Skarbu Państwa – Kasy Sądu Apelacyjnego w Łodzi za pomoc prawną udzieloną z urzędu w takiej samej wysokości. (pismo procesowe – k. 33 – 33v.) Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny: Wnioskodawczyni urodziła się (...) (bezsporne) W dniu 6 marca 2017 r. wnioskodawczyni złożyła wniosek o świadczenie przedemerytalne. (wniosek o świadczenie – k. 1 - 5 akt ZUS) A. P. od 26 sierpnia 2015 r. do 31 sierpnia 2016 r. pracowała na stanowisku lagowacza w P.P.H.U. (...) w O. na podstawi umowy o pacę zawartej na czas określony. (świadectwo pracy – k. 9 akt ZUS) Powyższy stosunek pracy ustał na skutek upływu czasu trwania umowy, na który była ona zawarta.
Pracodawca wskazywała wnioskodawczyni, że w przypadku pozyskania nowych zleceń może rozważyć zawarcie kolejnej umowy o pracę na czas określony, lecz takiej potrzeby w dacie ustania zatrudnienia nie było. (świadectwo pracy – k. 9 akt ZUS; zeznania A. P. – e-protokół z 10 stycznia 2018 r. – 00:18:33 – 00:21:16 w zw. z 00:03:34 – 00:06:56 – płyta CD – k. 51; zeznania świadka M. W. - e-protokół z 10 stycznia 2018 r. – 00:07:27 – 00:18:33 – płyta CD – k. 51).
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
W świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 roku o świadczeniach przedemerytalnych (Dz. U. z 2013, poz. 170 ze zm.) Nr 120, poz. 1252, z późn. zm.), prawo do świadczenia przedemerytalnego przysługuje osobie, która:
1) do dnia rozwiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego z powodu likwidacji pracodawcy lub niewypłacalności pracodawcy, w rozumieniu przepisów o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy, u którego była zatrudniona lub pozostawała w stosunku służbowym przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, ukończyła co najmniej 56 lat - kobieta oraz 61 lat - mężczyzna i posiada okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn, lub 2) do dnia rozwiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.
U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415, z późn. zm.), zwanej dalej "ustawą o promocji zatrudnienia", w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, ukończyła co najmniej 55 lat - kobieta oraz 60 lat - mężczyzna oraz posiada okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 30 lat dla kobiet i 35 lat dla mężczyzn, lub 3) do dnia ogłoszenia upadłości prowadziła nieprzerwanie i przez okres nie krótszy niż 24 miesiące pozarolniczą działalność, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.
U. z 2009 r. Nr 205, poz. 1585, z późn. zm.), zwanej dalej "ustawą o systemie ubezpieczeń społecznych", i za ten okres opłaciła składki na ubezpieczenia społeczne oraz do dnia ogłoszenia upadłości ukończyła co najmniej 56 lat - kobieta i 61 lat - mężczyzna i posiada okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn, lub 4) zarejestrowała się we właściwym powiatowym urzędzie pracy w ciągu 30 dni od dnia ustania prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy, pobieranej nieprzerwanie przez okres co najmniej 5 lat, i do dnia, w którym ustało prawo do renty, ukończyła co najmniej 55 lat - kobieta oraz 60 lat - mężczyzna i osiągnęła okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn, lub 5) do dnia rozwiązania stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w rozumieniu przepisów ustawy o promocji zatrudnienia, w którym była zatrudniona przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, posiada okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 35 lat dla kobiet i 40 lat dla mężczyzn, lub 6) do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego rozwiązanie stosunku pracy lub stosunku służbowego, z powodu likwidacji pracodawcy lub niewypłacalności pracodawcy, w rozumieniu przepisów o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy, u którego była zatrudniona lub pozostawała w stosunku służbowym przez okres nie krótszy niż 6 miesięcy, posiadała okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 34 lata dla kobiet i 39 lat dla mężczyzn.
Zgodnie z art., 2 ust. 2, za okres uprawniający do emerytury, o którym mowa w ust. 1, uważa się okres ustalony zgodnie z przepisami art. 5-9, art. 10 ust. 1 oraz art. 11 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227, z poźn. zm.), zwanej dalej "ustawą o emeryturach i rentach z FUS". W myśl art. 2 ust. 3, świadczenie przedemerytalne przysługuje osobie określonej w ust. 1 po upływie co najmniej 180 dni pobierania zasiłku dla bezrobotnych, o którym mowa w ustawie o promocji zatrudnienia, jeżeli osoba ta spełnia łącznie następujące warunki:
1) nadal jest zarejestrowana jako bezrobotna;
2) w okresie pobierania zasiłku dla bezrobotnych nie odmówiła bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, w rozumieniu ustawy o promocji zatrudnienia, albo zatrudnienia w ramach prac interwencyjnych lub robót publicznych;
3) złoży wniosek o przyznanie świadczenia przedemerytalnego w terminie nieprzekraczającym 30 dni od dnia wydania przez powiatowy urząd pracy dokumentu poświadczającego 180-dniowy okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych. Osoba ubiegająca się o prawo do świadczenia przedemerytalnego musi spełniać łącznie przesłanki wymienione w art. 2 ust. 1 (w jednym z 6 punktów tego przepisu) i wymienione w ust. 3 art.
2. Stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 29 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2004 r., Nr 99, poz. 1001 ze zm.), ilekroć w ustawie jest mowa o przyczynach dotyczących zakładu pracy – oznacza to: a)rozwiązanie stosunku pracy lub stosunku służbowego z przyczyn niedotyczących pracowników, zgodnie z przepisami o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników lub zgodnie z przepisami ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz.
U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94, z późn. zm.), w przypadku rozwiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego z tych przyczyn u pracodawcy zatrudniającego mniej niż 20 pracowników, b)rozwiązanie stosunku pracy lub stosunku służbowego z powodu ogłoszenia upadłości pracodawcy, jego likwidacji lub likwidacji stanowiska pracy z przyczyn ekonomicznych, organizacyjnych, produkcyjnych albo technologicznych, c) wygaśnięcie stosunku pracy lub stosunku służbowego w przypadku śmierci pracodawcy lub gdy odrębne przepisy przewidują wygaśnięcie stosunku pracy lub stosunku służbowego w wyniku przejścia zakładu pracy lub jego części na innego pracodawcę i niezaproponowania przez tego pracodawcę nowych warunków pracy i płacy, d) rozwiązanie stosunku pracy przez pracownika na podstawie art. 55 § 1 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy z uwagi na ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków wobec pracownika.
W niniejszej sprawie wnioskodawczyni domaga się przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego wskazując, że rozwiązanie stosunku pracy między M. W. prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą PPHU (...) a ubezpieczoną A. P. nie nastąpiło z powodu upływu okresu czasu, na który umowa o pracę została zawarta tylko z powodów opisanych w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach przedemerytalnych do dnia rozwiązania stosunku pracy lub stosunku służbowego z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w rozumieniu przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.
Jak słusznie wskazał organ rentowy, umowa o pracę została rozwiązana z upływem czasu na jaki została zawarta. Sam pracodawca – M. W. stwierdziła, że gdy miała większą ilość zleceń to była potrzeba zatrudnienia pracownika na stanowisku lagowacza, a gdy miała mniejszą ilość zleceń to taka potrzeba upadała. W momencie jak okres trwania umowy uległ zakończeniu, nie było potrzeby do zawierania kolejnej umowy z wnioskodawczynią. Należy dodać, że zgodnie z wolnością umów, prawo pracy nie przewiduje obowiązku zawarcia kolejnej umowy o pracę po zakończeniu poprzedniej.
To, że wnioskodawczyni stwierdza, że „stanowisko zostało zlikwidowane” stanowi wyłącznie subiektywne twierdzenia skarżącej nieodpowiadające obiektywnemu stanowi rzeczy. Skarżąca nie może upatrywać nieopłacalności ekonomicznej pracodawcy z likwidacją stanowiska pracy. Czym innym bowiem jest swoboda prowadzenia działalności gospodarczej i jej przejaw – swoboda zatrudniania pracowników, a czymś innym rozwiązywanie umów o pracę z przyczyn dotyczących zakładu pracy, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy Skoro przesłanki wskazane w poszczególnych punktach ust. 1 art. 2 wspomnianej ustawy muszą być spełnione łącznie, to brak spełnienia choćby jednej przesłanki skutkuje brakiem możliwości przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego.
W tym stanie rzeczy brak jest podstaw do uwzględnienia odwołania i w związku z powyższym Sąd Okręgowy na postawie art. 477 14 § 1 k.p.c. oddalił odwołanie. O kosztach Sąd orzekł w oparciu o § 9 ust.2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości dni 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych w brzmieniu obowiązującym w dacie wpływu sprawy do Sądu. ZARZĄDZENIE odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikowi wnioskodawczyni.