Social security court allows early pension by counting farm work as general work experience. The applicant worked over 25 years including farm labor. The court ruled in favor of the applicant. The decision grants the pension right. The applicant successfully argued for farm work inclusion. The court found sufficient evidence of work hours. The ruling establishes farm work counts as general work. The applicant met all statutory requirements for pension. The court dismissed the social security office's objection. The decision confirms the applicant's eligibility for pension.
Legislator summary
AI generatedThe social security court granted the applicant's appeal, overturning the social security office's refusal to award an early pension. The applicant argued that his work in his grandmother's farm from 1973 to 1974 should count toward his 25-year general work requirement, while the social security office excluded this period due to conflicting school records. The court accepted witness testimonies proving the applicant worked at least five hours daily, ruling that this labor constituted general work experience under the relevant pension law.
Legislator headnote
AI generatedArt. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych; Art. 6 ust. 2 pkt 1 tej ustawy: The period of work in a farm is recognized as general work experience if the worker performed at least half of the full working time, specifically exceeding four hours per day.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt VIII U 996/17
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 8 marca 2017 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w Ł. odmówił S. S. prawa do emerytury wcześniejszej, albowiem ubezpieczony nie udokumentował zdaniem organu rentowego 25 letniego stażu pracy. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł S. S. wnosząc o zmianę zaskarżonej decyzji i przyznanie mu prawa do emerytury i wskazując, że pracował ponad 25 lat łącznie z okresem pracy w gospodarstwie rolnym babki Z. S. (1). Pozwany organ rentowy wniósł o oddalenie odwołania. Sąd Okręgowy, Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Łodzi ustalił następujący stan faktyczny:
W dniu 15 lutego 2017 roku wnioskodawca S. S. urodzony (...) złożył wniosek o emeryturę wcześniejszą (wniosek k.1 akt rentowych ). Zaskarżoną decyzją odmówiono wnioskodawcy prawa do emerytury z powodu braku wymaganego okresu ogólnego stażu pracy. Organ rentowy uwzględnił wnioskodawcy okres 15 lat, 9 miesięcy okresów pracy w szczególnych warunkach, oraz 24 lata 5 miesięcy i 26 dni ogólnego stażu pracy tj. okresów składkowych, nieskładkowych i uzupełniających ( decyzja k.26 akt emerytalnych). Do stażu pracy organ rentowy nie uwzględnił okresu pracy w gospodarstwie rolnym babki od 12 marca 1973r. do 30 czerwca 1974r. podnosząc, że wnioskodawca w tym okresie uczył się w szkole podstawowej w P. położonej poza miejscem zamieszkania (niesporne).
W okresie od 12 marca 1973r. do 30 czerwca 1974r. wnioskodawca wraz z rodzicami i rodzeństwem mieszkał w gospodarstwie rolnym swojej babki w I.. Praca w gospodarstwie rolnym była jedynym źródłem utrzymania rodziców wnioskodawcy. Mieli trzech synów i córkę. Gospodarstwo miało ok. 5 hektarów powierzchni, uprawiane było żyto, owies, ziemniaki. Posiadali krowy i konie oraz gęsi. Wnioskodawca jeździł do Szkoły Podstawowej do P. gdzie odległość rowerem wynosi 3 kilometry. Wnioskodawca codziennie dojeżdżał do szkoły rowerem ale zarówno przed szkołą jak i po powrocie ze szkoły pracował jak pozostali w gospodarstwie rolnym babki stanowiącym źródło utrzymania rodziny.
Praca w gospodarstwie rolnym zajmowała wnioskodawcy około pięciu godzin dziennie ( zeznania świadków Z. S. (2) k.34, 3 min. 08 sek. protokołu elektronicznego, Z. S. (3) k.34, 10 min. 33 sek. protokołu elektronicznego, zeznania wnioskodawcy w charakterze strony k.35, 18 min.31 sek. protokołu elektronicznego, mapka gogle k.31). Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu dowody z zeznań świadków z zeznań wnioskodawcy i załączone do akt i akt emerytalnych dokumenty. Sąd Okręgowy,
Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Łodzi zważył, co następuje:
Odwołanie S. S. jest uzasadnione. Zgodnie z treścią art.184 ust.1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U. Nr 162, poz. 1118 ze zmianami) w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji przez organ rentowy - ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 r. przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32, 33, 39 i 40, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy osiągnęli:
1) okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 60 lat - dla kobiet i 65 lat - dla mężczyzn oraz 2) okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art.
27. Emerytura, o której mowa w ust. 1, przysługuje pod warunkiem nieprzystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego albo złożenia wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa (ust.2). Zgodnie z treścią art. 27 w związku z art.32 powołanej ustawy oraz w związku z treścią Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz.
U. z dnia 18 lutego 1983 r.) ubezpieczeni określeni w art.184 mogą przejść na emeryturę w obniżonym wieku tj.60 lat dla mężczyzn, jeżeli w dacie wejścia w życie ustawy o emeryturach i rentach z FUS posiadają okres składkowy i nieskładkowy w wymiarze 25 lat oraz udowodnili co najmniej 15 lat pracy w szczególnych warunkach. Przepis ust.2 art. 32 stanowi natomiast, że dla celów ustalenia uprawnień, o których mowa w ust. 1, za pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach uważa się pracowników zatrudnionych przy pracach o znacznej szkodliwości dla zdrowia oraz o znacznym stopniu uciążliwości lub wymagających wysokiej sprawności psychofizycznej ze względu na bezpieczeństwo własne lub otoczenia w podmiotach, w których obowiązują wykazy stanowisk ustalone na podstawie przepisów dotychczasowych.
Ust. 4 cyt. przepisu stanowi, że wiek emerytalny, o którym mowa w ust. 1, rodzaje prac lub stanowisk oraz warunki, na podstawie których osobom wymienionym w ust. 2 i 3 przysługuje prawo do emerytury, ustala się na podstawie przepisów dotychczasowych. Owe przepisy dotychczasowe to wskazane wyżej Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 r. w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze. Zgodnie z § 2 tego rozporządzenia okresami pracy uzasadniającymi prawo do świadczeń na zasadach określonych w rozporządzeniu są okresy, w których praca w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze jest wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy.
Okresy pracy stwierdza zakład pracy, na podstawie posiadanej dokumentacji, w świadectwie wykonywania prac w szczególnych warunkach, wystawionym według wzoru stanowiącego załącznik do przepisów wydanych na podstawie § 1 ust. 2 rozporządzenia, lub w świadectwie pracy. § 4 tego rozporządzenia stanowi, że pracownik, który wykonywał prace w szczególnych warunkach, wymienione w wykazie A, nabywa prawo do emerytury, jeżeli spełnia łącznie następujące warunki:
1) osiągnął wiek emerytalny wynoszący 55 lat dla kobiet i 60 lat dla mężczyzn, 2) ma wymagany okres zatrudnienia, w tym co najmniej 15 lat pracy w szczególnych warunkach. Z kolei art. 10 ust. 1 powołanej ustawy wskazuje, iż przy ustalaniu prawa do emerytury oraz przy obliczaniu jej wysokości uwzględnia się również następujące okresy, traktując je, z zastrzeżeniem art. 56, jak okresy składkowe: 1)okresy ubezpieczenia społecznego rolników, za które opłacono przewidziane w odrębnych przepisach składki, 2)przypadające przed dniem 1 lipca 1977 r. okresy prowadzenia gospodarstwa rolnego po ukończeniu 16 roku życia, 3)przypadające przed dniem 1 stycznia 1983 r. okresy pracy w gospodarstwie rolnym po ukończeniu 16 roku życia, jeżeli okresy składkowe i nieskładkowe, ustalone na zasadach określonych w art. 5-7, są krótsze od okresu wymaganego do przyznania emerytury, w zakresie niezbędnym do uzupełnienia tego okresu.
Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie pozostawało ustalenie, czy ubezpieczony spełnia przesłanki do nabycia emerytury wcześniejszej z tytułu pracy w warunkach szczególnych po ukończeniu 60 roku życia. Warunkiem nabycia uprawnień emerytalnych według art. 184 jest spełnienie przesłanki stażu przed dniem 1 stycznia 1999r. Brak w treści art. 184 przesłanki końcowej daty spełnienia pozostałych warunków nabycia uprawnień emerytalnych (tj. na dzień 31 grudnia 2008r.) powoduje, że ubezpieczeni, którzy w chwili wejścia w życie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych posiadali wymagany okres ubezpieczenia (szczególny i zwykły), mogą realizować prawo do emerytury na starych zasadach po osiągnięciu wieku emerytalnego określonego w art. 32 również po dniu 31 grudnia 2008r. oraz nieprzystąpieniu do OFE albo złożenia wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa.
Wszystkie przesłanki muszą zostać spełnione łącznie. Według oceny Sądu postępowanie dowodowe przeprowadzone w tej konkretnej sprawie wykazało w sposób jednoznaczny, że ubezpieczony ukończył 60 rok życia, i na dzień 31 grudnia 1998r. udowodnił łącznie ponad 25 lat okresów składkowych i nieskładkowych, uzupełnionych o pracę w gospodarstwie rolnym, w tym ponad 15 lat pracy wykonywanej stale i w pełnym wymiarze czasu pracy w szczególnych warunkach. Nie budzi wątpliwości Sądu, że w przedmiotowej sprawie zaistniały przesłanki do zastosowania art. 10 ust. 1 powołanej ustawy i uzupełnienia stażu pracy odwołującego o okres pracy w gospodarstwie rolnym babki w zakresie niezbędnym do uzupełniania stażu wynikającego z uwzględnionych przez ZUS okresów składkowych i nieskładkowych do wymaganych prawem 25 lat.
Odwołujący po ukończeniu 16 roku życia w dniu 12 marca 1973 roku wykonywał regularną pracę w gospodarstwie rolnym babki Z. S. (1), gdzie mieszkali jego rodzice i dla, których praca w tym gospodarstwie stanowiła źródło utrzymania pracując tam codziennie po co najmniej 4 godziny. Odwołujący osobiście zajmował się wszystkimi wchodzącymi w zakres pracy w tym gospodarstwie czynnościami, a to: hodowlą zwierząt i pracami polowymi. Przesłuchani w postępowaniu świadkowie opisali zakres obowiązków odwołującego w gospodarstwie, które – w ocenie Sądu – wyczerpywały wymiar pracy.
W tym miejscu należy wskazać, że zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 6 stycznia 2010r., sygn. akt I UK 246/09 (Lex Nr 577822) art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o emeryturach i rentach z FUS nie jest adresowany do osób objętych ubezpieczeniem społecznym z tytułu pracy w gospodarstwie rolnym, ale reguluje kwestie stażu emerytalnego wymaganego od innych ubezpieczonych niż rolnicy, w którym okres pracy w gospodarstwie rolnym jest zaliczany wprost i traktowany jak okres składkowy niezależnie od uregulowań zawartych w ustawie o ubezpieczeniu społecznym rolników .
W orzecznictwie Sądu Najwyższego zgodnie wyrażany jest pogląd, że - z uwagi na treść art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy o emeryturach i rentach, wymagającego przy uwzględnianiu okresów wykonywania pracy przed dniem 15 listopada 1991 r. jej świadczenia w wymiarze co najmniej połowy pełnego wymiaru czasu pracy - przesłanką zaliczenia okresu pracy w gospodarstwie rolnym, o którym stanowi art. 10 ust. 1 pkt 3 tej ustawy jest wymiar czasu pracy przekraczający 4 godziny dziennie. Sąd dał wiarę zeznaniom świadków, a w szczególności zeznaniom Z.
S. i Z. S. oraz zeznaniom ubezpieczonego potwierdzających okres pracy ubezpieczonego w gospodarstwie rolnym babki od 12 marca 1973r. do 30 czerwca 1974r. , uznając te dowody za spójne logiczne i wzajemnie się uzupełniające. Mając na względzie powyższe Sąd uznał, że ubezpieczony legitymuje się wymaganym 25 - letnim okresem składkowym i nieskładkowym, uzupełnionym o pracę w gospodarstwie rolnym. Przy braku sporu, co do pozostałych przesłanek do nabycia prawa do emerytury należało uznać, że wnioskodawca spełnia łącznie wszystkie warunków niezbędne do przyznania emerytury z obniżonego wieku, wynikających z treści art. 184, ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jednolity:
Dz. U. z 2009r., Nr 153, poz. 1227 ze zmianami), a tym samym jego odwołanie zasługuje na uwzględnienie. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art.477 14§2 k.p.c. Sąd Okręgowy, Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Łodzi orzekł jak w pkt. 1 sentencji wyroku. O kosztach Sąd orzekł w oparciu o przepis art.98 k.p.c. ZARZĄDZENIE Odpis wyroku z uzasadnieniem doręczyć pełnomocnikowi organu rentowego.