Court dismissed claim due to statute of limitations; commercial debt expired three years after becoming due.
Legislator summary
AI generatedThe court dismissed the plaintiff's claim for repayment of a commercial loan debt, ruling that the statute of limitations had expired. The debt became enforceable on January 30, 2009, and the three-year limitation period for commercial claims ended on January 30, 2012, well before the lawsuit was filed. Consequently, the defendant's defense of limitation was accepted as valid, and the plaintiff was ordered to pay the defendant's legal costs.
Legislator headnote
AI generatedArt. 118 § 1 k.c.; Art. 120 § 1 k.c.; Art. 5 k.c.: The statute of limitations for commercial claims is three years, commencing when the claim becomes enforceable; a claim filed after this period is barred unless the limitation defense is deemed contrary to good morals, which is not applicable when the suit is filed nearly three years after expiration.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt VIII C 1591/17
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 grudnia 2017 roku Sąd Rejonowy dla Łodzi – Widzewa w Łodzi, VIII Wydział Cywilny w następującym składzie : Przewodniczący : Sędzia SR Tomasz Kalsztein Protokolant : sekr. sąd. Kamila Zientalak po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2017 roku w Łodzi na rozprawie sprawy z powództwa (...) Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego – (...) z siedzibą w W. przeciwko M. S. o zapłatę 1. oddala powództwo;
2. zasądza od powoda (...) Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego – (...) z siedzibą w W. na rzecz pozwanego M. S. kwotę 617 zł (sześćset siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu w całości. Sygn. akt VIII C 1591/17
UZASADNIENIE
Dnia 3 lipca 2013 roku powód (...) Fundusz Inwestycyjny Zamknięty (...) w W. wniósł pozew w elektronicznym postępowaniu upominawczym przeciwko M. S. o zasądzenie na jego rzecz od pozwanego kwoty 1.611,52 zł., na którą złożyła się należność wynikająca z umowy kredytu gotówkowego zawartej przez pozwanego z (...) Bank SA w dniu 22 maja 2007 roku. W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, iż na podstawie umowy cesji z dnia 8 marca 2012 roku pierwotny wierzyciel przeniósł wierzytelność na stronę powodową (pozew, k. 2-4) Postanowieniem z dnia 27 czerwca 2013 roku Sąd Rejonowy Lublin-Zachód w Lublinie stwierdził bark podstaw do wydania nakazu zapłaty i przekazał rozpoznanie niniejszej sprawy do Sądu Rejonowego dla Łodzi-Widzewa w Łodzi. (postanowienie, k. 5odw) W dniu 8 sierpnia 2013 roku Sąd Rejonowy dla Łodzi-Widzewa w Łodzi wydał nakaz zapłaty ww którym uwzględnił powództwo w całości. (nakaz k.
49) W dniu 18 lipca 2017 roku pozwany reprezentowany przez pełn. złożył skutecznie sprzeciw od nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym, w którym wniósł o oddalenie powództwo i zasadzenie kosztów procesu. W uzasadnieniu pozwany podniósł zarzut przedawnienia roszczenia. (sprzeciw k. 71-762) W piśmie procesowym z dnia 30 sierpnia 2017 roku powód wniósł o nieuwzględnianie zarzutu przedawnienia roszczenia. (pismo k. 82). Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 17 maja 2007 roku pozwany M. S. zawarł z (...) Bank SA umowę o kartę kredytową. (umowa k.44-45) Wobec niedotrzymania warunków umowy G. bank SA w dniu 30 grudnia 2008 roku wypowiedział pozwanemu warunki przedmiotowej umowy, informując, iż zadłużenie z tytułu zawartej umowy łącznie wynosi kwotę 614,93 zł. (wypowiedzenie umowy k. 46).
Postanowieniem z dnia 22 października 2010 roku komornik sądowy przy Sadzie Rejonowym dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi umorzył postępowanie egzekucyjne wszczęte na wniosek (...) Bank SA przeciwko dłużnikowi M. S. (postanowienie k. 43). W dniu 8 marca 2012 roku pierwotny wierzyciel zawarł z powodem umowę sprzedaży wierzytelności, na mocy której bank przeniósł na powoda między innymi wierzytelność przysługującą mu wobec pozwanego na rzecz powoda. (dowód: umowa o przelewu wierzytelności, k. 19-25)
Sąd zważył co następuje:
Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie. Bezspornym w realiach niniejszej sprawy jest fakt zawarcia przez pozwanego umowy o kartę kredytową. W wyniku zawarcie tej umowy i korzystania z tej karty przez pozwanego powstało zadłużenie. Powód wystąpił przeciwko pozwanemu z pozwem dnia 26 kwietnia 2013 roku, ponieważ nabył wierzytelność od banku, będącego stroną umowy. Spór między stronami dotyczył kwestii istnienia zobowiązania, a także zasadności podniesionego przez pozwanego zarzutu przedawnienia roszczenia powoda. W tym miejscu należy zauważyć, iż stroną umowy o kartę kredytową był bank (...) S.A..
Niewątpliwie podmiot ten udzielał kredytu pozwanemu w zakresie prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, a roszczenie powoda dotyczy wierzytelności przysługującej początkowo bankowi przeciwko dłużnikowi. Zgodnie z art. 118 k.c. dla roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej termin przedawnienia wynosi trzy lata. Sąd Apelacyjny w Katowicach, w wyroku z dnia 15 listopada 2012 r., w sprawie o sygn. akt I ACa 674/12 (LEX nr 1236387) orzekł, iż „o związku roszczenia z prowadzeniem działalności gospodarczej powinny decydować okoliczności istniejące w chwili powstania roszczenia, przy czym bez znaczenia dla tej kwalifikacji pozostaje przy tym, czy roszczenie powstało w relacji obustronnie profesjonalnej, czy też profesjonalista (przedsiębiorca) występuje tylko po jednej stronie stosunku prawnego, wystarczy, iż podmiotem gospodarczym jest osoba występująca z roszczeniem.” Z dowodów zgromadzonych w aktach sprawy wynika wprost, kiedy powstała przedmiotowa wierzytelność.
Nastąpiło to w wyniku wypowiedzenia przez bank zawartej umowy w dniu 30 grudnia 2008 roku. doliczając termin wezwania do zapłaty – 30 dni, roszczenie stało się wymagalne od dnia 30 stycznia 2009 roku. Natomiast w myśl art. 120 § 1 k.c. termin przedawnienia rozpoczyna swój bieg z dniem, w którym roszczenie stało się wymagalne. W orzecznictwie i doktrynie wypracowany został pogląd, iż roszczenie jest wymagalne, gdy wierzyciel może skutecznie żądać od dłużnika określonego zachowania bądź zaniechania, a dłużnik winien niezwłocznie uczynić zadość żądaniu wierzyciela (por.
Kodeks Cywilny, Komentarz, Część Ogólna, red. A. Kidyb, WKP 2012 r.; wyrok SN z dnia 12 lutego 1991 r., III CRN 500/90, OSN 1992, nr 7-8, poz. 137). Przyjmując za datę wymagalności roszczenia datę 30 stycznia 2009 roku, roszczenie uległo przedawnieniu w dniu 30 stycznia 2012 roku, a zatem przed datą wytoczenia powództwa. W związku z powyższy strona pozwana zasadnie podniosła zarzut przedawnienia roszczenia. Konkludując, Sąd uwzględnił zarzut przedawnienia zgłoszony przez pozwanego jako zasadny. Z tych też względów powództwo podlegało oddaleniu.
Na marginesie wskazać należy, że zarówno w orzecznictwie Sądu Najwyższego, jak i w doktrynie, dopuszcza się możliwość nieuwzględnienia zarzutu przedawnienia na podstawie art. 5 k.c. Podstawowym jednak warunkiem takiej możliwości jest ocena zarzutu przedawnienia jako czynienia przez uprawnionego do jego podnoszenia z przysługującego mu prawa użytku sprzecznego z zasadami współżycia społecznego. Nie można uznać podniesionego przez pozwanego zarzutu przedawnienia za działanie sprzeczne z zasadami współżycia społecznego przewidzianymi w art. 5 k.c. w sytuacji, gdy powództwo zostało wytoczone po blisko 3 latach od momentu przedawnienia roszczenia.
Przyjęcie odmiennego stanowiska prowadziłoby do wniosku, że wierzyciel mógłby dochodzić przedawnionej należności w dowolnym momencie po upływie terminu przedawnienia, powołując się na zasady współżycia społecznego, co niweczyłoby cel instytucji przedawnienia. O kosztach procesu Sąd orzekł w oparciu o art. 98 k.p.c. stosując zasadę odpowiedzialności za wynik procesu. Strona powodowa przegrała proces w całości, a zatem jest ona zobowiązana do zwrotu poniesionych przez pozwanych kosztów procesu. Koszty te obejmują wynagrodzenie pełnomocnika z wyboru w stawce minimalne wynoszące 600,00 zł oraz opłata od pełnomocnictwa w wysokości 17,00 zł.
Łącznie kwota 617,00 zł pozostaje do zwrotu dla pozwanego.