Court dismissed appeal against conviction for embezzlement, upholding first instance verdict on facts and sentencing.
Legislator summary
AI generatedThe appellate court dismissed the defendant's appeal, upholding the first instance verdict of conviction for embezzlement and a suspended sentence. The defendant argued that he lacked the intent to act as an owner and that the court's evaluation violated procedural rights. The court rejected these claims, finding that the defendant's behavior of using the leased equipment without payment for over two years objectively demonstrated the intent to possess it as his own.
Legislator headnote
AI generatedArt. 284 § 2 k.k.; Art. 438 k.p.k.: The court established that embezzlement is proven by objective circumstances showing the defendant acted as an owner, regardless of subjective psychological states, and that appeals based on abstract doubts about intent without evidence fail.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt V .2 Ka 659/17
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 stycznia 2018 r. Sąd Okręgowy w Gliwicach Ośrodek Zamiejscowy w Rybniku Wydział V Karny Sekcja Odwoławcza w składzie: Przewodniczący: SSO Jacek Myśliwiec Protokolant: Monika Machulec w obecności Ewy Świątkowskiej-Stec Prokuratora Prokuratury Rejonowej w Wodzisławiu Śląskim po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2018 r. sprawy: T. P. /P./ syn Z. i W. ur. (...) w J. oskarżonego o przestępstwo z art. 284 § 2 kk na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Wodzisławiu Śląskim z dnia 12 września 2017r. sygn. akt II K 337/16 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, II. obciąża oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa opłatą za II instancję w kwocie 320,00 (trzysta dwadzieścia) złotych i zasądza od niego wydatki za postępowanie odwoławcze w kwocie 20,00 (dwadzieścia) złotych. SSO Jacek Myśliwiec Sygn. akt V. 2 Ka 659/17
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w Wodzisławiu Śląskim wyrokiem z dnia 12 września 2017r. uznał T. P. za winnego tego, że w dniu 17.10.2014r. w W. przywłaszczył powierzoną mu w ramach umowy Leasingu Operacyjnego nr (...) z dnia 11.09.2013r. cudzą rzecz ruchomą w postaci agregatu hydraulicznego H. (...) rok produkcji 2013 o wartości brutto 12.300,00 zł działając na szkodę (...) S.A. z/s we W. tj. o przestępstwo z art. 284 § 2 k.k . Sąd na podstawie art. 284 § 2 k.k. oraz art. 33 § 2 k.k. wymierzył mu karę 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności oraz grzywnę w wysokości 100 (stu) stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 10 (dziesięć) złotych.
Na mocy art. 69 § 1 i § 2 k.k. i art. 70 § 1 pkt 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k. wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres 2 (dwóch) lat tytułem próby. Na podstawie art. 627 k.p.k. i art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23.06.1973r. o opłatach w sprawach karnych zasądził od oskarżonego T. P. na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe, a to wydatki w kwocie (...),54 (jeden tysiąc czterysta osiemnaście złotych pięćdziesiąt cztery grosze) złotych i opłatę w kwocie 320,00 (trzysta dwadzieścia) złotych.
Apelację od tego wyroku wniósł obrońca oskarżonego, który zaskarżył wyrok w całości i na podstawie art. 438 pkt 2 i 3 k.p.k. zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:
1. Błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, poprzez przyjęcie, iż oskarżony dysponował i rozporządzał powierzoną mu rzeczą z zamiarem animus rem sibi habendi, czyli jak właściciel, podczas gdy oskarżony takiego zamiaru nie miał, zaś z zebranego materiału dowodowego nie wynika, w jaki sposób oskarżony miał realizować owe atrybuty właścicielskie, co miało wpływ na treść orzeczenia w zakresie sprawstwa oskarżonego;
2. Obrazę przepisów prawa procesowego a to art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. poprzez dokonanie oceny dowolnej, a nie swobodnej i wyciągnięcie nieuprawnionych i nielogicznych wniosków ze zgromadzonych dowodów, w tym uznanie, iż oskarżony nie chciał oddać agregatu i odmawiał jego wydania, podczas gdy oskarżony konsekwentnie powtarzał, że odda przedmiot i podejmował próby polubownego załatwienia sprawy, dodatkowo świadek P. M. te okoliczności potwierdził w swoich zeznaniach, co Sąd zupełnie pominął jak również Sąd wyciągnął nieuprawnione i nielogiczne wnioski z zachowania oskarżonego, uznając, iż skoro wezwany do wydania agregatu nie uczynił tego, to postępował z rzeczą tak jakby była jego własnością, nie bacząc na pozostałe okoliczności towarzyszące tej sytuacji, nadto, Sąd wyciągnął wniosek, że oskarżony nie reagował na monity, wezwania, liczne telefony i korespondencję, podczas gdy oskarżony w toku postępowania przedłożył szereg korespondencji prowadzonej z pokrzywdzonym i osobami działającymi w jego imieniu, co miało wpływ na treść orzeczenia w zakresie sprawstwa oskarżonego;
3. Obrazę przepisów postępowania, a to art. 424 § 1 k.p.k. poprzez niewyjaśnienie przez Sąd w uzasadnieniu wyroku jakie konkretnie zachowania oskarżonego przemawiały za uznaniem, iż wypełnił on znamiona przestępstwa z art. 284 § 2 k.k., w szczególności które zachowania oskarżonego świadczą o tym, że zachowywał się on jak właściciel, albowiem Sąd ogólnikowo powtarza i przywołuje orzecznictwo i poglądy doktryny, jednak nie zestawia ich z konkretnymi okolicznościami niniejszej sprawy i konkretnym zachowaniem oskarżonego, co miało wpływ na treść orzeczenia w zakresie sprawstwa oskarżonego. Mając na uwadze powyższe obrońca wniósł o uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu przestępstwa i zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz oskarżonego kosztów obrony, wg norm przepisanych. Względnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Sąd Okręgowy zważył co następuje:
Apelacja obrońcy oskarżonego na uwzględnienie nie zasługiwała. Apelacja ta bowiem w zakresie w jakim kwestionowała ustalenia faktyczne w zaskarżonym wyroku pozbawiona była słuszności. Polemizując z ustaleniami faktycznymi autor apelacji usiłował wykazać, że Sąd I instancji bezpodstawnie odmówił wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego, zaprzeczającego aby dopuścił się przypisanego mu czynu. Skarżący kwestionował nadto ocenę dowodów przeprowadzonych przez Sąd I instancji podnosząc, że zgromadzone w sprawie dowody oceniono przekraczając granicę swobodnej oceny dowodów.
Przed odniesieniem się do tego ostatniego stwierdzenia należy przede wszystkim podkreślić, że wynikające z art. 7 kpk prawo swobodnej oceny dowodów jest jedną z najistotniejszych prerogatyw Sądu a zarzut obrazy tego przepisu może być skuteczny tylko wtedy, gdy zostanie wykazane że Sąd orzekający oceniając dowody naruszył zasady logicznego rozumowania, nie uwzględnił przy ocenie dowodów wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Z kolei zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia byłby słuszny tylko wtedy, gdyby Sąd I instancji oparł swój wyrok na faktach, które nie znajdują potwierdzenia w wynikach postępowania sądowego albo też z faktów tych wysnuł wnioski niezgodne z wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego.
Takich uchybień Sąd Rejonowy w przedmiotowej sprawie się nie dopuścił albowiem Sąd ten wskazał dowody, na których oparł swoje ustalenia faktyczne a jednocześnie wskazał przesłanki, którymi kierował się odmawiając wiary dowodom przeciwnym. Sąd I instancji mając do wyboru przeciwstawne oceny zachowania oskarżonego odniósł się do oceny normatywnej, zaś subiektywne odczuciom oskarżonego prezentowane również przez skarżącego uznał za nieprzekonywujące. Z faktu, że Sąd merytoryczny dokonał oceny dowodów – do czego z resztą był zobowiązany- nie wynika samo przez się, że poczynione ustalenia faktyczne są błędne, jeśli ocena dowodów zebranych w sprawie nie wykracza poza ramy zakreślone w przepisach postępowania, zwłaszcza zaś w art. 4 i 7 kpk.
W istocie Sąd Rejonowy dokonał oceny dowodów w sposób bezstronny, nie przekroczył granic oceny swobodnej a przy tym uwzględnił zasady wiedzy i doświadczenia życiowego zaś swój pogląd na ostateczne wyniki przewodu sądowego przekonująco uzasadnił w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku. Odnośnie wyjaśnień oskarżonego, to wyłącznie w sferze intencji oskarżony nie przyznaje się do popełnienia zarzucanego mu czynu, gdyż w sferze faktów ustalenia Sądu które w głównej mierze opierają się na dokumentach są bezsporne. Twierdzenia oskarżonego, który zaprzeczał by jego celem było „przywłaszczenie” przedmiotu leasingu są całkowicie nieprzekonywujące.
Oskarżony w swoich wypowiedziach przed Sądem podkreślał wielokrotnie, iż postępował jak „uczciwy przedsiębiorca”. Trudno to jednak pogodzić z realiami niniejszej sprawy. Oskarżony doskonale znał treść umowy leasingu (nie była to jedyna umowa, którą dotychczas zawierał) oraz jej konsekwencje. Niepozostawiającym żadnych wątpliwości był zapis, iż już w przypadku zaniechania jednej z wpłat raty leasingu leasingodawca może odstąpić od umowy i zażądać zwrotu przedmiotu leasingu. Z treści pisma oskarżonego z dni 7 października 2014r. (karta 266) wynika jednoznacznie, iż miał on świadomość, że brak uregulowania wpłaty skutkować będzie wypowiedzeniem umowy.
Jest to odpowiedź na pismo leasingodawcy z dnia 2 października 2014r., w którym wzywa on do uregulowania należności do dnia 6 października pod groźbą wypowiedzenia umowy. Skoro zatem oskarżony nie uregulował zaległości to nie mógł się spodziewać innej decyzji jak rozwiązanie umowy. O tym fakcie z resztą dowiedział się w trakcie rozmów telefonicznych przeprowadzonych z leasingodawcą, w trakcie których podobnie jak z treści pisma z dnia 6 października 2014r. wezwany został do zwrotu przedmiotu leasingu. Rozważania skarżącego co do zamiaru oskarżonego mają charakter czysto abstrakcyjny.
Trudno sobie nawet wyobrazić stan psychiki i co miał na myśli „uczciwy przedsiębiorca”, który przez okres nieomal 2 lat bez uiszczenia rat leasingu czyli bez tytułu użytkuje, wypożycza nienależącą do niego rzecz. Ewidentnym jest zatem, że oskarżony symulując „pertraktacje” z leasingodawcą i zwodząc go co do uregulowania zaległości czy też zwrotu przedmiotu leasingu de facto korzystał z tej rzeczy jak właściciel. Takie właśnie zachowanie w ujęciu normatywnym wbrew wywodom skarżącego wyczerpuje znamiona przywłaszczenia w rozumieniu art. 284 § 2 kk Sąd bowiem z oczywistych względów nie odwołuje się wprost do sfery przeżyć psychicznych oskarżonego lecz do tych okoliczności, na podstawie których zgodnie z regułami logiki i doświadczenia życiowego można realnie odtworzyć przebieg jego toku myślenia.
W przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości, że oskarżony postępował z będącą w jego władaniu rzeczą jak właściciel i dopiero toczące się wobec niego postępowanie karne skłoniło go do naprawienia szkody, czyli zwrotu przywłaszczonego mienia. Przechodząc do ostatniego z zarzutów a to naruszenia 424 § 1 kpk stwierdzić należy, iż o jakości uzasadnienia nie decyduje jego literacka obszerność lecz treść która realnie odnosi się do istotnych elementów przedmiotowych sprawy i pozwala prześledzić oraz zweryfikować tok analizy Sądu I instancji.
Temu zadaniu sprostał Sąd meriti. Generalnie zarzuty i argumenty apelacji miały charakter czysto polemiczny, sprowadziły się do negowania ocen i ustaleń sądowych i zastępowania ich ocenami i wnioskami własnymi, w żadnym zaś razie nie podważają one trafności rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego. W świetle zebranego i prawidłowo ocenionego przez Sąd I instancji materiału dowodowego nie ulega wątpliwości, że oskarżony dopuścił się przypisanego mu przestępstwa. Mając powyższe na uwadze i uznając analizę materiału dowodowego dokonaną przez Sąd Rejonowy za prawidłową, Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku w zakresie winy ani też podstaw do jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.
Wymierzona oskarżonemu kara pozbawienia wolności oraz kara grzywny, zwłaszcza iż ta pierwsza orzeczona została z warunkowym zawieszeniem jej wykonania nie noszą cech rażąco niewspółmiernie surowych, stąd też i w tym zakresie brak jest podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku. Z tych względów Sąd Okręgowy utrzymał w mocy zaskarżony wyrok. SSO Jacek Myśliwiec