Legislator Case Law & Legislation
II Ca 676/13 AI generated

Court dismissed appeal on fixed-term lease termination, ruling early termination without contractual grounds invalidates rent claims.

Case Number II Ca 676/13
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The appellate court dismissed the defendant's appeal regarding a claim for unpaid rent on a fixed-term lease agreement. The court found that the defendant's early termination of the contract was invalid because the agreement lacked specific clauses allowing termination before the agreed term expired. Consequently, the plaintiff's claim for rent for the remaining years was upheld, and the appeal was rejected with the defendant bearing the costs.

Legislator headnote

AI generated

Art. 353(1) k.c.; Art. 471 k.c.; Art. 673 § 3 k.c. w zw. z Art. 704 k.c.; Art. 233 § 1 k.p.c.: A termination of a fixed-term contract without contractual grounds or statutory exceptions is ineffective, leaving the lessee liable for rent until the term expires.

Keywords

AI generated
fixed-term lease termination contractual termination grounds rent liability after termination appellate review of evidence invalid early termination

Cited Legislation

AI generated
Art. 353(1) k.c.
naruszenie przepisu art. 353(1) kc przez uznanie, że pozwany powinien był stosować się przy wypowiedzeniu umowy do ograniczeń właściwych dla umowy najmu i dzierżawy, gdy tymczasem przedmiotowa umowa przedwstępna nie jest umową najmu ani dzierżawy;
Art. 471 k.c.
naruszenie przepisu art. 471 kc przez błędne zastosowanie i zobowiązanie pozwanego do zapłaty czynszu mimo wypowiedzenia umowy oraz faktu, że po wypowiedzeniu umowy powód nie świadczył żadnego ekwiwalentnego świadczenia w stosunku do żądanej kwoty czynszu;
Art. 673 § 3 k.c.
naruszenie art. 673 § 3 kc w zw.
Art. 704 k.c.
z art. 704 kc przez ich błędne zastosowanie i uznanie ,że pozwany mógł wypowiedzieć umowę tylko w razie wystąpienia okoliczności wskazanych w jej treści, gdy tymczasem stron nie łączyła umowa dzierżawy ani żadna umowa nienazwana;
Art. 233 § 1 k.p.c.
naruszenie przepisu art. 233 § 1 kpc przez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego, co doprowadziło do ustalenia, że strony nie przewidziały możliwości jej zakończenia przed upływem pięciu lat.
Art. 385 k.p.c.
Z tych przyczyn apelacja pozwanego jako pozbawiona uzasadnionych podstaw została oddalona / art. 385 kpc /, natomiast o kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono na podstawie art.
Art. 98 k.p.c.
385 kpc /, natomiast o kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 i 99 kpc w zw.
Art. 99 k.p.c.
Art. 391 § 1 k.p.c.
Z tych przyczyn apelacja pozwanego jako pozbawiona uzasadnionych podstaw została oddalona / art. 385 kpc /, natomiast o kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 i 99 kpc w zw. z art. 391 § 1 kpc .

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt II Ca 676/13

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 października 2013r. Sąd Okręgowy w Świdnicy, II Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Anatol Gul Sędziowie: SO Longina Góra SO Jerzy Dydo Protokolant: Alicja Marciniak po rozpoznaniu w dniu 24 października 2013r. w Świdnicy na rozprawie sprawy z powództwa K. K. przeciwko A. L. o zapłatę 24.000zł na skutek apelacji pozwanego od wyroku Sądu Rejonowego w Ząbkowicach Śląskich z dnia 22 lipca 2013 r., sygn. akt I C 370/13 I oddala apelację; II zasądza od pozwanego na rzecz powoda 1.200zł kosztów postępowania apelacyjnego. Sygn. akt II Ca 676/13

UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem zasądzono od pozwanego na rzecz powoda kwotę 24 000 zł, z odsetkami ustawowymi od poszczególnych kwot 8000 zł oraz orzeczono o kosztach procesu, opierając rozstrzygnięcie o następujące ustalenia i oceny: - w dniu 10 czerwca 2008 r. strony zawarły przedwstępną umowę dzierżawy działek gruntu na okres 5 lat, ustalając czynsz roczny na kwotę 8000 zł, który miał być płatny do dnia 15 czerwca każdego roku kalendarzowego; pismem z dnia 7 września 2009 r. pozwany wypowiedział umowę w trybie natychmiastowym z uwagi na obiektywny brak możliwości realizacji zamierzenia inwestycyjnego w postaci farm elektrowni wiatrowych wobec braku przystąpienia przez gminę do dokonania stosownej zmiany w planie zagospodarowania przestrzennego; pismem z dnia 12 lutego 2012 r. powód wezwał pozwanego do zapłaty czynszu w kwocie 8000 zł za rok 2010, 8000 zł za rok 2011 oraz 8000 zł za rok 2012 .

W ocenie sądu powództwo podlegało uwzględnieniu. Zawarta przez strony umowa nie zawierała żadnych dodatkowych warunków, które mieli spełnić powodowie, a których niewykonanie zwalniałoby pozwanego od zapłaty czynszu - miał on bowiem płacić czynsz do dnia zawarcia umowy dzierżawy, bądź do wygaśnięcia lub wypowiedzenia tej umowy. Tymczasem umowa dzierżawy została zawarta na czas określony, a zatem bez zawarcia w umowie określonych okoliczności - których w umowie nie zamieszczono - a których spełnienie umożliwiało wypowiedzenie umowy, nie było możliwe ani dopuszczalne wypowiedzenie łaczącej strony umowy zawartej na czas określony przed upływem okresu jej obowiązywania.

W apelacji pozwany zarzucił :

1. naruszenie przepisu art. 353(1) kc przez uznanie, że pozwany powinien był stosować się przy wypowiedzeniu umowy do ograniczeń właściwych dla umowy najmu i dzierżawy, gdy tymczasem przedmiotowa umowa przedwstępna nie jest umową najmu ani dzierżawy;

2. naruszenie przepisu art. 471 kc przez błędne zastosowanie i zobowiązanie pozwanego do zapłaty czynszu mimo wypowiedzenia umowy oraz faktu, że po wypowiedzeniu umowy powód nie świadczył żadnego ekwiwalentnego świadczenia w stosunku do żądanej kwoty czynszu;

3. naruszenie art. 673 § 3 kc w zw. z art. 704 kc przez ich błędne zastosowanie i uznanie ,że pozwany mógł wypowiedzieć umowę tylko w razie wystąpienia okoliczności wskazanych w jej treści, gdy tymczasem stron nie łączyła umowa dzierżawy ani żadna umowa nienazwana;

3. naruszenie przepisu art. 233 § 1 kpc przez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego, co doprowadziło do ustalenia, że strony nie przewidziały możliwości jej zakończenia przed upływem pięciu lat. Wskazując na powyższe wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez oddalenie powództwa lub jego uchylenie i przekazanie sprawy sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.

Sąd Okręgowy zważył co następuje :

Apelacja nie podlega uwzględnieniu, a podniesione w niej liczne zarzuty w żadnym stopniu nie podważają trafności zaskarżonego rozstrzygnięcia. Przyjmując bezsporne w istocie ustalenia faktyczne sądu pierwszej instancji za swoje, Sąd Okręgowy podziela także ocenę prawną tego stanu faktycznego oraz wyciągnięte z tej oceny wnioski, co zwalnia z potrzeby ponownego przytaczania szeregu powołanych już wcześniej trafnych argumentów. Tylko dodatkowo odnośnie zarzutów apelacji należy wskazać na następujące kwestie : -bezspornym było, że strony łączyła umowa zawarta na czas oznaczony, a istotną cechą takiej umowy jest to, że może ona być rozwiązana tylko w wypadkach określonych w umowie, wobec czego brak takich postanowień w umowie - co było bezsporne - nie daje możliwości rozwiązania umowy przed upływem okresu jej obowiązywania; - w niniejszej sprawie strony w umowie z dnia 10 czerwca 2008 r. takiej możliwości nie przewidziały, jak i takiego rozwiązania nawet nie dopuściły, wobec czego wypowiedzenie dokonane przez pozwanego było bezskuteczne; -skoro zatem czynsz miał być płatny raz w roku, do dnia 15 czerwca każdego roku kalendarzowego, którego to czynszu za lata 2010 , 2011 i 2012 pozwany nie uregulował, to żądanie pozwu podlegało uwzględnieniu; -nie ma podstaw do przyjęcia naruszenia przez sąd pierwszej instancji przepisu art. 471 kc, skoro powodowie nie dochodzili odszkodowania z tytułu niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania, lecz jedynie czynszu z tytułu łączącej strony umowy; -nie jest także uprawniony zarzut naruszenia przepisu art. 233 § 1 kpc, skoro skarżący nie przedstawił w istocie wniosków ani środków dowodowych, które podważałyby trafność ustaleń sądu pierwszej instancji, ponieważ za niewystarczające należy uznać oparcie w tym zakresie zarzutów apelacji jedynie na własnym przekonaniu o innej, niż przyjął sąd, wadze poszczególnych dowodów i ich odmiennej ocenie niż ocena sądu, do czego w istocie sprowadza się apelacja; - co do zasady, wykazanie przez stronę,że sąd naruszył przepis art. 233 § 1 kpc oraz że fakt ten mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, nie może być zastąpione jedynie odmienną interpretacją dowodów zebranych w sprawie, chyba że strona jednocześnie wykaże, że przyjęta za podstawę rozstrzygnięcia ocena dowodów przekracza granice przysługującej sądowi w tym zakresie swobody; oznacza to, że postawienie zarzutu naruszenia tego przepisu nie może polegać na zaprezentowaniu przez skarżącego stanu faktycznego przyjętego przez niego na podstawie własnej oceny dowodów, do czego w istocie sprowadza się apelacja; skarżący może natomiast i powinien wykazywać, posługując się wyłącznie argumentami prawnymi, że sąd rażąco naruszył ustanowione w tym przepisie zasady oceny wiarygodności i mocy dowodów i że naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy, co jednak nie zostało skutecznie uczynione; -nie jest także uprawniony zarzut naruszenia przepisu art. 353(1) kc, dającego stronom możliwość swobodnego kształtowania stosunku prawnego, przy czym swoboda ta jest właśnie wyznaczona przez granice wskazane w tym przepisie, wobec czego twierdzenie skarżącego, że stronom przysługiwała możliwość wypowiedzenia łączącej ich umowy w każdym czasie jest dowolne i nie znajduje żadnego uzasadnienia prawnego, dlatego też odwoływanie się do wskazanych przez skarżącego przepisów art. 673 § 3 kc w zw. z art. 704 kc jest zbędne.

Z tych przyczyn apelacja pozwanego jako pozbawiona uzasadnionych podstaw została oddalona / art. 385 kpc /, natomiast o kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 i 99 kpc w zw. z art. 391 § 1 kpc .