Legislator Case Law & Legislation
I C 683/17 AI generated

Civil court dismisses defendant's defense on evidence and statute of limitations, ordering full payment and process costs.

Case Number I C 683/17
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Allowed / Granted

Legislator summary

AI generated

The civil court ruled in favor of the bank, ordering the defendant to pay the full loan amount, interest, and process costs. The defendant argued that the bank failed to prove the debt amount and that the claim was time-barred, while also contesting the calculation of interest and fees. The court rejected these defenses, finding the bank's evidence sufficient and noting that the defendant's financial hardship did not justify a complete exemption from costs.

Legislator headnote

AI generated

Art. 481 k.c.; Art. 102 k.p.c.: The creditor may claim interest for delay even without proven loss, and the court has discretion to award process costs when the defendant's conduct or lack of good faith justifies an exception to the general rule of cost allocation.

Keywords

AI generated
civil debt recovery statute of limitations defense process costs allocation consumer credit contract interest on delay legal aid reimbursement burden of proof

Cited Legislation

AI generated
Art. 481 k.c.
Podstawą orzeczenia o odsetkach był przepis art. 481 k.c.
Art. 102 k.p.c.
Podstawą rozstrzygnięcia o kosztach procesu był przepis art. 102 k.p.c. Przepis ten daje sądowi swobodę przy rozstrzyganiu o kosztach procesu, gdy stosowania zasady wyrażonej w art.
Art. 98 k.p.c.
Przepis ten daje sądowi swobodę przy rozstrzyganiu o kosztach procesu, gdy stosowania zasady wyrażonej w art. 98 k.p.c. nie można pogodzić z zasadą słuszności, jednakże należy podkreślić, że jako przepis szczególny nie może być wykładany rozszerzająco i wyklucza uogólnienia.
§ 8 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3.10.2016 r.
§ 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.10.2015 r.
art. 720 § 1 k.c
W myśl art. 720 § 1 k.c.
art. 245 k.p.c
art. 233 § 1 k.p.c
245 k.p.c., jednakże zgodnie z utrwalonym orzecznictwem dowód z dokumentu prywatnego może być podstawą ustaleń faktycznych, jest samodzielnym środkiem dowodowym, którego moc sąd ocenia według zasad określonych w art. 233 § 1 k.p.c.
art. 485 § 3 k.p.c
777), wyciąg z ksiąg bankowych nadal pozostaje dokumentem uprawniającym powoda do wystąpienia z pozwem w postępowaniu nakazowym (art. 485 § 3 k.p.c.) i może on stanowić podstawę wpisu do ksiąg wieczystych (art.
art. 117 k.c
Zgodnie z art. 117 k.c.– z wyłączeniem sytuacji szczególnych – wszelkie roszczenia majątkowe ulegają przedawnieniu.

Cited Case Law

AI generated
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 września 1973 r., sygn. akt I CZ 122/73
Do okoliczności mogących wywrzeć wpływ na odstępstwo od tych zasad należy zaliczyć zarówno fakty związane z samym przebiegiem procesu (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 września 1973 r., sygn. akt I CZ 122/73, OSNC rok 1974, nr 5, poz.
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 29 sierpnia 1973 r., sygn. akt I PR 188/73
98, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 29 sierpnia 1973 r., sygn. akt I PR 188/73, (...) rok 1973, nr 12, str.
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 marca 2011 r., sygn. akt V CZ 107/10
413), jak i fakty leżące na zewnątrz procesu, zwłaszcza dotyczące sytuacji życiowej strony (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 marca 2011 r., sygn. akt V CZ 107/10).
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 1 grudnia 2011 r., sygn. akt I CZ 26/11
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 1 grudnia 2011 r., sygn. akt I CZ 26/11).

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt I C 68317

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 grudnia 2017 roku Sąd Okręgowy w Piotrkowie Tryb. I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia SO Ewa Tomczyk Protokolant sekr. sąd. Dorota Książczyk po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2017 roku w Piotrkowie Tryb. na rozprawie sprawy z powództwa (...) Banku Spółki Akcyjnej w W. przeciwko K. S. o zapłatę kwoty 105.674,36 zł 1. zasądza od pozwanej K. S. na rzecz strony powodowej (...) Banku Spółki Akcyjnej w W. kwotę 105.674,36 (sto pięć tysięcy sześćset siedemdziesiąt cztery i 36/100) złotych wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 2 stycznia 2017 r. do dnia zapłaty oraz kwotę 6.184,00 (sześć tysięcy sto osiemdziesiąt cztery) złote tytułem zwrotu części kosztów procesu;

2. przyznaje radcy prawnemu A. A. prowadzącej Kancelarię Radcy Prawnego w P. z rachunku Skarbu Państwa- Sądu Okręgowego w Piotrkowie Tryb. kwotę 4.428,00 (cztery tysiące czterysta dwadzieścia osiem) złotych tytułem pomocy prawnej z urzędu udzielonej pozwanej K. S.. Sędzia SO Ewa Tomczyk Sygn. akt I C 683/17

UZASADNIENIE

W pozwie z dnia 2 stycznia 2017 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) pełnomocnik strony powodowej (...) Banku Spółki Akcyjnej w W. wniósł o zasądzenie od pozwanej K. S. kwoty 105.674,36 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty oraz o zasądzenie zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. W uzasadnieniu pozwu pełnomocnik strony powodowej wskazał, że pozwana w dniu 24 września 2014 r. zawarła z (...) Bank Spółką Akcyjną w W. umowę o pożyczkę gotówkową kredytu gotówkowego, której pozwana nie spłaciła.

W dniu 21 marca 2017 r. Sąd Okręgowy w Piotrkowie Tryb. wydał przeciwko pozwanej nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym w sprawie sygn. akt I Nc 8/17 (k. 31). Pozwana wniosła sprzeciw od nakazu zapłaty (sprzeciw – k. 41). W piśmie procesowym z dnia 17 listopada 2017 r. pełnomocnik pozwanej z urzędu podniósł o oddalenie powództwa w całości, w przypadku uwzględnienia roszczenia wniósł o nieobciążanie pozwanej obowiązkiem zwrotu kosztów procesu na rzecz strony powodowej oraz o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej pozwanej z urzędu.

Podniósł, że strona powodowa nie udowodniła wysokości kwoty dochodzonej pozwem, nie składając nawet wyciągu z ksiąg bankowych, co oznacza, że fakt zadłużenia pozwanej, a przede wszystkim wysokość tego zadłużenia nie została we właściwy sposób wykazana. Podtrzymał zarzut przedawnienia roszczenia bliżej go nie precyzując (k. 133-134). Na rozprawie w dniu 19 grudnia 2017 r. pełnomocnik pozwanej dodatkowo powołał się na ustalenie opłaty przygotowawczej oraz opłaty brokerskiej w sposób naruszający przepisy ustawy o kredycie konsumenckiej oraz naliczenie odsetek w wysokości przekraczających wysokość odsetek maksymalnych.

Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 24 września 2014 r. pozwana K. S. zawarła z (...) Bankiem Spółką Akcyjną w W. umowę pożyczki gotówkowej nr (...). Na podstawie tej umowy pozwanej została udostępniona kwota pożyczki w wysokości 99.996,39 zł, która w kwocie 78.280 zł miała być przeznaczona na dowolny cel konsumpcyjny. Pozostała kwota była przeznaczona na zapłatę kosztów pożyczki, w tym - 6.999,75 zł jako opłata przygotowawcza i - 14.716,64 zł tytułem opłaty brokerskiej. W dacie zaciągnięcia pożyczki pozwana była już zadłużona wobec banków i podmiotów udzielających pożyczki na kwotę 404.341,61 zł.

Umowa została zawarta za pośrednictwem (...) Sp. z o.o. (...). M. W. Pozwana zobowiązała się do spłaty pożyczki wraz z należnymi odsetkami umownymi w 60 równych ratach kapitałowo-odsetkowych płatnych do dnia 6 każdego miesiąca. W § 2 umowy przewidziano, że pożyczka jest oprocentowana wg stopy stałej, która na dzień zawarcia umowy wynosiła 16 %. (dowód: umowa pożyczki - k. 9-11, harmonogram spłaty pożyczki – k.

53) Pozwana początkowo spłacała swe zobowiązanie – do marca 2015 r. płaciła ustaloną ratę 2.500 zł, w kwietniu 2015 r. dokonała 3 wpłat w łącznej kwocie 2.400 zł, w lipcu 2015 r. wpłaciła łącznie 650 zł, w sierpniu 2015 r. – 550 zł, we wrześniu 2015 r.– 350 zł, po czym zaniechała jakichkolwiek wpłat. W okresie od daty zawarcia umowy pożyczki do dnia 8 października 2014 r. oprocentowanie pożyczki wynosiło 16 %, w okresie od 9 października 2014 r. do dnia 4 marca 2015 r. –12 %, od dnia 5 marca 2015 r. do daty wypowiedzenia umowy - 10 %. (dowód: historia rachunku – k. 54-97) Strona powodowa pismem z dnia 5 sierpnia 2015 r. wypowiedziała umowę pozwanej pożyczki z zachowaniem 30 – dniowego okresu wypowiedzenia. Pismo wypowiadające umowę pozwana otrzymała w dniu 18 sierpnia 2015 r. (dowód: pismo powoda – k.

12) Pismem z dnia 12 grudnia 2016 r. strona pozwana wezwał pozwaną do zapłaty wymagalnego zadłużenia z umowy pożyczki, które na dzień 11 grudnia 2016 r. wynosiło 105.227,96 zł, w tym 90.770,32 zł – kapitał, 3.330,62 zł – odsetki umowne, - 11.127,02 zł – odsetki karne. (dowód: przedsądowe wezwanie do zapłaty – k.

14) W dniu 30 grudnia 2016 r. (...) Bank S.A. wystawił wyciąg z własnych ksiąg stwierdzający zadłużenie K. S. z tytułu umowy pożyczki gotówkowej (...) z dnia 24.09.2014 r. na kwotę 105.674,36 zł, na którą to kwotę składały się: - 90.770,32 zł niespłaconego kredytu, - 3.330,62 zł odsetek umownych od dnia 6.05.2015 r. do dnia 20.09.2015 r., - 11.573,42 zł odsetek od zobowiązania przeterminowanego naliczanych od dnia 15.09.2015 r. do dnia 29.12.2016 r. Ponadto w wyciągu tym stwierdzono, iż dalsze należne odsetki ustawowe za opóźnienie naliczane są od kwoty zadłużenia przeterminowanego, tj. kwoty 105.674,36 zł. Wyciąg ten został opatrzony pieczęcią A. Banku i podpisany przez radcę prawnego T. G., który został upoważniony do podpisywania wystawionych przez Bank wyciągów z ksiąg rachunkowych. (dowód: wyciąg z ksiąg bank– k. 8, pełnomocnictwo – k.

5) Pozwana ma 38 lat. Nie posiada majątku ani oszczędności, pracuje na ½ etatu jako technik farmacji w aptece. Zarabia 750 zł, jest rozwiedziona, ma na utrzymaniu dwoje dzieci w wieku 8 i 2,5 roku, na które zostały zasądzone alimenty w łącznej kwocie 1.100 zł. Pozwana zaciągając przedmiotową pożyczkę była zadłużona w Banku (...), S. Bank i w FM Banku. Kredytów tych pozwana również nie spłacała, w chwili obecnej banki te nie wystąpiły jeszcze przeciwko pozwanej na drogę sądową. (dowód: przesłuchanie pozwanej – k. 136 odwrót -137)

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Powództwo jest zasadne i znajduje podstawę w treści umowy pożyczki zawartej pomiędzy powodowym A. Bankiem i pozwaną. W myśl art. 720 § 1 k.c. przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej ilości. Pozwana nie kwestionowała faktu zawarcia umowy pożyczki. W toku postępowania formułowała coraz to nowe zarzuty, w tym zarzut co do braku udowodnienia wysokości dochodzonej pozwem kwoty, który opierał się na twierdzeniu, że do pozwu nie załączono nawet wyciągu z ksiąg bankowych podpisanego przez osobę upoważnioną do składania oświadczeń w zakresie praw i obowiązków majątkowych banku.

Zarzut ten jest oczywiście bezzasadny bowiem do pozwu został dołączony wyciąg z ksiąg rachunkowych podpisany przez T. G. będącego osobą upoważnioną do składania oświadczeń w zakresie praw i obowiązków majątkowych banku i opatrzony pieczęcią banku. Dokument ten nie ma wprawdzie mocy dokumentu urzędowego w postępowaniu cywilnym (art. 95 ust. 1 a) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo Bankowe (tekst jednolity – Dz.U. z 2017 r., poz. 1876), nie mniej kwalifikacja taka nie pozbawia tego dokumentu mocy dowodowej i wiarygodności, o czym będzie mowa w dalszej części rozważań.

Wskazać należy, że dokument ten nie był jedynym dowodem zaoferowanym przez stronę pozwaną na uzasadnienie wysokości zobowiązania pozwanej. Do akt sprawy załączono umowę pożyczki podpisaną przez pozwaną i przedstawiciela powodowego banku, harmonogram spłaty pożyczki oraz historię na rachunku obrazującą wysokość zobowiązania pozwanej oraz dokonane przez nią wpłaty, wezwania do zapłaty kierowane do pozwanej wraz z dowodem jego doręczenia. Pozwana zaś negując wysokość swego zobowiązania nie przedstawiła żadnych dowodów co do tego, w jakiej wysokości i kiedy spłaciła zobowiązanie, od jakiej daty pozostaje w opóźnieniu i jaka powinna być wysokość zobowiązania, usiłując niezasadnie przerzucić w całości ten obowiązek na stronę powodową.

W tym zakresie pozwana oczekiwała od strony powodowej złożenia dowodów potwierdzających wypłatę pożyczki, wpłat pozwanej i ich zarachowania oraz „szczegółowego i jasnego wyliczenia kwoty obciążającej pozwaną” (k. 133). Tymczasem dowody takie zostały przez stronę powodową złożone, w ich świetle wysokość zobowiązania pozwanej nie budzi wątpliwości. W szczególności wynika to z załączonego do pozwu wyciągu z ksiąg rachunkowych. Wyciąg ten ma moc dowodową dokumentu prywatnego, którego wprawdzie nie dotyczy domniemanie z art. 245 k.p.c., jednakże zgodnie z utrwalonym orzecznictwem dowód z dokumentu prywatnego może być podstawą ustaleń faktycznych, jest samodzielnym środkiem dowodowym, którego moc sąd ocenia według zasad określonych w art. 233 § 1 k.p.c. Mimo nowelizacji prawa bankowego dokonanej ustawą z dnia 19 kwietnia 2013 r. o zmianie ustawy Prawo bankowe oraz ustawy o funduszach inwestycyjnych (Dz.U. z 2013 r. poz. 777), wyciąg z ksiąg bankowych nadal pozostaje dokumentem uprawniającym powoda do wystąpienia z pozwem w postępowaniu nakazowym (art. 485 § 3 k.p.c.) i może on stanowić podstawę wpisu do ksiąg wieczystych (art. 95 ust.

Prawa Bankowego). W swojej istocie wyciąg z ksiąg bankowych zawiera bowiem złożone w szczególnej formie oświadczenie wiedzy uprawnionych osób, dotyczące danych zaksięgowanych w księgach rachunkowych. Prowadzenie zaś tych ostatnich poddane jest zarówno regulacji ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 2343) oraz rozporządzenia Min. Finansów z dnia 1 października 2010 r. w sprawie szczególnych zasad rachunkowości banków (Dz.U. z 2013 r., poz. 329), jak i ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (t.j.

Dz.U. z 2017 r., poz. 196). Niezasadny jest również podniesiony przez pozwaną zarzut przedawnienia. Zarzut ten nie został bliżej sprecyzowany przez pozwaną, a z wypowiedzi jej pełnomocnika wynika, że został on podniesiony jedynie na żądanie pozwanej. Zgodnie z art. 117 k.c.– z wyłączeniem sytuacji szczególnych – wszelkie roszczenia majątkowe ulegają przedawnieniu. Po upływie terminu przedawnienia ten, przeciwko komu przysługuje roszczenie, może uchylić się od jego zaspokojenia, chyba że zrzeka się korzystania z zarzutu przedawnienia (art. 117 ust. 2 k.c.).

W myśl art. 118 k.c. jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia wynosi lat dziesięć, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - trzy lata. Zgodnie z art. 123 § 1 ust. 1 i ust. 2 k.c. bieg przedawnienia przerywa się przez każdą czynność przed sądem lub innym organem powołanym do rozpoznawania spraw lub egzekwowania roszczeń danego rodzaju albo przed sądem polubownym, przedsięwziętą bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia lub zabezpieczenia roszczenia bądź też przez uznanie roszczenia przez osobę, przeciwko której roszczenie przysługuje.

Roszczenie banku o zwrot pożyczki ma związek z prowadzeniem działalności gospodarczej przez bank, a zatem przedawnienie wynosi 3 lata. Termin przedawnienia zaczyna biec od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne (art. 120 § 1 k.c.). Jeśli pożyczka nie jest spłacana, to pożyczkodawca może ją wypowiedzieć. Wówczas całość niespłaconej pożyczki staje się natychmiast wymagalna. Wraz z upływem terminu wypowiedzenia raty, które nie były jeszcze wymagalne, stają się natychmiast wymagalne. W odniesieniu do tych rat trzyletni termin przedawnienia należy liczyć od dnia, w którym upłynął termin wypowiedzenia kredytu.

Skoro pożyczka została wypowiedziana ze skutkiem na dzień 19 września 2015 r., a strona powodowa wniosła pozew w dniu 2 stycznia 2017 r. nie doszło do przedawnienia roszczenia. Także nie może odnieść zamierzonego rezultatu powoływanie się przez pozwaną na naruszenie przepisów ustawy o kredycie konsumenckim poprzez ustalenie wysokości kosztów opłaty przygotowawczej i opłaty brokerskiej jak również ustalenia zawyżonych odsetek przekraczających wysokość odsetek maksymalnych. Jeśli chodzi o kwestię wysokości kosztów wskazać należy, że do przedmiotowej umowy znajdują zastosowanie przepisy ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim (tekst jednolity – Dz.U. z 2016 r., poz. 1528 ze zm.).

Zgodnie z art. 3 ustawy za umowę o kredyt konsumencki uważa się w szczególności umowę pożyczki. Pełnomocnik pozwanej w osobie radcy prawnego formułując ten zarzut nie odwołał się konkretnych regulacji ustawowych. W dacie zawarcia przedmiotowej umowy nie obowiązywał art. 36 lit.

a) ustawy o kredycie konsumenckim, który wprowadza limit wysokości pozaodsetkowych kosztów kredytu. Regulacja ta została wprowadzona ustawą z dnia 5 sierpnia 2015 r. o zmianie ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r., poz. 1357) i dotyczy umów zawartych po 11 marca 2016 r. (por. art. 11 pkt 1 ustawy). Jeśli chodzi o wysokość odsetek należy odwołać się do regulacji zawartej w art. 359 § 2 1 k.c., zgodnie z którym maksymalna wysokość odsetek wynikających z czynności prawnej nie może w stosunku rocznym przekraczać dwukrotności wysokości odsetek ustawowych (odsetki maksymalne).

Odsetki wynikające z umowy pożyczki zostały ustalone przez stronę powodową bez naruszenia powyższej regulacji, w okresie od chwili zawarcia umowy do dnia 8.10.2014 r. odsetki maksymalne wynosiły 16 %, w okresie od 9.10.2014 r. do dnia 4 marca 2015 r. - 12 %, zaś od 5 marca 2015 r. – 10 %. W takiej wysokości odsetki liczyła strona powodowa, co wynika w sposób nie budzący wątpliwości z historii na rachunku złożonym przez stronę powodową. Dlatego też twierdzenia pozwanej w zakresie ustalenia wysokości odsetek jak i kosztów pożyczki były niezasadne.

Podstawą orzeczenia o odsetkach był przepis art. 481 k.c. zgodnie z tym przepisem jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik nie ponosi odpowiedzialności. Podstawą rozstrzygnięcia o kosztach procesu był przepis art. 102 k.p.c. Przepis ten daje sądowi swobodę przy rozstrzyganiu o kosztach procesu, gdy stosowania zasady wyrażonej w art. 98 k.p.c. nie można pogodzić z zasadą słuszności, jednakże należy podkreślić, że jako przepis szczególny nie może być wykładany rozszerzająco i wyklucza uogólnienia.

Zastosowanie art. 102 k.p.c. powinno być oceniane w całokształcie okoliczności, które uzasadniałyby odstępstwo od podstawowych zasad decydujących w przedmiocie kosztów procesu. Do okoliczności mogących wywrzeć wpływ na odstępstwo od tych zasad należy zaliczyć zarówno fakty związane z samym przebiegiem procesu (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 września 1973 r., sygn. akt I CZ 122/73, OSNC rok 1974, nr 5, poz. 98, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 29 sierpnia 1973 r., sygn. akt I PR 188/73, (...) rok 1973, nr 12, str. 413), jak i fakty leżące na zewnątrz procesu, zwłaszcza dotyczące sytuacji życiowej strony (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 marca 2011 r., sygn. akt V CZ 107/10).

Do pierwszych zaliczane są sytuacje wynikające z charakteru żądania poddanego rozstrzygnięciu, jego znaczenia dla strony, subiektywne przekonanie strony o zasadności roszczeń, przedawnienie, prekluzja. Drugie wyznacza sytuacja majątkowa i życiowa strony, z tym zastrzeżeniem, że niewystarczające jest powoływanie się jedynie na trudną sytuację majątkową, nawet jeśli była podstawą zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia pełnomocnika (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 1 grudnia 2011 r., sygn. akt I CZ 26/11).

Jakkolwiek trudna sytuacja życiowa i materialna pozwanej może być uznana za przypadek szczególnie uzasadniony, to jednak nie daje ona podstawy do odstąpienia od obciążania pozwanej kosztami procesu w całości. Pozwana przestając regulować swe zobowiązania naraziła stronę powodową na ponoszenie kosztów procesu. Sąd obciążył pozwaną kosztami procesu w kwocie 6.184 zł, na która składa się się uiszczona przez stronę powodową opłata sądowa od pozwu 5.284 zł oraz 1/6 kosztów zastępstwa procesowego wynoszących stosownie do § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1667 ze zm.) 5.400 zł.

Podstawę rozstrzygnięcia o przyznaniu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej pozwanej z urzędu stanowiły przepisy § 8 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3.10.2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. z 2016 r., poz. 1715). Stawka wynagrodzenia w myśl § 4 pkt 3 rozporządzenia została podwyższona o stawkę podatku od towarów i usług. Sędzia SO Ewa Tomczyk