Legislator Case Law & Legislation
VII U 1622/13 AI generated

Social security court dismissed appeal against disability pension denial based on expert medical opinions.

Case Number VII U 1622/13
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Social Security Court rejected the appellant's appeal against a decision denying a disability pension due to partial inability to work. The appellant argued that medical conditions prevented work, while the Social Security Institution maintained the appellant was capable of employment. The court upheld the denial, relying on the reliability of the appointed expert doctors' opinions which concluded the appellant remained fit for work.

Legislator headnote

AI generated

Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych; Art. 102 ust. 1, 107, 61 w zw. z art. 57 ust. 1 pkt 1; The court must rely on expert medical opinions to determine work capacity, and subjective complaints cannot override professional assessments of health status.

Keywords

AI generated
disability pension work capacity assessment expert medical opinion social security benefits partial inability to work appeal dismissal ZUS decision

Cited Legislation

AI generated
Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt VII U 1622/13

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 lutego 2016 r. Sąd Okręgowy Warszawa - Praga w Warszawie VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSO Zbigniew Szczuka Protokolant: st. sekr. sądowy Dominika Kołpa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lutego 2016 r. w Warszawie sprawy J. G. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. o rentę z tytułu niezdolności do pracy na skutek odwołania J. G. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. z dnia 23 maja 2013r. znak: (...) oddala odwołanie.

Sygn. akt VII U 1622/13 Transkrypcja wyroku z dnia 19 lutego 2016 r. Wygłoszone uzasadnienie wyroku Odwołujący J. G. w odwołaniu z dnia 10 czerwca 2013 roku, zakwestionował trafność decyzji organu rentowego z dnia 23 maja 2013 roku na mocy, której organ rentowy nie przyznał mu prawa do renty, z tytułu częściowej niezdolności do pracy. W swoim odwołaniu odwołujący wskazał na swoje problemy zdrowotne i zakwestionował ustalenia poczynione przez komisję lekarską ZUS, która orzeczeniem z 16 maja 2013 roku uznała odwołującego za zdolnego do pracy.

Organ rentowy w odpowiedzi na odwołanie karta 4 aktów sądowych wnosił o oddalenie odwołania. Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny. Odwołujący J. G. pobierał od organu rentowego, z tytułu częściowej niezdolności do pracy rentę. Wymienione świadczenie zgodnie z orzeczeniem lekarza orzecznika ZUS z 18 kwietnia 2012 roku, strona 121 akt rentowych, przysługiwało odwołującemu do 30 kwietnia 2013 roku, strona 125 akt rentowych. W dniu 8 marca 2013 roku odwołujący złożył wniosek o ponowne ustalenie prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy, strona 135 akt rentowych, do którego załączył zaświadczenie o stanie zdrowia.

Dokumentacja lekarska tom III akt organu rentowego. W toku postępowania odwołujący został skierowany na badanie do komisji lekarskiej ZUS, która orzeczeniem z dnia 16 maja 2013 roku, strona 149 akt rentowych, uznała odwołującego za zdolnego do pracy. W oparciu o powyższe orzeczenie, organ rentowy zaskarżoną decyzją z dnia 23 maja 2013 roku, strona 151 akt rentowych, mając na uwadze dyspozycję artykułu 102 ustęp 1 i 107 oraz 61 w związku z artykułem 57 ustęp 1 punkt 1. Ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, odmówił odwołującemu prawa do wskazanego świadczenia.

Sąd Okręgowy w ramach podjętego postępowania dowodowego postanowieniem z dnia 11 lipca 2013 roku karta 10, dopuścił dowód z opinii biegłych lekarzy sądowych specjalistów ortopedy, neurologa, reumatologa i internisty, celem ustalenia czy odwołujący jest zdolny, czy też całkowicie lub częściowo niezdolny do pracy zarobkowej, ze szczególnym wskazaniem daty powstania tejże niezdolności. Powołani w sprawie biegli zajęli następujące stanowiska. Biegły z zakresu chorób wewnętrznych, specjalista nefrolog stwierdził, opinia na karcie 29 i 30, iż w jego opinii obecnie biorąc pod uwagę wywiady, dostępną dokumentację medyczną, obraz kliniczny a konkretnie brak klinicznych objawów przewlekłej niezdolności układów i narządów wewnętrznych.

Brak wielonarządowych powikłań w przebiegu nadciśnienia tętniczego oraz brak wyników badań dodatkowych, które świadczyłyby o istnieniu u odwołującego o jakichkolwiek innych przewlekłych i zaawansowanych schorzeń tych układów i narządów. Biegły nie znajduje wystarczających podstaw, aby uznać odwołującego, z zawodu będącego kierowcę, za osobę całkowicie lub częściowe, częściowo niezdolną do pracy z przyczyn internistycznych. Kolejny biegły, który w przedmiotowej sprawie się wypowiedział, biegły z zakresu neurologii i ortopedii, w swojej opinii zawartej na karcie 39 i 40 stwierdził, iż podziela stanowisko komisji lekarskiej ZUS, jeżeli chodzi o postawioną ocenę.

W ocenie biegłego biorąc po... biorąc pod uwagę badania, jakie zostały udostępnione, nie stwierdza się naruszenia sprawności organizmu opiniowanego, powodującego długotrwałą niezdolność do pracy ze względu na stan neurologiczny i ortopedyczny, zarówno obecnie jak i po dniu 30 kwietnia 2013 roku. Biegły podniósł, że niewątpliwie stwierdzone schorzenia narządów ruchu i układu nerwowego u odwu... o odwołującego wymagają dalszego leczenia i rehabilitacji w okresach zaostrzeń dolegliwości, w ramach czasowej niezdolności do pracy.

W kolejnej opinii powołany biegły reumatolog stwierdził, karta 87 akt sprawy, że odwołujący, w jego ocenie, nie daje podstaw do przyznania mu całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy. Biegły podniósł, iż odwołujący przez 2 lata do 30 kwietnia 2013 roku otrzymywał świadczenie rentowe, z tytułu częściowej niezdolności do pracy. Komisja lekarska 16 maja 2013 roku, uznała go za osobę zdolną do pracy. Podniósł w ramach poczynionych ustaleń, że po przeprowadzonym badaniu, nie ustalił istotnych odchyleń od norm, w zakresie funkcji narządów ruchu.

Odwołujący zgłaszał, co prawda dolegliwości wynikające z początkowego okresu rozwijających się zmian typu zwyrodnieniowego. Dolegliwości te z pewnością są spotęgowane przez patologicz... patologiczną otyłość, która w chwili obecnej wydaje się w ocenie biegłego, że jest największym problemem zdrowotnym powoda. Nie jest jednak podstawą do uznania badanego za osobę niezdolną do pracy. Stwierdzony proces zwyrodnieniowy w ocenie biegłego nie powoduje aktualnie istot... istotnego upośledzenia sprawności narządu ruchu. Również rozpoznania, rozpoznana dna moczanowa, jakkolwiek wymaga systematycznego leczenia, też nie upośledza sprawności narządu ruchu, w stopniu uniemożliwiającym prowadzenia aktywności zawodowej.

Reasumując, w ocenie biegłego stopień zaawansowania stwierdzonych schorzeń nie powoduje aktualnie jak i po dniu 30 kwietnia 2013 roku, niezdolności do pracy zarobkowej. Sąd w ramach dalszego postępowania w sprawie zapoznał się ze stanowiskiem, które zostało zawarte w odpowiedzi na zobowiązanie Sądu przedstawione w piśmie procesowym z dnia 14 listopada 2014 roku przez pełnomocnika odwołującego, który wnosił o dopuszczenie dowodu z opinii nieuk... biegłego z zakresu neurologii, ortopedii i reumatologii. A następnie w zakresie podjętych działań zapoznał się ze stanowiskiem, które zostało zaprezentowane przez komisję lekarską ZUS, która zapoznała się z dokumentacją złożoną przez stronę odwołującą się.

I zawarta została, ta ocena, w piśmie procesowym organu rentowego z 9 grudnia 2014 roku, karta 176, gdzie zajmując swoje stanowisko przedstawiciel, członek komisji lekarskiej ZUS podniósł, iż zaistniały nowe okoliczności, jeżeli chodzi o kwestę niezdolności do pracy i samodzielnej egzystencji. I w tym zakresie w ocenie ZUS zachodziłaby podstawa do rozważenia, zastosowania dyspozycji artykułu 477 (14) paragraf 4 Kodeksu postępowania cywilnego. Sąd z uwagi na stanowisko zawarte na rozprawie w dniu 16 grudnia 2014 roku, zaprezentowane przez pełnomocnika odwołującego w zakresie zastrzeżeń do treści opinii biegłych z zakresu neurologii, ortopedii i reumatologii, dopuścił dowód z opinii uzupełniającej tychże biegłych.

I wobec powyższego w ramach opinii uzupełniających, które zostały dopuszczone, biegli zajęli następujące stanowiska w przedmiotowej sprawie. Biegły z zakresu reumatologii przedstawił swoje stanowisko odnosząc się do wszystkich elementów wskazanych w uwagach do jego głównej opinii, karta 212-214. I szeroko omawiając wszelkie kwestie, które były podniesione, wszelkie wątpliwości stanął na stanowisku, iż w pełni podtrzymuje swoją główną opinię z dnia 12 września 2014 roku. Kolejny biegły neurolog i ortopeda w swojej opinii uzupełniającej zawartej na karcie 219-220 odniósł się do przedstawionych uwag i zastrzeżeń, co do treści opinii głównej.

I stwierdził, iż nie widzi sprzeczności tu była wypowiedź dwóch specjalistów w zakresie ortopedii traumatologii i biegłego z zakresu neurologii stwierdzono, iż biegli nie widzą sprzecza... sprzeczności w tym, iż odwołujący był leczony kilkakrotnie sanatoryjnie i stosował zabiegi fizykoterapeutyczne. Fakt, że stwierdzone schorzenia wymagają dalszego leczenia i rehabilitacji w okres... w okresach zaostrzeń dolegliwości, co jest możliwe zarówno pracując zawodowo, jak też w ramach czasowej niezdolności do pracy, to jest zwolnienia lekarskiego, nie wyklucza braku stwierdzenia jego długotrwałej niezdolności do pracy w zrozumieniu rentowym, zgodnie z wykształceniem opiniowanego a odwołującego w przedmiotowej sprawie.

Sąd wobec podnoszenia dalszych wątpliwości i pytań do treści opinii biegłych, podjął decyzję o zobowiązaniu biegłego, który w zakresie reumatologii się wypowiadał już w opinii uzupełniającej. I w tym zakresie biegły odniósł się do pytań, które zostały przedstawione mu w kolejnej opinii uzupełniającej z 16 listopada 2015 roku, zawartej na stronie 251. Biegły stwierdził, iż nie znajduje podstaw do zmiany opinii głównej i opinii uzupełniającej z dnia 25 maja 2015 roku i podtrzymuje w całości swoją opinię, wyjaśniając dodatkowo, iż problemy przedstawione przez stronę odwołującą, zaburzeń oddychania i nadciśnienia tętniczego przekraczając zakres opiniowania ortopedycznego.

Odniósł się również do kolejnej kwestii podnosząc, iż nie można wykluczyć, iż po przyjęciu leków przeciwbólowych sprawność ruchowa opiniowanego w czasie badania lekarskiego była lepsza. Okoliczność ta nie wpływa jednak, w ocenie biegłego, na ostateczne wnioski sformułowane przez biegłego w opinii głównej i w opinii uzupełniającej. Opiniowanie sądowo-lekarskie i orzekanie o niezdolności do pracy jest procesem złożonym. A ocena efektów leczenia jest jedynie jedynym, jednym z elementów polegających ocenie. Biegły nadto podniósł, iż zmiany zwyrodnieniowe narządów ruchu wymagają okresowego leczenia rehabilitacyjnego.

Częstotliwość takiego leczenia uzależniona jest od przebiegu choroby, w tym częstotliwości pogorszenia stanu zdrowia i nasilenia dolegliwości bólowych. W przypadku opiniowanego, leczenie rehabilitacyjne jest obecnie uzasadnione. Może być prowadzone w ramach powszechnego ubezpieczenia zdrowotnego poza godzinami pracy lub w ramach okresowego zwolnienia lekarskiego. W ocenie Sądu opinie złożone w przedmiotowej sprawie są rzetelne, profesjonalne i dają pełną odpowiedź na zadane pytania przez Sąd. Sąd nie podziela stanowiska pełnomocnika odwołującego, co do zastrzeżeń odnośnie biegłego z zakresu reumatologii.

Bo w ocenie Sądu jest to opinia jednoznacznie czytelna, poparta argumentacją i pełnym uzasadnieniem odnoszącym się do stanu zdrowia. Stąd też w ocenie Sądu Okręgowego nie zachodziła uzasadniona podstawa do powoływania innego biegłego z zakresu reumatologii. I w tym zakresie w ocenie Sądu niespełnione zostały przesłanki, które dawałyby podstawę do uwzględnienia wniosku strony odwołującej o powołanie innego biegłego w zakresie wyżej wymienionej specjalności. Podobnie w ocenie Sądu nie, nie zachodziła potrzeba przesłuchania w charakterze strony powołującego albowiem punkt widzenia subiektywny odwołującego w przedmiotowej sprawie, jego odczucie i dolegliwości nie mogą rzutować na treść opinii, które zostały dopuszczone w sprawie, które są przedstawione przez profesjonalnych biegłych lekarzy.

Z tych też względów Sąd Okręgowy na mocy artykułu 477 (14) paragraf 1 Kodeksu postępowania cywilnego, nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania, orzekł jak w sentencji.