Legislator Case Law & Legislation
VIII U 1315/17 AI generated

Social security court dismissed appeal due to plaintiff's failure to prove 25-year general work experience requirement.

Case Number VIII U 1315/17
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The social security court dismissed the plaintiff's appeal against the Social Insurance Institution's refusal of early retirement rights. The plaintiff failed to prove the mandatory 25-year general work experience by January 1, 1999, having only 24 years and 5 months, while also not challenging this specific deficit during the proceedings. Consequently, the court held that the burden of proof lay with the plaintiff, and since the general experience requirement was not met, the court did not examine the separate condition for special work conditions.

Legislator headnote

AI generated

Art. 227 k.p.c.; Art. 3 k.p.c.; Art. 477 § 14 k.p.c.: The burden of proof regarding statutory prerequisites for social security benefits rests with the applicant, and failure to meet the minimum general work experience requirement precludes examination of additional conditions.

Keywords

AI generated
social security benefits general work experience burden of proof early retirement rights civil procedure law special work conditions Social Insurance Institution

Cited Legislation

AI generated
Art. 6 k.c.
Zgodnie z art. 6 k.c. to na wnioskodawcy spoczywał ciężar dowodowy w niniejszej sprawie.
Art. 232 k.p.c.
Art. 3 k.p.c.
Obowiązek przedstawienia dowodów spoczywa na stronach (art. 3 k.p.c.), a ciężar udowodnienia faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie (art.
Art. 227 k.p.c.
3 k.p.c.), a ciężar udowodnienia faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie (art. 227 k.p.c.) spoczywa na stronie, która z faktów tych wywodzi skutki prawne (patrz wyrok SN z dnia 17 grudnia 1996 roku, I CKU 45/96, OSNC 1997/6-7/76).
Art. 184 ustawy emerytalnej
Przesłanki określone w art. 184 ustawy emerytalnej powinny zostać spełnione na dzień wejścia w życie ustawy, tj.
Art. 477 § 14 k.p.c.
W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy, na podstawie art. 477 14 § 1 k.p.c., oddalił odwołanie od zaskarżonej decyzji, o czym orzekł jak w sentencji.
art. 6 k.c
art. 232 k.p.c
art. 3 k.p.c
Obowiązek przedstawienia dowodów spoczywa na stronach (art. 3 k.p.c.), a ciężar udowodnienia faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie (art.
art. 227 k.p.c
3 k.p.c.), a ciężar udowodnienia faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie (art. 227 k.p.c.) spoczywa na stronie, która z faktów tych wywodzi skutki prawne (patrz wyrok SN z dnia 17 grudnia 1996 roku, I CKU 45/96, OSNC 1997/6-7/76).

Cited Case Law

AI generated
I CKU 45/96, OSNC 1997/6-7/76
227 k.p.c.) spoczywa na stronie, która z faktów tych wywodzi skutki prawne (patrz wyrok SN z dnia 17 grudnia 1996 roku, I CKU 45/96, OSNC 1997/6-7/76).

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt VIII U 1315/17

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 9 czerwca 2017 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w Ł. odmówił J. O. prawa do wcześniejszej emerytury po rozpatrzeniu wniosku z dnia 30 maja 2017 roku. W uzasadnieniu decyzji organ rentowy wskazał, iż wnioskodawca do dnia 1 stycznia 1999 roku nie udokumentował wymaganego 25-letniego ogólnego stażu pracy, a jedynie 24 lata, 5 miesięcy i 19 dni, w tym 24 lata, 1 miesiąc i 26 dni okresów składkowych i 3 miesiące i 23 dni okresów nieskładkowych. Organ rentowy wskazał, że nie uwzględnił do stażu pracy okresu od dnia 26 października 1976 roku do dnia 27 października 1976 roku, gdyż w w/w okresie ubezpieczony został zwolniony od odbycia służby wojskowej, a więc nie była opłacana składka na ubezpieczenie społeczne oraz okresu od dnia 18 października 1978 roku do dnia 1 listopada 1978 roku, gdyż w tym okresie nie podjął pracy po odbyciu służby wojskowej, a więc nie była opłacana składka na ubezpieczenie społeczne.

Ponadto ubezpieczony nie udowodnił wymaganego 15-letniego okresu pracy w szczególnych warunkach, wykonywanej stale i w pełnym wymiarze czasu pracy. Organ rentowy nie uwzględnił do stażu pracy w warunkach szczególnych okresu od dnia 1 kwietnia 1979 roku do dnia 31 lipca 2000 roku, gdyż świadectwo pracy w szczególnych warunkach z 31 lipca 2000 roku nie spełnia wymogów formalnych. W świadectwie zakład wykazał stanowisko „mieszalnikowy farb i topów”, powołał się natomiast za zarządzenie resortowe Ministra Przemysłu Chemicznego i Lekkiego nr 7 z dnia 7 lipca 1987 r., wykaz A, dział IV, poz.28 pkt 1 w którym widnieje stanowisko „aparatowy”. /decyzja – k. 10 plik III akt ZUS/ J.

O. decyzję organu rentowego uznał za krzywdzącą i w dniu 21 czerwca 2017 roku złożył odwołanie. Odwołujący podniósł, iż przysługuje mu prawo do emerytury, gdyż łącznie przepracował 42 lata, w tym 19 lat w warunkach szczególnych. /odwołanie - k. 2/ W odpowiedzi na odwołanie z dnia 4 lipca 2017 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w Ł. wniósł o jego oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. /odpowiedź na odwołanie - k. 3-3 odwrót/ Na rozprawie w dniu 15 listopada 2017 roku strony podtrzymały dotychczasowe stanowiska w sprawie.

Wnioskodawca poparł odwołanie i oświadczył, że nie kwestionuje, iż nie legitymuje się 25 – letnim stażem pracy na dzień 1 stycznia 1999 roku. Pełnomocnik organu rentowego wniósł o oddalenie odwołania. /oświadczenie wnioskodawcy i pełnomocnika ZUS – 00:01:02-00:04:44 – płyta CD – k.18/ Sąd Okręgowy w Łodzi ustalił następujący stan faktyczny: Wnioskodawca J. O. urodził się w dniu (...). /bezsporne, a nadto wniosek – k. 1-8 plik III akt ZUS/ Wnioskodawca złożył wniosek o emeryturę w dniu 30 maja 2017 roku. Wnioskodawca nie jest członkiem Otwartego Funduszu Emerytalnego. /wniosek – k. 1-8 plik III akt ZUS/ W okresie od dnia 25 czerwca 1974 roku do dnia 25 października 1976 roku oraz w okresie od dnia 2 listopada 1978 roku do dnia 31 marca 1979 roku J.

O. był zatrudniony w Fabryce (...) Spółce Akcyjnej w Ł.. Natomiast w okresie od dnia 28 października 1976 roku do dnia 17 października 1978 roku odbywał służbę wojskową. /okoliczność bezsporna, a nadto świadectwo pracy z dn. 28.11.2001 r. – k. 6 plik I akt ZUS/ Następnie od dnia 5 kwietnia 1979 roku do dnia 21 sierpnia 2011 roku wnioskodawca był zatrudniony w (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł.. /okoliczność bezsporna, a nadto świadectwo pracy z dn. 22.08.2011 r. – k. 5 plik II akt ZUS/ W dniu 31 lipca 2000 roku (...) Spółka Akcyjna w Ł. wystawiła J.

O. świadectwo pracy w warunkach szczególnych, w którym wskazano, że był zatrudniony w zakładzie od dnia 1 kwietnia 1979 roku do dnia 31 lipca 2000 roku, w tym w powyższym okresie stale i w pełnym wymiarze czasu pracy wykonywał pracę przy produkcji półproduktów i środków pomocniczych dla przemysłu skórzanego, garbarskiego na stanowisku mieszalnikowy farb i topów, wymienionym w wykazie A dziale IV poz.28 pkt.1 wykazu stanowiącego załącznik nr 1 do zarządzenia Ministra Przemysłu Chemicznego i Lekkiego nr 7 z dnia 7 lipca 1987 roku sprawie prac wykonywanych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze w zakładach pracy resortu przemysłu chemicznego i lekkiego. /świadectwo pracy w warunkach szczególnych – k.7 plik III akt ZUS/ J.

O. udokumentował na dzień 1 stycznia 1999 roku ogólny staż pracy w wymiarze 24 lat, 5 miesięcy i 19 dni, w tym 24 lata, 1 miesiąc i 26 dni okresów składkowych i 3 miesiące, 23 dni okresów nieskładkowych. Organ rentowy nie uwzględnił wnioskodawcy do stażu pracy okresu od dnia 26 października 1976 roku do dnia 27 października 1976 roku, gdyż w w/w okresie został zwolniony od odbycia służby wojskowej oraz okresu od dnia 18 października 1978 roku do dnia 1 listopada 1978 roku, gdyż w tym okresie nie podjął on pracy po odbyciu służby wojskowej i za te okresy nie została opłacana składka na ubezpieczenie społeczne. /okoliczność bezsporna, a nadto decyzja – k. 10 plik III akt ZUS, karta przebiegu zatrudnienia –k.9 plik III akt ZUS/ Zakład Ubezpieczeń Społecznych II Odział w Ł. ostatecznie nie zaliczył wnioskodawcy do stażu pracy w warunkach szczególnych żadnego okresu. /okoliczność bezsporna, a nadto decyzja – k. 10 plik III akt ZUS/ Powyższych ustaleń Sąd Okręgowy dokonał przede wszystkim na podstawie zgromadzonych w aktach rentowych i w aktach sprawy dokumentów.

Powołane wyżej dokumenty nie były kwestionowane w toku postępowania przez żadną ze stron, a Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw, ażeby z urzędu zakwestionować ich wartość dowodową w sprawie. Stan faktyczny był w całości bezsporny pomiędzy stronami.

Sąd Okręgowy w Łodzi zważył, co następuje :

W świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 184 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jednolity Dz. U. z 2017 roku Nr 1383, z późn. zm.), ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 roku przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32, 33, 39 i 40, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy tj. w dniu 1 stycznia 1999 roku (art. 196 ustawy) osiągnęli:

1) okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 60 lat – dla kobiet i 65 lat - dla mężczyzn oraz, 2) okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art.

27. Zaś ust. 2 w/w przepisu (wg stanu prawnego do dnia 31 grudnia 2012 roku) stanowił, że emerytura, o której mowa w ust. 1, przysługuje pod warunkiem nieprzystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego albo złożenia wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa oraz rozwiązania stosunku pracy - w przypadku ubezpieczonego będącego pracownikiem. Od dnia 1 stycznia 2013 roku ust. 2 w/w przepisu uległ zmianie poprzez rezygnację ustawodawcy z warunku rozwiązania stosunku pracy (ustawa z dnia 11 maja 2012 roku o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych oraz niektórych innych ustaw – art. 1 – Dz.

U. z 2012r., poz. 637) Według treści § 3 i 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze (Dz. U. z 1983 r. Nr 8, poz. 43, z późn. zm.) za okres zatrudnienia wymagany do uzyskania emerytury, zwany dalej „wymaganym okresem zatrudniania” uważa się okres wynoszący 20 lat dla kobiet i 25 lat dla mężczyzn, liczony łącznie z okresami równorzędnymi i zaliczalnymi do okresów zatrudnienia. Pracownik, który wykonywał prace w szczególnych warunkach, wymienione w wykazie A, nabywa prawo do emerytury, jeżeli spełnia łącznie następujące warunki:

1) osiągnął wiek emerytalny wynoszący: 55 lat dla kobiet i 60 lat dla mężczyzn;

2) ma wymagany okres zatrudnienia, w tym co najmniej 15 lat pracy w szczególnych warunkach. Powołany wykaz wskazuje wszystkie te prace w szczególnych warunkach, których wykonywanie uprawnia do niższego wieku emerytalnego. W świetle § 2 ust. 1 tegoż rozporządzenia oraz zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego okresami pracy uzasadniającymi prawo do świadczeń na zasadach określonych w rozporządzeniu są okresy, w których praca w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze jest wykonywana stale i w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym na danym stanowisku pracy, przy czym powyższe okoliczności pracownik jest obowiązany udowodnić (por. wyrok Sądu Najwyższego z 15 grudnia 1997 r.

II UKN 417/97 – (...) i US (...) i wyrok Sądu Najwyższego z 15 listopada 2000 r. II UKN 39/00 Prok. i Prawo (...)). Stosownie do § 2 ust. 2 rozporządzenia okresy takiej pracy stwierdza zakład pracy, na podstawie posiadanej dokumentacji, w świadectwie wykonywania prac w szczególnych warunkach, wystawionym według określonego wzoru, lub świadectwie pracy. Zaznaczyć należy, że wcześniejsza emerytura jest instytucją szczególną i wyjątkową, dlatego też, aby móc uzyskać to świadczenie, należy w sposób niewątpliwy spełnić wszelkie przesłanki, jakie ustawodawca przewidział w przepisach regulujących przyznanie tego świadczenia.

Przesłanki określone w art. 184 ustawy emerytalnej powinny zostać spełnione na dzień wejścia w życie ustawy, tj. 1 stycznia 1999 r. Tym samym wymóg ten dotyczy zarówno przesłanki udowodnienia co najmniej 15 lat pracy w warunkach szczególnych, którą ubezpieczony spełnił, jak też przesłanki wykazania co najmniej 25 lat okresów składkowych i nieskładkowych. W przedmiotowym stanie faktycznym nie budzi wątpliwości fakt, iż wnioskodawca spełnia przesłanki ustawowe: co do wieku – wnioskodawca ukończył 60 lat w dniu 8 października 2017 roku oraz nieprzystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego.

Zdaniem Sądu Okręgowego wnioskodawca nie wykazał jednak minimalnego wymiaru okresów składkowych i nieskładkowych, które uprawniałyby go do świadczenia emerytalnego. Organ rentowy uznał, że J. O. do dnia 1 stycznia 1999 roku udowodnił 24 lat, 5 miesięcy i 19 dni ogólnego stażu pracy, w tym 24 lata, 1 miesiąc i 26 dni okresów składkowych i 3 miesiące, 23 dni okresów nieskładkowych. Zatem do minimalnego wymiaru ogólnego stażu zatrudnienia, tj. do 25 lat, brakuje skarżącemu 6 miesięcy i 11 dni. Zgodnie z art. 6 k.c. to na wnioskodawcy spoczywał ciężar dowodowy w niniejszej sprawie.

Oparcie polskiej procedury cywilnej na zasadzie kontradyktoryjności jedynie w wyjątkowych przypadkach dozwala Sądowi na podjęcie czynności mających na celu pobudzenie inicjatywy stron, a zasadą w tym zakresie jest samodzielne dążenie uczestników postępowania do wykazania prawdziwości podnoszonych twierdzeń. Jeżeli twierdzenie istotne dla rozstrzygnięcia nie zostanie udowodnione, to o merytorycznym rozstrzygnięciu sprawy decyduje rozkład ciężaru dowodu. Zatem strona, na której spoczywa ciężar dowodu, ponosi ryzyko ujemnych skutków niedopełnienia swoich obowiązków w tym zakresie.

Sąd Okręgowy uznał również, zgodnie z poglądem wyrażonym przez Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 17 grudnia 1996 roku, iż nie jest zarówno zobowiązany, jak i uprawniony do przeprowadzenia dochodzenia w celu uzupełnienia lub wyjaśnienia twierdzeń stron i wykrycia środków dowodowych pozwalających na ich udowodnienie ani też do przeprowadzenia z urzędu dowodów zmierzających do wyjaśnienia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy (art. 232 k.p.c.). Obowiązek przedstawienia dowodów spoczywa na stronach (art. 3 k.p.c.), a ciężar udowodnienia faktów mających dla rozstrzygnięcia sprawy istotne znaczenie (art. 227 k.p.c.) spoczywa na stronie, która z faktów tych wywodzi skutki prawne (patrz wyrok SN z dnia 17 grudnia 1996 roku, I CKU 45/96, OSNC 1997/6-7/76).

Tymczasem wnioskodawca w toku postępowania sądowego nie tylko nie zgłaszał wniosków dowodowych na sporną okoliczność, ale nawet nie kwestionował, iż na dzień 1 stycznia 1999 roku nie posiada wymaganych 25 lat okresów składkowych i nieskładkowych. Do minimalnego wymiaru ogólnego stażu zatrudnienia, tj. do 25 lat, brakuje wnioskodawcy 6 miesięcy i 11 dni, dlatego bez znaczenia pozostaje ewentualne zaliczenie do ogólnego stażu pracy okresów: od dnia 26 października 1976 roku do dnia 27 października 1976 roku i od dnia 18 października 1978 roku do dnia 1 listopada 1978 roku.

W oparciu o poczynione ustalenia i obowiązujące przepisy prawa Sąd Okręgowy uznał, że skarżący nie spełnił wszystkich warunków do nabycia prawa do emerytury, gdyż nie legitymuje się minimalnym 25-letnim stażem pracy okresów składkowych i nieskładkowych. Z uwagi nie spełnienie powyższego warunku, Sąd nie badał, czy odwołujący legitymuje się 15 – letnim okresem pracy w warunkach szczególnych, gdyż przesłanki określone w art. 184 ustawy emerytalnej muszą zostać spełnione – tak jak już wyżej podniesiono - łącznie.

Na dzień 1 stycznia 1999 r. wnioskodawca winieni wykazać co najmniej 25 lat okresów składkowych i nieskładkowych oraz udowodnić co najmniej 15 lat pracy w warunkach szczególnych. W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy, na podstawie art. 477 14 § 1 k.p.c., oddalił odwołanie od zaskarżonej decyzji, o czym orzekł jak w sentencji. z/ odpis wyroku z uzasadnieniem doręczyć wnioskodawcy pouczając go o sposobie i terminie wniesienia apelacji. 29.11.2017r.