Court convicts gambling machine manager of tax offense and imposes daily fine for operating machines illegally.
Legislator summary
AI generatedThe court convicted two defendants of tax offenses related to operating gambling machines in violation of the Gambling Act. The prosecution argued that the defendants, as company executives, knowingly operated machines outside licensed casinos, while the defense claimed ignorance of the law. The court rejected the defense's argument, noting that prior convictions and administrative orders regarding similar machines were widely known, establishing the defendants' knowledge of illegality.
Legislator headnote
AI generatedUstawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych; Ustawa z dnia 15 maja 2018 r. o karach skarbowych: The court established that operating gambling machines without a license constitutes a tax offense, and prior administrative orders or similar convictions serve as evidence of the defendant's knowledge of the law, negating claims of ignorance.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
sygn. akt. V K 435/17 PR 1 Ds 142.2017, RKS 963/16
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 7 listopada 2017 r. Sąd Rejonowy Szczecin- Centrum w Szczecinie w V Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSR Rafał Pawliczak Protokolant: Patrycja Zielińska przy udziale prokuratora Bartłomieja Daszuty po rozpoznaniu w dniach 6.07.2017r., 7.11.2017 r. sprawy: M. W. syna P. i M. urodzonego (...) w W. oskarżonego o to, że: pełniąc funkcję prezesa zarządu spółki (...) sp. z o.o. w okresie od dnia 02.01.2016r. do dnia 21.03.2016r. na automacie do gry A. G. nr (...) w lokalu (...) znajdującym się przy ul. (...)/U3 w S. urządzał gry wbrew przepisom Ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, tj. o czyn z art. 107 § 1 kks M.
C. syna W. i J. urodzonego (...) we W. oskarżonego o to, że: pełniąc funkcję prezesa zarządu spółki (...) sp. z o. o. w okresie nie dłuższym niż od dnia 01.03.2016r. do dnia 21.03.2016r. na automatach do gry N. L. nr (...), N. L. nr (...), N. L. nr (...) w lokalu (...) znajdującym się przy ul. (...)/U3 w S. urządzał gry wbrew przepisom Ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, tj. o czyn z art. 107 § 1 kks I. uznaje oskarżonego M. W. za winnego popełnienia zarzuconego mu przestępstwa skarbowego i za jego popełnienie, na podstawie art. 107 § 1 kks, wymierza mu karę 70 (siedemdziesięciu) stawek dziennych grzywny po 100 (sto) zł, II. uznaje oskarżonego M.
C. za winnego popełnienia zarzuconego mu przestępstwa skarbowego i za jego popełnienie, na podstawie art. 107 § 1 kks, wymierza mu karę 100 (stu) stawek dziennych grzywny po 100 (sto) zł, III. na podstawie art. 30 § 5 kks i art. 31 § 5 kks orzeka przepadek zatrzymanych w sprawie automatów do gry wraz z kluczami i przewodami zasilającymi oraz pochodzącymi z nich pieniędzmi oraz zarządza zniszczenie automatów do gry i przynależnych kluczy oraz przewodów zasilających, IV. na podstawie art. 627 kpk, art. 633 kpk w zw. z art. 113 § 1 kks zasądza od każdego oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe w ½ części, w tym, na podstawie art.3 ust. 1 Ustawy z 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz.
U. z 1983 r. , Nr 49 poz. 223 ze zm.), opłaty: od M. W. w kwocie 700 (siedmiuset) zł, od M. C. w kwocie 1000 (tysiąca) zł. sygn. akt V K 435/17
UZASADNIENIE
M. W. w 2016 r. pełnił i nadal pełni funkcję Prezesa Zarządu (...) Sp. z o.o. Wymieniona spółka była właścicielem automatu do gier hazardowych A. G. nr (...). Automat był wykorzystywany do urządzania przez spółkę gier hazardowych w okresie od dnia 2.01.2016 r. do dnia 21.03.2016 r. w lokalu (...) znajdującym się przy ul. (...)/U3 w S., którego część powierzchni została w tym celu wynajęta przez spółkę reprezentowaną przez M. W. w dniu 2.01.2016 r. W dniu 21 marca 2016 r. funkcjonariusze służby celnej dokonali kontroli wymienionego lokalu, w którym ujawnili wskazany automat w stanie umożliwiającym prowadzenie gier.
W toku kontroli przeprowadzono czynność odtworzenia możliwości przeprowadzenia gier. Eksperyment wykazał losowy charakter gier, a także możliwość uzyskiwania wygranych i przedłużenia rozgrywania gier za uzyskane wygrane w poprzednich grach. dowód: wypis KRS k. -50-52 umowa dzierżawy k. 73-76 protokół oględzin k. 10-12, 27-28, 31-37 protokół eksperymentu k. 13-16 protokół przeszukania k. 16-20 protokół zatrzymania rzeczy k. 21-26 protokół przesłuchania świadka P. A. k. 728-729, 466-467 protokół przesłuchania świadka S. G. k. 728 M.
W. w dalszym ciągu zajmuje stanowisko prezesa spółki H. F., uzyskuje dochód 10 000 zł netto miesięcznie. W przeszłości był sześciokrotnie skazywany za czyn z art. 107 § 1 kks na karę grzywny. dowód: dane o karalności k. 527-528 dane o oskarżonym k. 457 M. W. nie przyznał się do popełnienia zarzuconego mu czynu i odmówił złożenia wyjaśnień. Zdaniem Sądu nie budzi wątpliwości fakt, iż oskarżony w lokalu (...), wbrew przepisom ustawy o grach hazardowych, urządzał gry na wskazanych automatach, które miały charakter losowy.
Oskarżony nie kwestionował, że udostępnił automat w celu prowadzenia na nim gier, a fakt ten znajduje potwierdzenie w przedłożonej przez pełnomocnika spółki umowie dzierżawy. Ponadto oskarżony, składając za pośrednictwem pełnomocnika, zażalenie na zatrzymanie automatu potwierdził, że reprezentowana przez niego spółka jest jego właścicielem. Według definicji zawartej w ustawie o grach hazardowych, w brzmieniu obowiązującym w dacie popełnienia czynu, grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości (art. 2 ust. 3).
Zgodnie z art. 2 ust. 4 ww. ustawy „wwygraną rzeczową w grach na automatach jest również wygrana polegająca na możliwości przedłużania gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze, a także możliwość rozpoczęcia nowej gry przez wykorzystanie wygranej rzeczowej uzyskanej w poprzedniej grze”. W myśl art. 14 ust. 1 ww. ustawy, urządzanie gier na automatach dozwolone jest wyłącznie w kasynach gry. W wyniku eksperymentu wykonanego przez funkcjonariuszy celnych wykazano, że automat oferuje gry zawierające element losowości.
Z eksperymentu przeprowadzonego przez funkcjonariuszy celnych wynika, że automaty oferowały również uzyskania wygranych, w tym wygraną w postaci możliwości dalszej gry. Gry prowadzone na zatrzymanych automatach wypełniały zatem ustawową definicję gier na automatach. Udostępnianie automatów innym osobom w celu prowadzenia na nich gier należy uznać za urządzanie gier. Oskarżony udostępniając te urządzenia w tym celu zapewniał warunki do prowadzenia gier hazardowych. Takie zachowanie stanowi urządzanie gier. Oskarżony w ten sposób wyczerpał znamiona czynu zabronionego opisane wart. 107 §1 kks.
Odnosząc się do oświadczenia oskarżonego W. (k. 672 i n.) należy wskazać, że Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w dniu 13 października 2016 roku orzekł, że artykuł 1 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego w brzmieniu zmienionym na mocy dyrektywy 98/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 lipca 1998 r. należy interpretować w ten sposób, że przepis krajowy, taki jak ten będący przedmiotem postępowania głównego, nie wchodzi w zakres pojęcia „przepisów technicznych” w rozumieniu tej dyrektywy, podlegających obowiązkowi zgłoszenia na podstawie art. 8 ust. 1 tej samej dyrektywy, którego naruszenie jest poddane sankcji w postaci braku możliwości stosowania takiego przepisu.” Stwierdzono zatem, że przepis art. 6 ust. 1 ustawy o grach hazardowych nie stanowi „przepisu technicznego” w rozumieniu dyrektywy 98/34.
W tych okolicznościach nie ma konieczności badania skutków naruszenia obowiązku zgłoszenia przepisów technicznych. Powyższe stanowisko zostało wyrażone po dokonaniu przez oskarżonego czynu ale jest w pełni zgodne z poglądem prawnym wyrażonym przez pełny skład Trybunału Konstytucyjnego w wyroku z 11 marca 2015 r. sygn. P 4/14. Trybunał Konstytucyjny uznał w szczególności, że notyfikacja tzw. przepisów technicznych, o której mowa w dyrektywie 98/34/WE, implementowanej do polskiego porządku prawnego rozporządzeniem w sprawie notyfikacji, nie stanowi elementu konstytucyjnego trybu ustawodawczego.
Jest oczywiste, że żaden z przepisów Konstytucji nie normuje tej kwestii ani też nie odwołuje się do niej wprost czy nawet pośrednio. Zwrócił również uwagę, że sam fakt ujęcia obowiązku notyfikacji w dyrektywie unijnej nie oznacza jeszcze, że mamy do czynienia ze szczególnie wysoką, bo międzynarodową i ponadustawową, rangą procedury notyfikacji. Dyrektywy nie mają zatem z natury rzeczy rangi hierarchicznie wyższej niż ustawy, co oznacza, że wymóg notyfikacji wynikający z dyrektywy 98/34/WE nie jest ważniejszy lub bardziej istotny niż analogiczny obowiązek wynikający z ustawy zwykłej.
Uwzględniając powyższe, Trybunał Konstytucyjny uznał, że obowiązek notyfikacji Komisji i innym państwom członkowskim, o którym mowa w dyrektywie 98/34/WE, nie jest uprzywilejowany w stosunku do wszelkich innych podobnych obowiązków opiniowania i konsultowania wynikających z ustaw zwykłych. Z tej tylko racji, że został ujęty w dyrektywie 98/34/WE, nie może być podniesiony, czy też zrównany z wymogami konstytucyjnego trybu ustawodawczego. Co więcej, z perspektywy prawa krajowego wymóg uprzedniej notyfikacji wynika przede wszystkim z rozporządzenia w sprawie notyfikacji, które korzysta w tym względzie z domniemania prawidłowej implementacji, jego ranga jest jednak niższa niż ustawy.
Nie sposób jest również znaleźć argumenty, które przemawiałyby za rozważaniem możliwości działania przez oskarżonego w błędzie co do prawa. Wyselekcjonowane przez pełnomocnika spółki i obrońcę oskarżonego orzeczenia sądów rejonowych, zajmujące przeważającą część akt sprawy nie mogą mieć istotnego znaczenia, skoro sądy wydawały w tamtym czasie orzeczenia utrzymujące w mocy postanowienia o zatrzymaniu automatów, które służyły do prowadzenia gier o charakterze hazardowym poza kasynami i skazujące sprawców takich czynów.
Tego rodzaju orzeczenia wydawał również sąd (...), które, w części dotyczącej automatów spółki (...), zapewne docierały do oskarżonego. Nie sposób jest również znaleźć argumenty, które przemawiałyby za rozważaniem możliwości działania przez oskarżonego w błędzie co do prawa. Wyselekcjonowane przez pełnomocnika spółki orzeczenia sądów rejonowych, zajmujące przeważającą część akt sprawy, nie mogą mieć istotnego znaczenia, skoro sądy wydawały w tamtym czasie orzeczenia utrzymujące w mocy postanowienia o zatrzymaniu automatów, które służyły do prowadzenia gier o charakterze hazardowym poza kasynami i skazujące sprawców takich czynów.
Tego rodzaju orzeczenia wydawał również sąd (...), które, w części dotyczącej automatów spółki (...), zapewne docierały do oskarżonego. Wymierzając oskarżonym karę za przypisane przestępstwa Sąd kierował się treścią art. 12 § 2 kks i art. 13 § 1 kks. Po uwzględnieniu wymienionych okoliczności podmiotowych i przedmiotowych przestępstwa przypisanego oskarżonemu, Sąd uznał, że karą adekwatną do stopnia winy oskarżonego, stopnia społecznej szkodliwości czynu, a zarazem spełniającą cele zarówno wychowawcze i zapobiegawcze, które ma osiągnąć wobec oskarżonego, jak i w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, będzie kara 100 stawek dziennych grzywny po 100 złotych.
Wymierzenie stosunkowo surowej kary jest uzasadnione z uwagi na przywołaną, 6- krotną karalność za czyny z art. 107 § 1 kks. Na podstawie art. 30 § 5 kks i art. 31 § 5 kks orzeczono przepadek automatów do gier z przynależnościami oraz pochodzącymi z nich pieniędzmi bowiem ustalono, że służyły do popełnienia przestępstwa bądź, w przypadku pieniędzy, pochodziły bezpośrednio z przestępstwa. O kosztach procesu orzeczono na podstawie przepisów powołanych w wyroku.