Legislator Case Law & Legislation
XXVII Ca 1754/17 AI generated

Appeal dismissed; buyer's knowledge of car defects precludes warranty claim under Polish Civil Code.

Case Number XXVII Ca 1754/17
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Court of Appeal dismissed the plaintiff's appeal against the first-instance judgment regarding a used car sale. The plaintiff argued that the court erred in finding no physical defect in the catalytic converter, but the court held that known wear and tear is not a warranty defect. The court ruled that because the buyer knowingly purchased the used vehicle and accepted its condition, the seller is not liable for normal depreciation or mechanical wear.

Legislator headnote

AI generated

Art. 556 § 1 k.c.; Art. 557 § 1 k.c.: A defect in a used item is excluded if the buyer knew of its condition at the time of the contract, as the buyer assumed the risk of normal wear and tear.

Keywords

AI generated
used vehicle sale warranty defect exclusion buyer knowledge normal wear and tear catalytic converter Polish Civil Code seller liability

Cited Legislation

AI generated
Art. 556 § 1 k.c.
Art. 557 § 1 k.c.
Art. 385 k.p.c.
Z tych względów Sąd Okręgowy, na podstawie art. 385 k.p.c. w zw.
Art. 13 § 2 k.p.c.
Art. 505 § 13 § 2 k.p.c.
art. 233 § 1 k.p.c
Nie jest jednak wystarczającym uzasadnieniem zarzutu naruszenia normy art. 233 § 1 k.p.c.
art. 233 k.p.c
Pozostałe zarzuty apelującego mające świadczyć o naruszeniu art. 233 k.p.c., stanowią jedynie bezzasadną polemikę z ustaleniami Sądu I instancji.
art. 232 k.p.c
Podkreślić należy, że w procesie cywilnym, zgodnie art. 232 k.p.c.
art.6 k.c
z art.6 k.c., to na stronach, a nie na sądzie, spoczywa inicjatywa dowodowa.
art.5 k.p.c
nie stawił się na nią, jak również nie wnosił o odroczenie jej terminu, tym samym pozbawił się zarówno możliwości zadawania pytań przesłuchiwanemu na terminie rozprawy świadkowi, jak i uzyskania niezbędnych pouczeń co do czynności procesowych (art.5 k.p.c.).

Cited Case Law

AI generated
SN z 7 stycznia 2005 r., IV CK 387/04
wyrok SN z 7 stycznia 2005 r., IV CK 387/04, Legalis nr 254126, wyrok SA w Łodzi z 23 sierpnia 2013 roku, I ACa 348/13, Legalis nr 736881).
SA w Łodzi z 23 sierpnia 2013 roku, I ACa 348/13
wyrok SN z 7 stycznia 2005 r., IV CK 387/04, Legalis nr 254126, wyrok SA w Łodzi z 23 sierpnia 2013 roku, I ACa 348/13, Legalis nr 736881).
SN z 21 marca 1977 r., III CZP 11/77
uchwała SN z 21 marca 1977 r., III CZP 11/77, Legalis nr 19973; wyr.
SN z 13 marca 1981 r., III CRN 31/81
SN z 13 marca 1981 r., III CRN 31/81, Legalis nr 22532; wyrok SN z 19 listopada 1973 r., II CR 512/73, Legalis nr 17505).
SN z 19 listopada 1973 r., II CR 512/73
SN z 13 marca 1981 r., III CRN 31/81, Legalis nr 22532; wyrok SN z 19 listopada 1973 r., II CR 512/73, Legalis nr 17505).
IV CK 387/04
Supreme Court dismissed appeal; debt acknowledgment invalid; statute of limitations expired upon delivery.
I ACa 348/13
Appeal dismissed; court upheld lower court's judgment on unjust enrichment despite disputed contract validity.
III CZP 11/77
uchwała SN z 21 marca 1977 r., III CZP 11/77, Legalis nr 19973; wyr.
III CRN 31/81
SN z 13 marca 1981 r., III CRN 31/81, Legalis nr 22532; wyrok SN z 19 listopada 1973 r., II CR 512/73, Legalis nr 17505).

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt XXVII Ca 1754/17

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 października 2017 r. Sąd Okręgowy w Warszawie XXVII Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: SSO Małgorzata Sławińska po rozpoznaniu w dniu 12 października 2017 r. w Warszawie na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa M. B. przeciwko (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. o zapłatę na skutek apelacji powoda od wyroku Sądu Rejonowego w Piasecznie z dnia 20 kwietnia 2017 r., sygn. akt I C 33/17 oddala apelację. SSO Małgorzata Sławińska Sygn. akt XXVII Ca 1754/17

UZASADNIENIE

Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie. Z uzasadnienia apelacji, wynika że pozwany zarzucił Sądowi I instancji naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów. Nie jest jednak wystarczającym uzasadnieniem zarzutu naruszenia normy art. 233 § 1 k.p.c. przedstawienie przez stronę skarżącą własnej oceny dowodów i wyrażenie dezaprobaty dla oceny prezentowanej przez Sąd I instancji. Strona skarżąca ma obowiązek wykazania naruszenia przez sąd paradygmatu oceny wynikającego z art. 233 § 1 k.p.c., a zatem wykazania, że sąd wywiódł z materiału procesowego wnioski sprzeczne z zasadami logiki lub doświadczenia życiowego, względnie pominął w swojej ocenie istotne dla rozstrzygnięcia wnioski wynikające z konkretnych dowodów (por. wyrok SN z 7 stycznia 2005 r., IV CK 387/04, Legalis nr 254126, wyrok SA w Łodzi z 23 sierpnia 2013 roku, I ACa 348/13, Legalis nr 736881).

Tymczasem zarzuty skarżącego ograniczają się zasadniczo do prezentowania własnych - korzystnych dla niego ustaleń stanu faktycznego, dokonanych zasadniczo na podstawie własnych twierdzeń dotyczących m.in. okoliczności podpisania protokołu „z jazdy i wydania pojazdu”, braku otrzymania informacji o stanie pojazdu, jak i o stopniu uszkodzenia katalizatora. Zauważyć jednak należy, że twierdzenia strony zawarte w pismach procesowych nie stanowią dowodu, o ile nie można je uznać za przyznane przez drugą stronę. Pozostałe zarzuty apelującego mające świadczyć o naruszeniu art. 233 k.p.c., stanowią jedynie bezzasadną polemikę z ustaleniami Sądu I instancji.

Jeżeli chodzi o konstrukcję i treść protokołu, a mianowicie iż potwierdzał on wydanie pojazdu, co zdaniem skarżącego powinno doprowadzić Sąd I instancji do wniosku, iż został on podpisany już po zawarciu umowy, to skarżący pomija, iż w umowie sprzedaży jednoznacznie wskazano, iż ów protokół stanowi integralną cześć umowy, a ponadto nie było sporne, iż sprzedawca wręczył powodowi dokument załączony do pozwu z auto serwisu, co pozwoliło wywieść Sądowi a quo logiczny wniosek, że pozwany nie zataił przed zawarciem umowy informacje o stanie pojazdu, a zatem także o zużyciu katalizatora.

Zwłaszcza, iż w samej umowie sprzedaży powód oświadczył, że cena sprzedaży została ustalona w drodze wspólnych uzgodnień, w których strony wzięły pod uwagę zwłaszcza stan fizyczny i prawny samochodu, który został podany w protokole. Skoro więc swoim podpisem złożonym na umowie oraz protokole powód zaakceptował szczegółowo opisany tam stan techniczny pojazdu, to niewątpliwie przed zawarciem umowy wiedział o niskiej sprawności katalizatora. Natomiast na wskazywaną w apelacji okoliczność, iż było to poważne uszkodzenie nie zaoferował żadnych dowodów.

Sam dowód w postaci oświadczenia o obniżeniu ceny skierowanego do sprzedawcy, w którym skarżący arbitralnie zakwalifikował wadę jako wadę fizyczną, w świetle zeznań świadka, z których wynika, że powód informował go jedynie, że zaświeciła się kontrolka C.-enige, co może oznaczać błahy problem, nie podważa ustaleń Sądu Rejonowego, iż w toku procesu powód nie wykazał, że obniżona sprawność katalizatora wpływała na funkcjonalność auta. Wprawdzie rację ma skarżący, że fakt posiadania ważnego badania technicznego niczego w kwestii stanu technicznego nie dowodzi, gdyż było ono wykonane przed sprzedażą, ale to na powodzie ciążył ciężar dowodu, że rzecz sprzedana miała wadę.

Samo natomiast badanie w korelacji z pozostałymi dowodami zasadnie doprowadziła Sąd Rejonowy do wniosku, że obniżenie sprawności katalizatora nie powodowało niemożności korzystania z samochodu. Podkreślić należy, że w procesie cywilnym, zgodnie art. 232 k.p.c. w zw. z art.6 k.c., to na stronach, a nie na sądzie, spoczywa inicjatywa dowodowa. Dopuszczenie przez sąd dowodu z urzędu ma charakter fakultatywny i stanowi wyjątek od zasady, że to strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne.

Wyjątkowy charakter inicjatywy dowodowej sądu pozostaje w ścisłym związku z zasadą bezstronności sądu. W procesie cywilnym sąd pełni bowiem rolę bezstronnego arbitra, który, co do zasady, nie powinien wspomagać żadnej ze stron. Trzeba zaznaczyć, że powód prawidłowo zawiadomiony o terminie rozprawy z dnia 11 kwietnia 2017 r. nie stawił się na nią, jak również nie wnosił o odroczenie jej terminu, tym samym pozbawił się zarówno możliwości zadawania pytań przesłuchiwanemu na terminie rozprawy świadkowi, jak i uzyskania niezbędnych pouczeń co do czynności procesowych (art.5 k.p.c.).

Ponadto w toku procesu nie wnosił o dopuszczenie dowodu z własnego przesłuchania. Stąd chybiony jest zarzut, iż Sąd wydał wyrok nie wyjaśniając wszystkich okoliczności sprawy. Należy zaznaczyć, że przepis art.556 § 1 k.c. łączy odpowiedzialność z tytułu rękojmi tylko z taką wadą fizyczną, która zmniejsza wartość lub użyteczność rzeczy ze względu na cel w umowie oznaczony albo wynikający z okoliczności lub z przeznaczenia rzeczy, oraz gdy rzecz nie ma właściwości, o których istnieniu sprzedawca zapewnił kupującego, lub rzecz została wydana kupującemu w stanie niezupełnym.

Przy kupnie rzeczy używanych kupujący jest zazwyczaj przygotowany na to, że normalne zużycie rzeczy zawsze zmniejsza jej wartość, a przeważnie i użyteczność w stopniu zależnym od rodzaju rzeczy i celu, któremu ona służy. Dotyczy to zwłaszcza rzeczy, których używanie polega na eksploatacji mechanicznej, w takich wypadkach bowiem techniczne zużycie materiałów lub poszczególnych zespołów powoduje wcześniejsze awarie, nie zawsze możliwe do przewidzenia, a będące normalnym następstwem prawidłowego używania. Takie wady objęte są świadomością kupującego, znajdują ekwiwalent w niższej (od rzeczy nie używanej) cenie kupna i mieszczą się w granicach podjętego przez kupującego ryzyka.

Najbardziej bowiem prawidłowa eksploatacja rzeczy zawsze powoduje zmniejszenie jej wartości lub użyteczności, zwiększając w realny sposób niebezpieczeństwo awarii będącej normalnym następstwem takiej eksploatacji. Nie jest zatem wadą rzeczy zmniejszenie jej wartości i użyteczności, które jest wynikiem normalnej eksploatacji. W takim wypadku sprzedawca nie ponosi odpowiedzialności za wady rzeczy. Natomiast jeżeli zmniejszenie wartości i użyteczności rzeczy przekracza granice normalnej eksploatacji, sprzedawca jest zwolniony od odpowiedzialności tylko wówczas, gdy wykaże, że kupujący znał ten stopień zużycia w chwili zawarcia umowy (art.557 § 1 k.c.).

Rzecz używana ze swej natury jest rzeczą oznaczoną co do tożsamości, wobec tego o wyłączeniu rękojmi decyduje wiedza kupującego z chwili zawarcia umowy (por. uchwała SN z 21 marca 1977 r., III CZP 11/77, Legalis nr 19973; wyr. SN z 13 marca 1981 r., III CRN 31/81, Legalis nr 22532; wyrok SN z 19 listopada 1973 r., II CR 512/73, Legalis nr 17505). Absolutny charakter odpowiedzialności sprzedawcy z tytułu rękojmi nie może przekraczać granic zdrowego rozsądku. W sytuacji kiedy kupujący ma świadomość nabycia używanego pojazdu, a mimo to decyduje się na kupno rzeczy, utrzymywanie surowych reguł odpowiedzialności byłoby działaniem wbrew celowi, jakiemu instytucja rękojmi ma służyć.

Jednym z jej celów jest bowiem przywracanie ekwiwalentności świadczeń stron umowy sprzedaży, naruszonej wadliwością przedmiotu sprzedaży. Logika postępowania stron stosunku obligacyjnego, każe przyjąć, że skoro kupujący w chwili zawarcia umowy znał stan przedmiotu umowy i mimo to zgodził się na zawarcie umowy o określonej treści, to znany mu stan rzeczy w pełni mu odpowiadał i uznał go za ekwiwalent świadczenia, które zgodził się w tej sytuacji ponieść, mierzony umówioną ceną. Ochrona kupującego nie może bowiem sięgać dalej, niż wskazuje na to jego uzasadniony interes.

Skoro w toku postępowania dowodowego przed Sądem Rejonowym wykazano, że kupujący znał stopień zużycia przedmiotu sprzedaży. Tym samym uznać należy, iż niska sprawność katalizatora nie stanowiła wady fizycznej tkwiącej w rzeczy lecz była spowodowana właściwościami tego samochodu, jako rzeczy używanej, nie powodując niemożności korzystania z samochodu. Co jak słusznie wywiódł, Sąd I instancji oznacza, że nie wykazał istnienia wady fizycznej w rozumieniu art.556 1 § 1 k.c. Z tych względów Sąd Okręgowy, na podstawie art. 385 k.p.c. w zw. z art.13§ 2 k.p.c., oddalił apelację jako bezzasadną.

Przy czym zgodnie z art.505 13 § 2 k.p.c. uzasadnienie wyroku ogranicza się jedynie do wyjaśnienia podstawy wyroku z przytoczeniem przepisów prawa.