Legislator Case Law & Legislation
IV Ka 834/13 AI generated

Court reduced sentence by reclassifying minor theft as misdemeanor under new 2013 law amendment.

Case Number IV Ka 834/13
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Partially Allowed

Legislator summary

AI generated

The appellate court partially upheld the defendant's appeal by reclassifying a theft charge from a felony to a misdemeanor under a new 2013 statutory amendment. While the court rejected the appeal's request for a retrial due to sufficient evidence of guilt, it utilized the legislative change to lower the specific penalty for the minor theft offense. Consequently, the total sentence was reduced from over a year to one year and two months imprisonment.

Legislator headnote

AI generated

Ustawa z dnia 27.09.2013 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania karnego oraz niektórych ustaw; Art. 2 pkt 4 ust. 1: A theft constitutes a misdemeanor if the value of stolen property does not exceed one quarter of the minimum wage, allowing for a reduction in sentencing severity based on the new legal classification.

Keywords

AI generated
theft misdemeanor classification statutory amendment 2013 sentencing reduction appellate review scope value threshold theft

Cited Legislation

AI generated
Ustawa z dnia 27.09.2013 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania karnego oraz niektórych ustaw
art. 2 pkt 4 ust. 1
64 § 1 k.k., art. 278 § 1 k.k.
art. 190 § 1 k.k
oskarżonego z art. 190 § 1 k.k.
art. 64 § 1 k.k
z art. 64 § 1 k.k., art.
art. 193 § 1 k.k
64 § 1 k.k., art. 193 § 1 k.k.
art. 12 k.k
z art. 12 k.k., a nie mógł tych błędów naprawić Sąd Okręgowy z uwagi na zakres apelacji.
art. 278 § 1 k.k
64 § 1 k.k., art. 278 § 1 k.k.
art. 207 § 1 k.k
akt II K 750/10 – z art. 207 § 1 k.k.
art. 157 § 2 k.k
art. 11 § 2 k.k
uchyla orzeczenie o karze łącznej pozbawienia wolności, 2) czyn przypisany oskarżonemu w punkcie III części dyspozytywnej a opisany w punkcie III części wstępnej kwalifikuje jako wykroczenie z art. 119 § 1 kw i za to na mocy tego przepisu wymierza oskarżonemu karę 30 (trzydziestu) dni aresztu, II.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygnatura akt IV Ka 834/13

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 grudnia 2013 roku. Sąd Okręgowy w Świdnicy w IV Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący : SSO Mariusz Górski (spr.) Sędziowie : SO Sylwana Wirth SO Elżbieta Marcinkowska Protokolant : Marta Synowiec przy udziale Władysławy Kunickiej - Żurek Prokuratora Prokuratury Okręgowej, po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2013 roku sprawy D. S. oskarżonego z art. 190 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., art. 193 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., art. 193 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., art. 190 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Dzierżoniowie z dnia 16 września 2013 roku, sygnatura akt II K 156/13 I. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób że:

1) uchyla orzeczenie o karze łącznej pozbawienia wolności, 2) czyn przypisany oskarżonemu w punkcie III części dyspozytywnej a opisany w punkcie III części wstępnej kwalifikuje jako wykroczenie z art. 119 § 1 kw i za to na mocy tego przepisu wymierza oskarżonemu karę 30 (trzydziestu) dni aresztu, II. w pozostałym zakresie zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy III. na podstawie art. 85 kk łączy oskarżonemu kary pozbawienia wolności orzeczone w punktach I, II, IV i V dyspozycji i wymierza mu karę łączną 1 (jednego) roku i 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności, IV. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. A. D. z Kancelarii Adwokackiej w D. 516,60 złotych tytułem kosztów nie opłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym; V. zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów sądowych związanych z postępowaniem odwoławczym zaliczając wydatki za to postępowanie na rachunek Skarbu Państwa. Sygn. akt IV Ka 834/13

UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem D. S. uznany został za winnego tego, że w dniu 14 sierpnia 2012 roku w D. woj. (...) groził I. S. pozbawieniem życia, przy czym groźby te wzbudziły w zagrożonej uzasadnioną obawę, że zostaną spełnione, przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary za umyślne przestępstwa podobne, za które został skazany: - wyrokiem Sądu Rejonowego w Dzierżoniowie z dnia 5 lipca 2010 roku sygn. akt II K 750/10 – z art. 207 § 1 k.k. popełnionym m. in. przy użyciu groźby pozbawienia życia i zniszczenia mienia na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od 28 marca 2011 roku do dnia 26 listopada 2011 roku, - wyrokiem Sądu Rejonowego w Dzierżoniowie z dnia 2 lutego 2011 roku sygn. akt II K 1273/10 za przestępstwo m. in. z art. 207 § 1 k.k. i art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. popełnionym m. in. przy użyciu groźby zabójstwa i groźby pozbawienia mieszkania – na karę roku pozbawienia wolności i karę łączną roku pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od 23 lipca 2010 roku do 2 sierpnia 2010 roku oraz od 15 września 2010 roku do 28 marca 2011 roku oraz od 26 listopada 2011 roku do 22 marca 2012 roku, to jest występku z art. 190 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 190 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. wymierzono oskarżonemu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności.

D. S. uznany został także za winnego, że w okresie od 29 lipca 2012 r. do dnia 13 września 2012 r. w D. działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru wielokrotnie wdzierał się do mieszkania matki I. S. i wbrew jej żądaniu mieszkania tego nie opuszczał, przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary za umyślne przestępstwo podobne, za które został skazany: - wyrokiem Sądu Rejonowego w Dzierżoniowie z dnia 5 lipca 2010 roku sygn. akt II K 750/10 – z art. 207 § 1 k.k. popełnionym m. in. przy użyciu groźby pozbawienia życia i zniszczenia mienia na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od 28 marca 2011 roku do dnia 26 listopada 2011 roku, - wyrokiem Sądu Rejonowego w Dzierżoniowie z dnia 2 lutego 2011 roku sygn. akt II K 1273/10 za przestępstwo m. in. z art. 207 § 1 k.k. i art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. popełnionym m. in. przy użyciu groźby zabójstwa i groźby pozbawienia mieszkania – na karę roku pozbawienia wolności i karę łączną roku pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od 23 lipca 2010 roku do 2 sierpnia 2010 roku oraz od 15 września 2010 roku do 28 marca 2011 roku oraz od 26 listopada 2011 roku do 22 marca 2012 roku, to jest występku z art. 193 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 193 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. wymierzono oskarżonemu karę 5 miesięcy pozbawienia wolności.

Nadto D. S. uznany został za winnego, iż 4 listopada 2012 r. w D. zabrał w celu przywłaszczenia telefon komórkowy marki N. (...) o wartości 280 zł na szkodę I. S., przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary pozbawienia wolności orzeczonej na umyślne przestępstwo podobne, za które został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Dzierżoniowie z dnia 13 grudnia 2005 roku w sprawie sygn. akt II K 630/05 za czyny z art. 286 § 1 k.k. i art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. i art. 270 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. na karę roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od 23 czerwca 2005 roku do 24 czerwca 2005 roku oraz w okresie od 26 października 2007 roku do 9 grudnia 2008 roku oraz od 14 grudnia 2009 roku do 29 kwietnia 2010 roku, to jest występku z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. wymierzono sprawcy kare 10 miesięcy pozbawienia wolności.

D. S. uznany został także za winnego tego, że w dniu 5 października 2012r. w D. wdarł się do mieszkania K. G., przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary za umyślne przestępstwo podobne, za które został skazany: - wyrokiem Sądu Rejonowego w Dzierżoniowie z dnia 5 lipca 2010 roku sygn. akt II K 750/10 – z art. 207 § 1 k.k. popełnionym m. in. przy użyciu groźby pozbawienia życia i zniszczenia mienia na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od 28 marca 2011 roku do dnia 26 listopada 2011 roku, - wyrokiem Sądu Rejonowego w Dzierżoniowie z dnia 2 lutego 2011 roku sygn. akt II K 1273/10 za przestępstwo m. in. z art. 207 § 1 k.k. i art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. popełnionym m. in. przy użyciu groźby zabójstwa i groźby pozbawienia mieszkania – na karę roku pozbawienia wolności i karę łączną roku pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od 23 lipca 2010 roku do 2 sierpnia 2010 roku oraz od 15 września 2010 roku do 28 marca 2011 roku oraz od 26 listopada 2011 roku do 22 marca 2012 roku, to jest występku z art. 193 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 193 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. wymierzono sprawcy karę 3 miesięcy pozbawienia wolności.

Poza tym D. S. uznany został za winnego, że w dniu 5 października 2012r. w D. groził uszkodzeniem ciała i zabójstwem K. G. czym wzbudził w pokrzywdzonym uzasadnioną obawę, że groźba będzie spełniona przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary za umyślne przestępstwo podobne, za które został skazany: - wyrokiem Sądu Rejonowego w Dzierżoniowie z dnia 5 lipca 2010 roku sygn. akt II K 750/10 – z art. 207 § 1 k.k. popełnionym m. in. przy użyciu groźby pozbawienia życia i zniszczenia mienia na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od 28 marca 2011 roku do dnia 26 listopada 2011 roku, - wyrokiem Sądu Rejonowego w Dzierżoniowie z dnia 2 lutego 2011 roku sygn. akt II K 1273/10 za przestępstwo m. in. z art. 207 § 1 k.k. i art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. popełnionym m. in. przy użyciu groźby zabójstwa i groźby pozbawienia mieszkania – na karę roku pozbawienia wolności i karę łączną roku pozbawienia wolności, którą odbył w okresie od 23 lipca 2010 roku do 2 sierpnia 2010 roku oraz od 15 września 2010 roku do 28 marca 2011 roku oraz od 26 listopada 2011 roku do 22 marca 2012 roku, to jest występku z art. 190 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 190 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. wymierzono oskarżonemu karę 5 miesięcy pozbawienia wolności.

Zgodnie z treścią art. 85 k.k. i art. 86 k.k. orzeczono karę łączną, a jej wymiar określono na 1 rok i 6 miesięcy. Wyrok powyższy zaskarżyła obrońca oskarżonego zarzucając:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego, a to przepisu art. 190 § 1 i art. 278 § 1 przez błędne ich zastosowanie poprzez uznanie iż zachowanie oskarżonego wyczerpuje znamiona czynów określonych w w/w przepisach, 2. naruszenie przepisów postępowania, mających wpływ na wynik sprawy, a to przepisu art. 4, 5, 7, 92 oraz 410 k.p.k., poprzez naruszenie zasady obiektywizmu, zasady domniemania niewinności i rozstrzygania wątpliwości na korzyść oskarżanego oraz przekroczenie granicy swobodnej oceny dowodów, 3. błąd w ustaleniach faktycznych, stanowiących podstawę orzeczenia i mających wpływ na wynik sprawy przy pominięciu zasady rozstrzygania wątpliwości na korzyść oskarżonego, poprzez uznanie oskarżonego za winnego czynów opisanych pkt IV i V wyroku w oparciu o dowody pośrednie, pominięcie zeznań świadków, pokrzywdzonego K.

G. złożonych na rozprawie i faktu, że w czasie rzekomego popełniania przez oskarżonego zarzucanych mu czynów pokrzywdzony był w stanie znacznego upojenia alkoholowego, a więc w stanie w znacznym stopniu wyłączającym świadomość, co musi rodzić uzasadnione wątpliwości co do winy oskarżonego. Tym samym apelująca wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej adwokat A. D. kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu D.

S. z urzędu w postępowaniu apelacyjnym, wg norm przepisanych oraz o zwolnienie oskarżonego D. S. z kosztów postępowania apelacyjnego w całości.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie. Wbrew twierdzeniom skarżącej Sąd I instancji po prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu dokonał jedynie trafnej oceny dowodów, a stwierdzenia swe nader precyzyjnie i przekonująco uzasadnił. W tej sytuacji, skoro Sąd Okręgowy zgadza się z tezami Sądu Rejonowego – zbędną wydaje się ponowna analiza dowodów, gdyż byłoby to jedynie powtarzaniem trafnych podniesionych wcześniej argumentów. W tej sytuacji, odnosząc się wyłącznie do szczegółowych zarzutów apelacji należy podkreślić, że za sprawstwem i zawinieniem D.

S. przemawiają w szczególności spójne, konsekwentne, a zatem wiarygodne zeznania nie tylko pokrzywdzonych, ale także i interweniujących policjantów. Znamiennym przy tym jest, że zarówno matka I. S. jak i K. G. podczas postępowania sądowego znacznie stonowali swe uprzednio złożone obciążające oskarżonego stwierdzenia lecz co do zasady nie przyznali by w postępowaniu przygotowawczym mówili nieprawdę. Świadczy to jedynie o tym, że z upływem czasu postanowili pomóc D. S. w uniknięciu surowej odpowiedzialności karnej. Zważyć także należy, że stan nietrzeźwości K.

G. z 5 października 2012r. nie może sam w sobie wykluczać możliwości złożenia przez niego wiarygodnych zeznań, zwłaszcza, że pozostają one w pełnej spójności z pozostałym materiałem dowodowym, z wyjątkiem wyjaśnień oskarżonego. Z uwagi już tylko na powyższe – apelacja uwzględniona być nie mogła. Niezależnie jednak od apelacji Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok poprzez przyjęcie, iż oskarżony dopuścił się na szkodę matki nie kradzieży określonej w art. 278 § 1 k.k. lecz wykroczenia z art. 119 § 1 k.w.

Wynika to wprost z treści art. 2 pkt 4 ustawy z 27.09.2013r. o zmianie ustawy kodeksu postępowania karnego oraz niektórych ustaw. Z jego treści wynika, że wykroczeniem staje się kradzież, jeśli wartość zabranego w celu przywłaszczenia mienia nie przekroczyła ¼ minimalnego wynagrodzenia, a zatem obecnie 400 zł. W konsekwencji w miejsce 10 miesięcy pozbawienia wolności Sąd Okręgowy wymierzył w omawianym zakresie karę 30 dni aresztu. W efekcie obniżono stosownie wymiar kary łącznej za pozostałe pozostające w zbiegu realnym przestępstwa, a to do 1 roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności.

Już tylko na marginesie należy zauważyć, że Sąd I instancji mimo prawidłowego opisu co do czynu II – nie przyjął kwalifikacji w zw. z art. 12 k.k., a nie mógł tych błędów naprawić Sąd Okręgowy z uwagi na zakres apelacji. Z uwagi na powyższe – orzeczono jak w wyroku.