Legislator Case Law & Legislation
VII U 190/15 AI generated

Military accident compensation allowed when traveling from home to duty station constitutes service-related travel.

Case Number VII U 190/15
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Allowed / Granted

Legislator summary

AI generated

The court granted the appellant's request for a one-time compensation payment regarding a traffic accident sustained while traveling from his home to his military duty station. The appellant argued that the journey to his parents' home in another city qualified as service-related travel under the relevant military compensation law, whereas the administrative authority rejected the claim, asserting the trip was purely private. The court ruled in favor of the appellant by applying legal principles from civilian workers' compensation jurisprudence, establishing that 'home' refers to the private sphere and that travel from a residence to a duty station, even via an intermediate stop, serves the purpose of resuming official duties.

Legislator headnote

AI generated

Art. 5 pkt 5 ustawy o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie wypadków i chorób pozostających w związku ze służbą wojskową; Art. 57b ust. 2 ustawy o emeryturach i rentach: A traffic accident occurring on the way from a soldier's residence to his duty station is deemed to be in connection with active military service, provided the destination is the unit where he is to resume his official duties.

Keywords

AI generated
military service accident service-related travel one-time compensation residence definition civilian analogy principle

Cited Legislation

AI generated
Art. 5 pkt 5 ustawy z dnia 11 kwietnia 2003 r. o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie wypadków i chorób pozostających w związku ze służbą wojskową
W uzasadnieniu odwołujący wskazał, iż droga do domu rodziców może być wypadkiem w rozumieniu art. 5 pkt 5 ustawy z dnia 11 kwietnia 2003 r. o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie wypadków i chorób pozostających w związku ze służbą wojskową (odwołanie k.
Art. 57b ust. 2 ustawy o emeryturach i rentach
Tak, jak i w przypadku wypadkowych odszkodowań policyjnych również w przypadku przepisów dotyczących żołnierzy nie ma przeszkód, a nawet występuje potrzeba analogicznego stosowania przepisu art. 57b ustawy o emeryturach i rentach.

Cited Case Law

AI generated
I UK 81/07
Wskazać należy, że bardzo podobny problem był rozstrzygnięty w sprawie I UK 81/07, gdzie przedmiotem rozstrzygnięcia był wypadek funkcjonariusza Policji.
II UK 267/09
Supreme Court allows compensation for military accident on way to parents' home for Christmas.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt VII U 190/15

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 17 stycznia 2017r. Sąd Rejonowy dla Miasta Stołecznego Warszawy w Warszawie VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSR Małgorzata Nożykowska Protokolant: Maciej Przesmycki po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2017 r. w Warszawie na rozprawie sprawy z odwołania A. P. przeciwko Szefowi Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w W. o jednorazowe odszkodowanie na skutek odwołania A. P. od decyzji Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w W. z dnia 26 lutego 2015r. znak (...) zmienia zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznaje odwołującemu A. P. prawo do jednorazowego odszkodowania z tytułu wypadku pozostającego w związku z pełnieniem czynnej służby wojskowej w wysokości 5 (pięciu) procent stałego uszczerbku na zdrowiu.

UZASADNIENIE

Pismem z dnia 2 kwietnia 2015 r. (data wpływu k.

2) A. P. odwołał się od decyzji organu rentowego Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w W. z dnia 26 lutego 2015 r. znak: (...) odmawiającej przyznania mu jednorazowego odszkodowania pieniężnego z tytułu wypadku zaistniałego w dniu 14 września 2014 r. jako nie pozostającego w związku z pełnieniem czynnej służby wojskowej. W uzasadnieniu odwołujący wskazał, iż droga do domu rodziców może być wypadkiem w rozumieniu art. 5 pkt 5 ustawy z dnia 11 kwietnia 2003 r. o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie wypadków i chorób pozostających w związku ze służbą wojskową (odwołanie k. 2-4).

W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie wskazując, iż podróż poszkodowanego miała charakter całkowicie prywatny i nie była związana z wykonywaniem obowiązków służbowych. Drogą bezpośrednią A. P. z miejsca zamieszkania do miejsca wykonywania obowiązków służbowych była droga z kwatery internatowej przy ul. (...) w W. do Jednostki Wojskowej (...) w W., a nie droga z miejsca zameldowania z R. do W. (odpowiedź na odwołanie k.5-7). Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny: Odwołujący A. P. jest zameldowany w R., gdzie mieszka jego żona i córka.

A. P. pełnił czynną służbę wojskową w Jednostce Wojskowej (...) w W. od poniedziałku do piątku. Na czas wykonywania obowiązków służbowych odwołujący mieszkał w kwaterze internatowej przy ul. (...) w W.. Co piątek odwołujący wyjeżdżał do swojej żony i córki do R.. (zeznania odwołującego k. 15-16, zapis audio-video k. 19). W dniu 15 września 2014 r. o godz. 7.30 odwołujący miał zaplanowaną służbę w jednostce wojskowej (zeznania odwołującego k. 15-16, zapis audio-video k. 19). W niedzielę 14 września 2014 r. w godzinach wieczornych A.

P. jechał motocyklem z R. do W.. Około godziny 20.00 na drodze krajowej nr (...) w miejscowości C. A. P. uległ wypadkowi. Na skutek powyższego wypadku drogowego, A. P. doznał stłuczenia głowy, urazu barku, biodra oraz skręcenia stawu skokowego (zeznania odwołującego k. 15-16, zapis audio-video k. 19, protokół powypadkowy-akta organu rentowego). Po wypadku, odwołujący przebywał na zwolnieniu lekarskim przez okres 6 tygodni (zeznania odwołującego k. 15-16, zapis audio-video k. 19). Na skutek wypadku odwołujący doznał stałego uszczerbku na zdrowiu w wysokości 5% z pkt 162 A tabeli uszczerbków na zdrowiu (opinia biegłego k. 58).

Decyzją z dnia 26 lutego 2015 r. znak: (...) Wojewódzki Sztab Wojskowy w W. odmówił A. P. przyznania odszkodowania pieniężnego z tytułu wypadku zaistniałego w dniu 14 września 2014 r. jako nie pozostającego w związku z pełnieniem czynnej służby wojskowej (decyzja –akta organu rentowego). Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dokumentów przedłożonych do akt sprawy, w tym dokumentów zawartych w aktach Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego odwołującego się, które nie zostały zakwestionowane przez żadną ze stron, podstaw ku temu nie znalazł również Sąd.

Podstawę czynionych w niniejszej sprawie ustaleń faktycznych stanowiły również zeznania odwołującego A. P.. W ocenie Sądu zeznania odwołującego stanowią wiarygodny i pełnowartościowy materiał dowodowy. W warstwie istotnej dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy są logiczne, spójne tworząc przy tym zwięzłą i przejrzystą treść. Ponadto Sąd oparł swoje ustalenia na treści opinii biegłego sądowego z zakresu (...) (k. 58). W ocenie Sądu opinia biegłego sądowego L. J. jest zupełna, a przede wszystkim sporządzona przez osobę o odpowiednim doświadczeniu oraz niezbędnej wiedzy specjalistycznej w zakresie ortopedii i traumatologii.

Jest jednocześnie jasna i w pełni zrozumiała, a wnioski wyciągnięte przez biegłego i sposób rozumowania biegłego są logiczne. W konsekwencji Sąd uznał, iż opinia biegłego sądowego L. J. została sporządzona w sposób rzetelny, fachowy, a wnioski w niej zawarte nie budziły wątpliwości. Ostatecznie przed zamknięciem rozprawy, żadna ze stron ustaleń biegłego nie kwestionowała.

Sąd Rejonowy zważył, co następuje:

Odwołanie A. P. należało uwzględnić. Nie kwestionowaną okolicznością w niniejszej sprawie był fakt, że wskutek zdarzenia z dnia 14 września 2014 r. A. P. doznał obrażeń ciała skutkujących stałym 5 % uszczerbkiem na zdrowiu. Okolicznością sporną i decydującą o wyniku sprawy było natomiast ustalenie, czy wypadek jakiemu uległ A. P. pozostawał w związku ze służbą wojskową w rozumieniu obowiązujących przepisów. Zgodnie bowiem z treścią art. 10 ustawy z dnia 11 kwietnia 2003 r. o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie wypadków i chorób pozostających w związku ze służbą wojskową (Dz. U. 2014r. Nr 213 t.j.), żołnierzowi, który wskutek wypadku albo choroby doznał stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu, przysługuje jednorazowe odszkodowanie. W świetle art. 11 jednorazowe odszkodowanie przysługuje w wysokości 20% przeciętnego wynagrodzenia za każdy procent stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu, z zastrzeżeniem art. 28 ust.

1. W świetle art. 5 cytowanej ustawy za wypadek uważa się nagłe zdarzenie wywołane przyczyną zewnętrzną powodujące uraz lub śmierć, które zaszło podczas lub w związku: 1)z wykonywaniem obowiązków służbowych albo poleceń przełożonych; 2)z wykonywaniem czynności w interesie służby wojskowej, nawet bez polecenia przełożonych; 3)z ratowaniem ludzi z grożącego niebezpieczeństwa albo ratowaniem mienia przed zniszczeniem lub zagarnięciem; 4)z udziałem w pościgu lub ujęciu osób podejrzanych o popełnienie przestępstwa albo ochroną innych osób przed napaścią; 5)z odbywaniem drogi do miejsca i z miejsca wykonywania czynności określonych w pkt 1 i 2.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że wypadek A. P. mieści się w definicji wypadku, o którym mowa w art. 5 pkt 5 w/w ustawy. Jak wynika z ustalonego w sprawie stanu faktycznego miejscem faktycznego zamieszkania odwołującego był R., nie kwatera przy ul. (...). Zgodnie z art. 25 kc miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu. Z materiału dowodowego wynika, że to R. był centrum życiowym odwołującego, który posiadał tam najbliższą rodziną i był tam zameldowany.

Ponadto nawet gdyby przyjąć stanowisko organu, że miejsce zamieszkania odwołującego było miejsce zakwaterowania w W., to i tak zdarzenia mieści się w zakresie definicji z art. 5 ustawy. Jak wynika z utrwalonego w orzecznictwie poglądu przepisy ustawy nie stanowią o tym, że droga z miejsca wykonywania czynności związanych ze służbą ma być drogą do miejsca stałego zamieszkania żołnierza. Z przepisu art. 3 pkt 3 ustawy wynika jedynie, że droga do miejsca i z miejsca wykonywania czynności oznacza drogę najkrótszą i nieprzerwaną, z tym że nie uważa się, że droga została przerwana, jeżeli przerwa była życiowo uzasadniona i jej czas nie przekraczał granic potrzeby, a także wówczas, gdy droga, nie będąc najkrótszą, była najdogodniejsza ze względów komunikacyjnych. (tak m.in. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 marca 2010 r. (sygn. akt II UK 267/09, OSNAPiUS 2011 nr 17-18, poz. 240, str. 767).

Wskazać nadzy, ze Sad Najwyższy wskazał, że nawet zdarzenie w drodze do domu rodziców może być wypadkiem w rozumieniu art. 5 pkt 5 ustawy z dnia 11 kwietnia 2003 r. o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie wypadków i chorób pozostających w związku ze służbą wojskową (Dz.U. Nr 83, poz. 760 ze zm.). W tym miejscu należy zaznaczyć, że przepisy ustawy nie stanowią o tym, że droga z miejsca wykonywania czynności związanych ze służbą musi być drogą do miejsca zakwaterowania żołnierza.. Z przepisu art. 3 pkt 2 ustawy wynika jedynie, że droga do miejsca i z miejsca wykonywania czynności oznacza drogę najkrótszą i nieprzerwaną, z tym, że nie uważa się, że droga została przerwana, jeżeli przerwa była życiowo uzasadniona i jej czas nie przekraczał granic potrzeby, a także wówczas, gdy droga, nie będąc najkrótszą, była najdogodniejsza ze względów komunikacyjnych.

Tak więc i z tego przepisu nie wynika, że chodzi wyłącznie o drogę do miejsca stałego zamieszkania. Wskazać należy, że bardzo podobny problem był rozstrzygnięty w sprawie I UK 81/07, gdzie przedmiotem rozstrzygnięcia był wypadek funkcjonariusza Policji. Podkreślić należy, że przepisy ustawy z dnia 16 grudnia 1972 r. o odszkodowaniach przysługujących w razie wypadków i chorób pozostających w związku ze służbą w Policji (Dz.U. Nr 53, poz. 345, ze zm.) nie określają docelowych miejsc bezpośredniej drogi. Wypadek komunikacyjny miał zaś miejsce w drodze na zajęcia w szkole wyższej.

Sąd Najwyższy stwierdził, że odszkodowawcza ochrona powypadkowa funkcjonariuszy Policji obejmuje także drogę z miejsca wykonywania czynności służbowych do miejsca odbywania nauki lub studiów. Sąd Najwyższy jednoznacznie stwierdził, że z treści analizowanego przepisu nie wynika, iż wypadek podczas lub w związku z odbywaniem bezpośredniej drogi z miejsca wykonywania czynności służbowych powinien nastąpić wyłącznie do miejsca zamieszkania (domu) poszkodowanego. Sąd Najwyższy stwierdził również, że do uznania zdarzenia wypadkowego za wypadek pozostający w związku z pełnieniem służby w Policji wymagane jest udowodnienie związku normatywnego pomiędzy nagłym zdarzeniem wywołanym przyczyną zewnętrzną (wypadkiem) a odbywaniem bezpośredniej drogi z miejsca wykonywania czynności służbowych.

Tak, jak i w przypadku wypadkowych odszkodowań policyjnych również w przypadku przepisów dotyczących żołnierzy nie ma przeszkód, a nawet występuje potrzeba analogicznego stosowania przepisu art. 57b ustawy o emeryturach i rentach. Stanowisko takie prezentuje Sąd Najwyższy w wyroku I UK 81/07. Także w doktrynie twierdzi się, że ze względu na jednolitość systemu prawa oraz taki sam kontekst funkcjonalny możliwe jest korzystanie z dorobku orzecznictwa nagromadzonego pod rządem ustawy wypadkowej także do wypadków pozostających w związku ze służbą wojskową (U.

Jackowiak: Glosa do wyroku SN z dnia 28 stycznia 1998 r., II UKN 456/97, OSP 1999, nr 4, poz. 74). Zgodnie z art. 57b ust. 2 ustawy o emeryturach i rentach za drogę do pracy lub z pracy uważa się oprócz drogi z domu do pracy lub z pracy również drogę do miejsca lub z miejsca: innego zatrudnienia lub innej działalności stanowiącej tytuł ubezpieczenia rentowego, zwykłego wykonywania funkcji lub zadań zawodowych albo społecznych, zwykłego spożywania posiłków i odbywania nauki lub studiów. Można więc uznać, że zarówno powyższe regulacje prawne, jak i dorobek orzecznictwa przemawiają przeciwko przyjęciu zawężającej wykładni przepisu art. 5 pkt 5 ustawy, polegającej na przyjęciu, że wypadkiem jest jedynie zdarzenie w drodze do (lub z) domu.

Należy zgodzić się z poglądem, że ustawowe określenie „dom” należy rozumieć jako synonim ze sfery spraw prywatnych ubezpieczonego będącego celem jego przemieszczania się (tak. I. J.: Wypadek w drodze do pracy lub z pracy, (...) 2003, nr 11 s. 20). Odnosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, wskazać należy, że wypadek jakiemu uległ odwołujący niewątpliwie spełniał przesłanki uznania go za wypadek w świetle art. 5 pkt 5 ustawy. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, jest okoliczność, że wypadek ten wydarzył się poza miejscem jednostki wojskowej i nie w drodze bezpośredniej z kwatery do jednostki.

Nie ulega natomiast wątpliwości, że odwołujący w trakcie zdarzenia zmierzał do jednostki w celem podjęcia obowiązków służbowych z miejsca, które stanowiło jego centrum życiowe i miejsce zamieszkania jego najbliższej rodziny. Jak już wyżej wskazano, jest to okoliczność uzasadniająca uznanie tego zdarzenia za pozostające w związku ze służbą wojskową. Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd – na podstawie art. 10 ustawy z dnia 11 kwietnia 2003 r. o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie wypadków i chorób pozostających w związku ze służbą wojskową w związku z art. 477 8 §2 ust.3 k.p.c. w zw. z art. 477 14 § 2 k.p.c. – orzekł jak w wyroku, zmieniając zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznał odwołującemu A.

P. jednorazowe odszkodowanie pieniężne z tytułu wypadku zaistniałego w dniu 14 września 2014 r. pozostającego w związku z pełnieniem czynnej służby wojskowej w wysokości 5 % (pięciu) uszczerbku na zdrowiu. Wysokość uszczerbku na zdrowiu została przez Sąd ustalona w oparciu o niekwestionowaną przez strony opinie biegłego.