Legislator Case Law & Legislation
IV U 301/15 AI generated

Court changes disability assessment from moderate to severe based on expert medical opinion regarding pituitary tumor removal.

Case Number IV U 301/15
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Partially Allowed

Legislator summary

AI generated

The Regional Court in Jelenia Góra modified the disability assessment from moderate to severe, ruling that the applicant requires constant care and is completely unable to work. The applicant argued their condition worsened after pituitary tumor removal, causing severe hormonal deficiencies and breathing difficulties, while the opposing party maintained the original moderate classification was correct. The court accepted the expert medical opinion entirely, finding no grounds to contradict the specialist's detailed analysis of the applicant's physiological limitations. Consequently, the decision was changed in its entirety to reflect the severe disability status established by the medical experts.

Legislator headnote

AI generated

Art. 477 § 14 pkt 2 k.p.c.; Art. 233 § 1 k.p.c.; The court must accept expert medical opinions as the sole basis for specialized factual determinations unless specific grounds for invalidation are proven, prohibiting the court from forming contrary conclusions based on its own assessment of the facts.

Keywords

AI generated
disability assessment expert medical opinion pituitary tumor hormonal deficiency severe disability court review standards constant care requirement

Cited Legislation

AI generated
art. 477 § 14 pkt 2 k.p.c.
art. 233 § 1 k.p.c.
art. 108 k.p.c.
Rozstrzygnięcie o kosztach sądowych zawarte w punkcie I wyroku znajduje oparcie w przepisie art. 108 k.p.c. oraz art.
art. 113 w zw. z art. 96 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 98 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych
oraz art. 113 w zw. z art. 96 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 98 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.
art. 233 § 1 k.p.c
art. 108 k.p.c
Rozstrzygnięcie o kosztach sądowych zawarte w punkcie I wyroku znajduje oparcie w przepisie art. 108 k.p.c.

Cited Case Law

AI generated
wyrok SN z 1987.10.13, II URN 228/87
Jednocześnie, przy ocenie biegłych lekarzy sąd nie może zająć stanowiska odmiennego, niż wyrażone w tej opinii, na podstawie własnej oceny stanu faktycznego (tak: wyrok SN z 1987.10.13, II URN 228/87, (...)).

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt IV U 301/15

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 03 lipca 2017 r. Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze Wydział IV Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie następującym: Przewodniczący: SSR Marta Ładzińska Protokolant: Agnieszka Zamojska po rozpoznaniu w dniu 03 lipca 2017 r. w Jeleniej Górze sprawy z odwołania J. B. przeciwko Wojewódzkiemu Zespołowi do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie (...) we W. na skutek odwołania od orzeczenia Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie (...) we W. z dnia 15.07.2015 r. znak (...). (...) w przedmiocie ustalenia stopnia niepełnosprawności I. zmienia zaskarżone orzeczenie Wojewódzkiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie (...) we W. z dnia 15.07.2015 r. znak (...). (...), w ten sposób, że zalicza wnioskodawcę do znacznego stopnia niepełnosprawności i ustala: - znaczny stopień niepełnosprawności ma charakter stały od 2013 r., - wnioskodawca wymaga stałej lub długotrwałej opieki i pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji, - wnioskodawca jest całkowicie niezdolny do pracy, II. koszty sądowe zalicza na rachunek Skarbu Państwa.

UZASADNIENIE

Wnioskodawca J. B. złożył odwołanie od orzeczenia Wojewódzkiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Województwie (...) we W. z dnia 15.07.2015 r. nr (...). (...), na podstawie której został zaliczony do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności do dnia 31.05.2017 r., ze wskazaniem symbolu przyczyn niepełnosprawności 11-I. W zaskarżonym orzeczeniu strona pozwana ustaliła, że stopień niepełnosprawności wnioskodawcy datuje się od 05.02.2015 r., oraz że nie da się ustalić, od kiedy istnieje niepełnosprawność. Wskazano, że wnioskodawca może wykonywać pracę w warunkach chronionych oraz że nie wymaga konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością do samodzielnej egzystencji.

Wnioskodawca wskazał, że jego sytuacja się pogorszyła, dusi się w nocy, a nadto ma problemy ze wzrokiem. Nie jest możliwe podjęcie przez wnioskodawcę pracy, wymaga on stałej opieki. W odpowiedzi na odwołanie strona pozwana wniosła o jego oddalenie argumentując, że brak jest podstaw do zmiany zaskarżonej decyzji, albowiem wnioskodawca został prawidłowo zaliczony do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności, a stan jego zdrowia nie uzasadnia zmiany orzeczenia. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: J. B. przebył usunięcie guza podwzgórza, w wyniku czego wystąpiła u niego wielohormonalna niedoczynność przysadki mózgowej – wtórna niedoczynność nadnerczy, wtórna niedoczynność tarczyc, wtórna niedoczynność gonad, moczówka prosta, hyperprolaktynemia.

Cierpi na skrzywienie przegrody nosa bez upośledzenia drożności, bezdech denny ciężkiego stopnia oraz otyłość patologiczną Ma problemy z oddychaniem w pozycji leżącej. Dwukrotnie wykonano u niego koblację małżowin nosowych z miernym skutkiem. Używa w nocy aparatu (...), mimo tego cierpi na bezdechy. ( dowód : dokumnetacja medyczna, k – 2-4, , 36-36v, opinia biegłego laryngologa z dnia 18.01.2016r., k. 19-21, opinia biegłego pulmunologa z dnia 05.09..2016r., k. 56-57, opinia biegłego endokrynologa z dnia 15.02.2017 r., k. 80-80v) Z przyczyn laryngologicznych J.

B. nie kwalifikuje się do żadnego stopnia niepełnosprawności. ( d owód : opinia biegłego laryngologa z dnia 18.01 .2016r. , k. 1 9-21 ) Z przyczyn psychiatrycznych J. B. nie kwalifikuje się do żadnego stopnia niepełnosprawności. ( dowód : opinia biegłego psychologa i psychiatry z dnia 26.05.09.2017 r., k – 101-103) Z przyczyn pulmunologicznych J. B. kwalifikuje się do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności z symbolem 07-S, 11-I od dnia 05.02.2015 r. do dnia 31.05.2017 r. Niepełnosprawność istnieje od dnia 14.02.2013 r. Wnioskodawca z przyczyn pulmunologicznych nie wymaga stałej ani długotrwałej opieki i pomocy innej osoby.

Jest zdolny do pracy w warunkach chronionych. Nie spełnia on przesłanek określonych w art. 8 ust. 3a ustawy z dnia 20.06.1997 r. Prawo o ruchu drogowym. ( dowód : opinia biegłego pulmunologa z dnia 05.09. .2016r., k. 56-57 ) Z przyczyn endokrynologicznych J. B. kwalifikuje się do znacznego stopnia niepełnosprawności od 2013 r. na stałe. Niepełnosprawność istnieje od 2013 r. Wnioskodawca z przyczyn endokrynologicznych wymaga stałej lub długotrwałej pomocy innej osoby. Jest niezdolny do pracy. Nie spełnia on przesłanek określonych w art. 8 ust. 3a ustawy z dnia 20.06.1997 r.

Prawo o ruchu drogowym. ( dowód : opinia biegłego endokrynologa z dnia 1 5.0 2.2017 r., k. 80-80v ) Ustalając stan faktyczny w niniejszej sprawie Sąd oparł się na dowodach z dokumentów zawartych w aktach (...), dokumentacji medycznej oraz na opinii biegłych: laryngologa, pulmonologa, endokrynologa, psychologa i psychiatry. Sąd dał im wiarę, nie budziły one wątpliwości Sądu, a nadto żadna ze stron opinii tych nie kwestionowała.

Sąd zważył, co następuje:

W ocenie Sądu odwołanie zasługiwało na uwzględnienie. Wnioskodawca opierał swoje żądanie w przedmiocie zaliczenia go do wyższego niż umiarkowany stopnia niepełnosprawności na przepisach ustawy z dnia 27.08.1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych (Dz.U.11.127.721). Zgodnie z przepisem art. 4 ust. 1-4 wskazanej ustawy do znacznego stopnia niepełnosprawności zalicza się osobę z naruszoną sprawnością organizmu, niezdolną do pracy albo zdolną do pracy jedynie w warunkach pracy chronionej i wymagającą, w celu pełnienia ról społecznych, stałej lub długotrwałej opieki i pomocy innych osób w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji.

Do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności zalicza się osobę z naruszoną sprawnością organizmu, niezdolną do pracy albo zdolną do pracy jedynie w warunkach pracy chronionej lub wymagającą czasowej albo częściowej pomocy innych osób w celu pełnienia ról społecznych. Do lekkiego stopnia niepełnosprawności zalicza się osobę o naruszonej sprawności organizmu, powodującej w sposób istotny obniżenie zdolności do wykonywania pracy, w porównaniu do zdolności, jaką wykazuje osoba o podobnych kwalifikacjach zawodowych z pełną sprawnością psychiczną i fizyczną, lub mająca ograniczenia w pełnieniu ról społecznych dające się kompensować przy pomocy wyposażenia w przedmioty ortopedyczne, środki pomocnicze lub środki techniczne.

Niezdolność do samodzielnej egzystencji oznacza naruszenie sprawności organizmu w stopniu uniemożliwiającym zaspokajanie bez pomocy innych osób podstawowych potrzeb życiowych, za które uważa się przede wszystkim samoobsługę, poruszanie się i komunikację. W ocenie wnioskodawcy stan jego zdrowia kwalifikował go do znacznego stopnia niepełnosprawności. Kryteria oceny niepełnosprawności określa rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15.07.2003 r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności (Dz.U.

Nr 139, poz. 1328). Ocena stanu zdrowia wnioskodawcy wymagała wiadomości specjalnych, dlatego też Sąd zasięgnął opinii biegłych: laryngologa, pulmonologa, endokrynologa, psychologa i psychiatry. Na podstawie wydanych w niniejszej sprawie opinii Sąd ustalił, że wnioskodawca może zostać zakwalifikowany z przyczyn endokrynologicznych do znacznego stopnia niepełnosprawności, który ma charakter stały poczynając od 2013 r. oraz że wymaga stałej lub długotrwałej pomocy innej osoby i jest całkowicie niezdolny do pracy. Biegła wskazała, że wnioskodawca przebył usuniecie guza podwzgórza, w wyniku czego wystąpiła u niego wielohormonalna niedoczynność przysadki mózgowej – wtórna niedoczynność nadnerczy, wtórna niedoczynność tarczyc, wtórna niedoczynność gonad, moczówka prosta, hyperprolaktynemia.

Usuniecie zmiany spowodowało ciężkie uszkodzenie funkcji przysadki mózgowej z daleko idącymi konsekwencjami dla całego organizmu. Nie jest możliwe prawidłowe funkcjonowanie organizmu i normalna praca zawodowa przy konieczności ciągłego stosowania leków hormonalnych, sterydów nadnerczowych i wazopresyny. Wnioskodawca jest zmuszony stale kontrolować bilans płynów i dostosowywać dawki do aktualnej sytuacji organizmu, pogody, innych chorób. Jego funkcjonowanie ogranicza się do ciągłej kontroli picia, jedzenia i odpowiedniego do tego zażywania leków.

Jak już wskazano, Sąd dał wiarę opinii biegłej w całości. Opinia biegłego podlega - jak inne dowody - ocenie według art. 233 § 1 k.p.c., lecz odróżniają ją szczególne kryteria oceny, to jest zgodność z zasadami logiki i wiedzy powszechnej, poziom wiedzy biegłego, podstawy teoretyczne opinii, sposób motywowania oraz stopień stanowczości wyrażonych w niej wniosków. Nie podlega ona zatem weryfikacji w takich kryteriach, jak dowód na stwierdzenie faktów. Jednocześnie, przy ocenie biegłych lekarzy sąd nie może zająć stanowiska odmiennego, niż wyrażone w tej opinii, na podstawie własnej oceny stanu faktycznego (tak: wyrok SN z 1987.10.13, II URN 228/87, (...)).

Z istoty i celu dowodu z opinii biegłego wynika przy tym, że jeśli rozstrzygnięcie sprawy wymaga wiadomości specjalnych, dowód z opinii biegłych jest konieczny. W takim wypadku Sąd nie może poczynić ustaleń sprzecznych z opinią biegłego, jeżeli jest ona prawidłowa i jeżeli odmienne ustalenia nie mają oparcia w pozostałym materiale dowodowym. W niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się przesłanek podważających prawidłowość wydanych opinii. Żadna ze stron nie złożyła merytorycznych zastrzeżeń do wydanych opinii. Z tych względów Sąd zmienił zaskarżone orzeczenie, działając na podstawie przepisu art. 477 14 § 2 k.p.c., zgodnie z którym w przypadku uwzględnienia odwołania sąd zmienia w całości lub w części zaskarżoną decyzję organu rentowego lub zaskarżone orzeczenie wojewódzkiego zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności i orzeka co do istoty sprawy.

Rozstrzygnięcie o kosztach sądowych zawarte w punkcie I wyroku znajduje oparcie w przepisie art. 108 k.p.c. oraz art. 113 w zw. z art. 96 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 98 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2010 r., Nr 90, poz. 594). W toku postępowania wnioskodawca był zwolniony od obowiązku uiszczenia kosztów sądowych, a wydatki w toku postępowania ponosił Skarb Państwa. W związku z powyższym orzeczono jak w sentencji.