Court partially allowed tort claim for 1500 PLN, reducing 15000 PLN demand based on minor injuries and prior 1000 PLN payment.
Legislator summary
AI generatedThe court partially dismissed the plaintiff's claim for 15,000 PLN damages arising from a 2015 traffic accident, ordering the defendant to pay 1,500 PLN instead. The defendant argued the initial 1,000 PLN settlement was sufficient, while the plaintiff contended the injury caused significant psychological distress. The court found the physical and psychological harm minor and insufficient to justify the full amount, deeming the remaining 1,500 PLN necessary to equalize the prior settlement.
Legislator headnote
AI generatedArt. 465 § 1 k.c.; Art. 481 k.c.: Courts must assess all circumstances when determining compensation, including the degree and duration of suffering; if a prior settlement exists, the judgment must adjust the total award to reflect the actual damages proven.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt I C 667/17
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 11 października 2017r. Sąd Rejonowy w Zambrowie Wydział I Cywilny w składzie: PrzewodniczącySSR Marta Kołakowska Protokolant Danuta Sawicka po rozpoznaniu w dniu 27 września 2017r. w Zambrowie sprawy z powództwa T. R. przeciwko (...) z siedzibą w W. o zapłatę 15000 zł I. Zasądza od pozwanego (...) z siedzibą w W. na rzecz powoda T. R. kwotę 1500,00 (jeden tysiąc pięćset) złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 22.01.2016 r. do dnia zapłaty. II. Oddala powództwo w pozostałym zakresie.
III. Zasądza od pozwanego (...) z siedzibą w W. na rzecz powoda T. R. kwotę 173 (sto siedemdziesiąt trzy) złotych tytułem zwrotu części kosztów procesu, w tym kwota 48 złotych tytułem części kosztów pełnomocnika. IV. Zasądza od powoda T. R. na rzecz pozwanego (...) z siedzibą w W. kwotę 4320 (cztery tysiące trzysta dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu części kosztów pełnomocnika. V. Nakazuje ściągnąć na rzecz Skarbu Państwa (Sąd Okręgowy w Łomży) od pozwanego (...) z siedzibą w W. kwotę 39,65 (trzydzieści dziewięć i 65/100) złotych i od powoda T.
R. kwotę 356,81 (trzysta pięćdziesiąt sześć i 81/100) złotych tytułem brakujących kosztów sądowych. Sygn. akt I C 667/16
UZASADNIENIE
Powód T. R. wniósł pozew przeciwko (...) S.A. w W. domagając się zapłaty kwoty 15.000 złotych tytułem zadośćuczynienia za ból, krzywdę i cierpienia doznane w wyniku wypadku z dnia 12 maja 2015r. wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 22.01.2016r. do dnia zapłaty. W odpowiedzi na pozew (...) w W. wniósł o oddalenie powództwa w całości, wskazując, że roszczenie powoda jest niezasadne. Wskazał, że pozwany (...) SA przyznał powodowi zadośćuczynienie w kwocie 1.000 zł. Zdaniem pozwanego, powód otrzymał zadośćuczynienie odpowiednie do doznanych cierpień psychicznych i fizycznych.
Sąd ustalił i zważył, co następuje:
W dniu 12 maja 2015r. w miejscowości W. doszło do kolizji drogowej, spowodowanej przez kierującą pojazdem R. (...) o numerze rejestracyjnym (...). Powód T. R. poruszał się swoim samochodem marki S., jechał do sanatorium w L.. W wyniku wypadku powód doznał obrażeń ciała w postaci: powierzchownego urazu grzbietu i miednicy, bez ubytkowych objawów neurologicznych i rozciągowych. Po wypadku odczuwał lęk, związany z jazdą samochodem. Rozpoczął leczenie w P. (...) w Ł.. Powód powrócił do stanu zdrowia sprzed wypadku. Sprawca kolizji posiadał ubezpieczenie OC posiadaczy pojazdów mechanicznych w pozwanej spółce.
Pozwane towarzystwo ubezpieczeniowe, w którym sprawca kolizji posiadał obowiązkowe ubezpieczenie posiadaczy pojazdów mechanicznych, nie kwestionowało swojej odpowiedzialności. Pozwana przeprowadziła postępowanie likwidacyjne i przyznała powodowi zadośćuczynienie w kwocie 1000 złotych. Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o: zeznania powoda (k. 151-151v, 64v-65), zeznania świadka J. R. (k. 65-65v), dokumentację medyczną powoda (k. 7-12, 76, 80-102), akta szkody (k. 62), opinię sądowo-lekarską (k. 105-108), ustną opinię uzupełniającą biegłego J.
W. (k. 135v), uzupełniającą opinię sądowo-lekarską (k. 142-144). W sprawie nie pozostawało spornym, że w dniu zdarzenia doszło do wypadku, w którym powód doznał obrażeń oraz odpowiedzialność pozwanego. Pozwany ubezpieczyciel wskazywał jednak, że wypłacone już zadośćuczynienie było odpowiednie do doznanych obrażeń. Powód T. R. w swoich zeznaniach (k. 151-151v, 64v-65) potwierdził podane przez siebie w czasie wysłuchania informacyjnego okoliczności. Powód szczegółowo opisał przebieg zdarzenia, do jakiego doszło w dniu 12 maja 2015r., wskazał również na obrażenia jakich wówczas - w jego ocenie - doznał i jaki miały one wpływ na jego egzystencję po zdarzeniu.
Powód podał, że wykupił pobyt w sanatorium, wskazywał na odczuwane bóle nogi, biodra i ręki. Po zdarzeniu miał problem ze schylaniem się, podjął rehabilitację. Cały czas ma problemy z kolanem. Miał uraz psychiczny w związku z wypadkiem. Świadek J. R. (k.
65) zeznał, że ojciec po wypadku skarżył się na kręgosłup i psychikę. Mówił o drętwiejącej nodze. Teraz też „kręci” go ręka i bolą plecy. Świadek musi pomagać powodowi. Sąd ocenił te zeznania jako wiarygodne. W sprawie, celem stwierdzenia urazów u powoda, dopuszczono również dowód z opinii biegłego z zakresu ortopedii i traumatologii. W swojej opinii biegły J. W. (k. 105-108) wskazał, że w wyniku wypadku powód doznał powierzchownego urazu grzbietu i miednicy. Biegły nie stwierdził u powoda ubytkowych objawów neurologicznych i rozciągowych.
Zgłaszane przez powoda bóle odcinak L-S promieniujące do biodra prawego mają związek z dyskopatią L-S, która nie ma związku z wypadkiem. U powoda nie stwierdził trwałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu. Rokowania na przyszłość są dobre. Rozpoznany przez specjalistę ortopedii podczas wizyty w dniu 13.05.2015r. uraz grzbietu i miednicy nie pozostawił trwałych lub długotrwałych następstw. Powód powrócił do stanu zdrowia sprzed wypadku. W opinii ustnej, złożonej przed Sądem, biegły potwierdził opinię pisemną i dodatkowo wyjaśnił (k. 135-135v), że dyskopatia to przewlekła choroba i przez całe życie daje objawy bólowe.
Wypadek mógł je nasilić. Biegły uznał, że na podstawie tabeli towarzystwa ubezpieczeniowego prawdopodobnie orzekłby uszczerbek 1%. W opinii uzupełniającej (k.142-144) biegły potwierdził wcześniejszą opinię. Wskazał, że doznany przez powoda uraz nie wpłynął na pogłębienie dyskopatii L-S. Wskazał też, że mechanizm wypadku jak i siła zderzenia nie wskazują, że mogło dojść do urazu kolana prawego w wyniku wypadku z dnia 12.05.2015 roku. Biegły wskazał, iż wziął pod uwagę całą dokumentację , w tym również badanie lekarskie dla (...) SA z dnia 12.01.2016 roku .
Opinie biegłego należało ocenić jako pełne i fachowe. Przede wszystkim wynika z nich, że powód w związku z wypadkiem nie doznał uszczerbku na zdrowiu, zaś odczuwane bóle (o których mówił powód i świadek - syn powoda), wiążą się z niezwiązaną z wypadkiem dyskopatią. W świetle ustaleń biegłego, wskazywane przez powoda dolegliwości, tylko w niewielkim zakresie wiążą się z wypadkiem. Niewątpliwie powód odczuwał dyskomfort związany z powierzchownym urazem i sam wypadek stanowił traumę (stres- na co wskazał biegły) dla jego uczestnika – powoda.
Jednakże trzeba równocześnie mieć na uwadze, że nie doznał uszczerbku na zdrowiu, a proces jego leczenia przebiegał w sposób prawidłowy, niepowikłany i powrócił on do stanu zdrowia sprzed wypadku. Nie wymaga dalszego leczenia ani rehabilitacji. Zatem twierdzenia powoda o nadal istniejących dolegliwościach nie mogą być brane pod uwagę, bowiem nie są związane z wypadkiem. Podstawę przyznania zadośćuczynienia stanowi art. 445 § 1 kc w zw. z art. 444 § 1 kc. Poszkodowanemu można przyznać odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia pieniężnego jeżeli doznał uszkodzenia ciała lub rozstroju zdrowia.
Zadośćuczynienie ma na celu załagodzenie cierpień fizycznych, tj. bólu i innych dolegliwości oraz psychicznych, tj. ujemnych uczuć przeżywanych w związku z cierpieniami fizycznymi lub następstwami uszkodzenia ciała albo rozstroju zdrowia (por. wyrok SN z 20.03.2002r. V CKN 909/00 LEX nr 56027 z glosą aprobującą: Bączyk K. PS 2003/4/141). Ma ono charakter kompensacyjny, a zatem powinno stanowić rekompensatę za krzywdę doznaną przez poszkodowanego. Decyzja o przyznaniu zadośćuczynienia nie jest obligatoryjna, co oznacza, iż samo doznanie szkód opisanych wyżej nie przesądza jeszcze o zasadności żądania o zadośćuczynienie.
Jednakże odmowa przyznanie zadośćuczynienia nie może być przedmiotem dowolności, lecz winna mieć swoje oparcie w okolicznościach faktycznych danego przypadku i jego obiektywnej analizie sądu orzekającego (por. wyrok SN z 27.08.1969 r. I PR 224/69; OSNCP 1970 poz.111). Z odmową przyznania zadośćuczynienia poszkodowany winien liczyć się wtedy, gdy uszkodzenia ciała jakich doznał, nastąpiły w związku z jego nagannym zachowaniem, a doznane cierpienia fizyczne i krzywda są nieznaczne (nie pub. wyrok SN z dnia 26.06.1969r. I CR 165/69).
Odmowy przyznania zadośćuczynienia nie uzasadniają natomiast ani dobra sytuacja majątkowa poszkodowanego, ani fakt, że krzywda w chwili wytoczenia powództwa przestała już istnieć. Do Sądu orzekającego w sprawie należy ustalenie wysokości zadośćuczynienia. Zadośćuczynienie ma być "odpowiednią sumą". Sąd Najwyższy wielokrotnie podejmował próby wykładni tego zwrotu. Wysokość zadośćuczynienia Sąd Najwyższy wiąże przede wszystkim z funkcją kompensacyjną zadośćuczynienia, to jest z tym, aby kwota pieniężna przyznana poszkodowanemu przedstawiała ekonomicznie odczuwalną wartość i pozwalała na usunięcie doznanej krzywdy, a przynajmniej na ich zminimalizowanie. (por. wyrok SN z dnia 18.04.1978 r.
IV CR 99/78; LEX nr 8095). Z drugiej zaś strony wysokość zadośćuczynienia nie może być nadmierna w stosunku do doznanej krzywdy i aktualnych stosunków majątkowych społeczeństwa - musi więc ona być utrzymana w rozsądnych granicach. (por. wyrok SN z dnia 22.03.1978 r. IV CR 79/78; LEX 8087). Zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie poglądem, przy określaniu wysokości zadośćuczynienia sądy winny brać pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, w tym również mające wpływ na rozmiar doznanej krzywdy. Wśród tych okoliczności znajdują się: rozmiar doznanej krzywdy a zwłaszcza stopień i czas trwania cierpień fizycznych i psychicznych, bolesność przeprowadzanych zabiegów, prognozy na przyszłość, trwałe skutki zdarzenia jak kalectwo, oszpecenie, niemożność wykonywania dotychczasowego zawodu, niemożność posiadania dzieci, zawarcia związku małżeńskiego. (porównaj wyrok SN z dnia 10.06.1999 r.
II UKN 681/98; OSNP 2000/16/626). Nie bez znaczenia w tym zakresie jest również sam wiek poszkodowanego, na ogół bowiem kalectwo jest dla osoby młodej zamknięciem drogi do nauki, uzyskania popłatnego i lubianego zawodu, ułożenia życia osobistego, a nadto często wymaga od niej rezygnacji z aktywnego sposobu życia, charakterystycznego dla tej grupy wiekowej. W niniejszej sprawie wskazać należy, iż zadośćuczynienie z pewnością należy się powodowi, jednakże nie w rozmiarze, którego żądał. Rozmiar cierpień i krzywdy okazał się niewielki, a powód powrócił do stanu zdrowia sprzed wypadku.
Biorąc pod uwagę, że twierdzenia powoda o dolegliwościach związanych z wypadkiem ostały się tylko w niewielkim zakresie wobec zgromadzonego materiału dowodowego, przede wszystkim wobec wskazań biegłego w opinii, Sąd uznał, że zadośćuczynienie w kwocie 2500 zł stanowi kwotę wystarczającą. W związku z tym, że powód już otrzymał kwotę 1.000 zł z tego tytułu od pozwanego, należało wyrównać sumę zadośćuczynienia o kwotę 1500 zł, którą zasądzono. Kwotę tą zasądzono wraz odsetkami ustawowymi od dnia 22 stycznia 2016 roku, a więc dnia po upływie terminu wynikającego z wezwania pozwanego przez powoda do wypłaty odpowiedniego zadośćuczynienia, na podstawie art. 481 kc (k. 13 - 15 ).
O kosztach orzeczono w oparciu o art. 100 kpc, obciążając pozwanego kosztami procesu w 10% , zaś powoda w 90%, odnosząc je do stosunku wygrania przez powoda sprawy w 10%. Na koszty poniesione przez powoda złożył się koszt opłaty sądowej i wynajęcia pełnomocnika. Natomiast pozwany poniósł koszt wynajęcia pełnomocnika. Odpowiednio druga strona zwróci z tych wydatków 10% lub 90%. O wysokości kosztów adwokackich orzeczono na podst. par. 8 pkt 5 Rozporządzenia MS z dn. 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie, w zw. z par. 2 Rozporządzenia MS zmieniającego rozporządzenie w sprawie opłat za czynności adwokackie (DzU z 2015r. poz. 1800) w zw. z par. 23 Rozporządzenia MS z dn. 22.10.2015r.w sprawie opłat za czynności adwokackie, zaś o wysokości kosztów radcy prawnego orzeczono na podst. par. 2 pkt 5 Rozporządzenia MS z dn. 22.10.2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, w zw. z par. 2 Rozporządzenia MS zmieniającego rozporządzenie w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015r. poz. 1800) w zw. z par. 23 Rozporządzenia MS z dn. 22.10.2015r.w sprawie opłat za czynności radców prawnych.
W tym samym stosunku procentowym zostały obciążone strony kosztami sądowymi, które nie zostały pokryte. Na te koszty złożyły się wydatki związane z opiniami biegłego złożonymi w sprawie.