Legislator Case Law & Legislation
XI W 3026/16 AI generated

Court acquits defendant of tax offense for home-made cigarettes, ruling they are not taxable goods under excise law.

Case Number XI W 3026/16
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The court acquitted the defendant of a tax offense regarding 248 cigarettes found in his possession. The prosecution argued these were contraband excise goods, but the court determined they were homemade for personal use and lacked proper markings. Consequently, the court ruled that such home production does not constitute a taxable offense under the relevant excise tax act.

Legislator headnote

AI generated

Art. 63 § 1 i 7 kks; Art. 99 ust. 1b ustawy o podatku akcyzowym: homemade cigarettes produced by consumers for personal use are not considered excise goods subject to criminal liability under the excise tax act.

Keywords

AI generated
home-made cigarettes excise tax offense personal use exemption tax evasion criminal acquittal

Cited Legislation

AI generated
Art. 63 § 1 and 7 of the Act on the Criminal Code
przechowywał towar akcyzowy w postaci 248 sztuk papierosów bez nazwy, bez polskich znaków akcyzy, stanowiący przedmiot czynu zabronionego określonego w art. 63 § 1 i 7 kks, gdzie należności z tytułu podatku akcyzowego wynoszą 206,00 zł, tj.
Art. 65 § 1 and 4 of the Act on the Criminal Code
o wykroczenie skarbowe z art. 65 § 1 i 4 kks, I.
Art. 2 ust. 1 pkt 1 of the Act on Excise Duty
na podstawie art. 230 § 2 kpk w zw.
Art. 8 ust. 1 pkt 1 of the Act on Excise Duty
Produkcja wyrobów akcyzowych jest przedmiotem opodatkowania akcyzą (art. 8 ust.
Art. 99 ust. 1b of the Act on Excise Duty
Zauważyć jednakże należy, iż zgodnie z przepisem art. 99 ust.
Art. 230 § 2 of the Code of Criminal Procedure
na podstawie art. 230 § 2 kpk w zw.
Art. 113 § 1 of the Code of Criminal Procedure
z art. 113 § 1 kks zwraca oskarżonemu dowody rzeczowe ujęte w wykazie na k.
Art. 632 pkt 2 of the Code of Criminal Procedure
na podstawie art. 632 pkt 2 kpk w zw.
Art. 618 § 1 pkt 11 of the Code of Criminal Procedure
na podstawie art. 618 § 1 pkt 11 kpk w zw.
§ 17 ust. 2 pkt 2 of the Minister of Justice Regulation
§ 20 of the Minister of Justice Regulation

Cited Case Law

AI generated
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt XI W 3026/16

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 października 2017 roku Sąd Rejonowy dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie XI Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSR Michał Kowalski Protokolant: Karolina Szczęsna przy udziale oskarżyciela publicznego: M. W. po rozpoznaniu na rozprawie w dniach: 29 czerwca 2017 roku, 10 sierpnia 2017 roku, 27 września 2017 roku, 5 października 2017 roku w W. sprawy przeciwko Ł. K. synowi S. i B. urodzonemu (...) w W. oskarżonego o to, że: w dniu 11.03.2016 r. na Al. (...) w W. przechowywał towar akcyzowy w postaci 248 sztuk papierosów bez nazwy, bez polskich znaków akcyzy, stanowiący przedmiot czynu zabronionego określonego w art. 63 § 1 i 7 kks, gdzie należności z tytułu podatku akcyzowego wynoszą 206,00 zł, tj. o wykroczenie skarbowe z art. 65 § 1 i 4 kks, I. oskarżonego Ł.

K. uniewinnia od popełnienia zarzucanego mu czynu; II. na podstawie art. 230 § 2 kpk w zw. z art. 113 § 1 kks zwraca oskarżonemu dowody rzeczowe ujęte w wykazie na k. 27 akt sprawy niniejszej pod poz. 1-2; III. na podstawie art. 632 pkt 2 kpk w zw. z art. 113 § 1 kks określa, że koszty procesu ponosi Skarb Państwa; IV. na podstawie art. 618 § 1 pkt 11 kpk w zw. z art. 113 § 1 kks zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. K. H. kwotę 792 (siedemset dziewięćdziesiąt dwa) zł + VAT, tytułem wynagrodzenia za obronę z urzędu oskarżonego.

Sygn. akt XI W 3026/16

UZASADNIENIE

Ł. K. został oskarżony o to, że w dniu 11 marca 2016 roku na Al. (...) w W. przechowywał towar akcyzowy w postaci 248 sztuk papierosów bez nazwy, bez polskich znaków akcyzy, stanowiący przedmiot czynu zabronionego określonego w art. 63 § 1 i 7 kks, gdzie należności z tytułu podatku akcyzowego wynoszą 206 zł, to jest o wykroczenie skarbowe z art. 65 § 1 i 4 kks. Na podstawie całokształtu materiału dowodowego ujawnionego w toku rozprawy głównej Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 11 marca 2016 roku w Al. (...) w W. pełniący służbę funkcjonariusze Policji W.

R. i J. F. zauważyli oskarżonego Ł. K., który zaczepiał przechodniów w okolicach przejścia podziemnego przez ulicę. Postanowili go wylegitymować. W toku przeszukania ujawnili w kieszeniach kurtki i plecaku oskarżonego foliowe opakowania z luźno ułożonymi papierosami – 12 opakowań, w których znajdowało się łącznie 209 sztuk papierosów z symbolem (...) oraz 39 sztuk papierosów z symbolem (...). Były to papierosy samodzielnie wyprodukowane przez oskarżonego z tytoniu i bibułek (gilz) na własny użytek. Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o następujące dowody:

1. wyjaśnienia oskarżonego Ł. K.: k. 264, 2. zeznania świadka W. R.: k. 287, 13-14, 3. zeznania świadka J. F.: k. 303, 4. protokół zatrzymania osoby: k. 3-5, 5. protokół przeszukania osoby: k. 9-11, 6. protokół oględzin: k. 31-32. Oskarżony Ł. K. nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu wykroczenia skarbowego. Wyjaśnił, że z kolegą ukręcił sobie przedmiotowe papierosy na własny użytek z zakupionego przez siebie tytoniu. Nie handlował tymi papierosami (k. 264).

Sąd zważył, co następuje:

Oskarżonemu Ł. K. nie można przypisać zarzucanego mu wykroczenia skarbowego z art. 65 § 1 i 4 kks. Sąd uznaje wyjaśnienia oskarżonego za wiarygodne. Są one konsekwentne, jasne, logiczne i zgodne z doświadczeniem życiowym. Sam fakt zatrzymania oskarżonego i ujawnienia przy nim przedmiotowych papierosów nie jest między stronami sporny. Oskarżony już w chwili zatrzymania oświadczył policjantom, że nie prowadzi sprzedaży i papierosy zostały wyprodukowane przez niego na własny użytek (zeznania świadka W. R. – k. 13, zeznania świadka J.

F. – k. 303). Powyższe potwierdził w toku wyjaśnień na rozprawie głównej (k. 264). Żaden inny dowód nie przeczy wersji oskarżonego, a dodatkowo jest ona zgodna z doświadczeniem życiowym. Częstą praktyką wśród palaczy papierosów jest samodzielna ich produkcja z zakupionego, będącego w powszechnym, legalnym obrocie, tytoniu i bibułek (gilz), jako tańszych i „zdrowszych” od gotowych. Także liczba zatrzymanych paczek papierosów (12) wskazuje, że jest to zapas wystarczający na kilka - kilkanaście dni dla standardowego palacza papierosów.

Wiarygodne są zeznania funkcjonariuszy Policji, którzy zatrzymali oskarżonego z przedmiotowymi papierosami. Są one niesporne co do samego faktu zatrzymania i ujawnienia u oskarżonego papierosów. Znajdują potwierdzenie w protokole zatrzymania osoby, protokole przeszukania osoby. Z zeznań W. R. wynika, że „zauważył on z oddali mężczyznę, który zaczepiał przechodniów i coś im oferował” (k. 13). Zauważyć jednakże należy, że oskarżony nie został zatrzymany w trakcie dokonywania sprzedaży żadnego towaru, w szczególności przedmiotowych papierosów.

Policjant wskazał jedynie na swoje wrażenie, określając zachowanie oskarżonego - którego obserwował „z oddali” - jako oferowanie coś przechodniom. Oskarżony równie dobrze mógł przechodniów o coś pytać. Podkreślić jeszcze raz należy, że oskarżony nie został zatrzymany przy sprzedaży przedmiotowych papierosów – nie taki zresztą zarzut mu postawiono, a ewentualne usiłowanie wykroczenia skarbowego na gruncie Kodeksu karnego skarbowego nie jest karalne. Sąd obdarzył walorem wiarygodności ujawnione protokoły i dokumenty zgromadzone w aktach sprawy - nie zachodzą bowiem żadne okoliczności mogące podważyć ich wiarygodność, a podczas rozprawy żadna ze stron ich nie zakwestionowała.

Sąd dał wiarę ujawnionym opiniom sądowo-psychiatrycznym odnośnie oskarżonego, albowiem zostały one sporządzone rzetelnie, zgodnie ze wskazaniami wiedzy i doświadczeniem zawodowym przez kompetentne osoby. Opinia biegłych jest jasna, pełna i nie zawiera sprzeczności. Wynika z niej, że stan psychiczny Ł. K. nie znosił ani nie ograniczał jego zdolności rozpoznania znaczenia czynu i pokierowania swoim postępowaniem, a poczytalność oskarżonego w chwili czynu i prowadzonego postępowania nie budzi wątpliwości. Biegli nie stwierdzili u Ł.

K. objawów choroby psychicznej, rozpoznali obniżenie sprawności intelektualnej na poziomie lekkiego upośledzenia, szkodliwe używanie alkoholu i zaburzenia osobowości (k. 208-209). Oskarżonemu zarzucono popełnienia wykroczenia skarbowego z art. 65 § 1 i 4 kks, które popełnia ten, kto nabywa, przechowuje, przewozi, przesyła lub przenosi wyroby akcyzowe stanowiące przedmiot czynu zabronionego określonego w art. 63, art. 64 lub art. 73 lub pomaga w ich zbyciu albo te wyroby akcyzowe przyjmuje lub pomaga w ich ukryciu, przy czym kwota podatku narażonego na uszczuplenie nie przekracza ustawowego progu.

Jest to paserstwo akcyzowe, czyli zachowanie godzące w mienie wierzyciela podatkowego. Przedmiotem wykonawczym tej formy paserstwa w odniesieniu do zarzutu przedstawionemu oskarżonemu są wyroby akcyzowe stanowiące przedmiot czynu zabronionego określonego w art. 63 § 1 i 7 kks (wydanie wbrew przepisom ustawy wyrobów akcyzowych, w stosunku do których zakończono procedurę zawieszenia poboru akcyzy, bez ich uprzedniego oznaczenia znakami akcyzy, przy czym należny podatek akcyzowy nie przekracza ustawowego progu). Podobnie jak klasyczne paserstwo występujące w Kodeksie karnym, także paserstwo akcyzowe ma charakter powszechny, zatem jego sprawcą może być każdy spełniający ogólne warunki przypisania odpowiedzialności karnej skarbowej, z wyjątkiem osób, które uczestniczyły w tym delikcie skarbowym, z którego pochodzą wyroby akcyzowe, będące przedmiotem paserstwa (zob. wyr.

SN z 22.12.1986 r., I KR 45/86, OSNKW 1987, Nr 7–8, poz. 70). Papierosy są wyrobami akcyzowymi w rozumieniu ustawy z dnia 6 grudnia 2008 roku o podatku akcyzowym (art. 2 ust. 1 pkt 1 w związku z poz. 42 Załącznika nr 1 do ustawy). Produkcja wyrobów akcyzowych jest przedmiotem opodatkowania akcyzą (art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy). Zauważyć jednakże należy, iż zgodnie z przepisem art. 99 ust. 1b ustawy - za produkcję papierosów nie uznaje się wytwarzania papierosów przez konsumenta ręcznie domowym sposobem w gospodarstwach domowych, a tak w ustalonych przez Sąd okolicznościach sprawy niniejszej właśnie było.

Mając na uwadze powyższe – niezależnie już od istoty paserstwa, które może popełnić jedynie ten, kto nie uczestniczył w tym delikcie skarbowym, z którego pochodzą wyroby akcyzowe, będące przedmiotem paserstwa, stwierdzić należy, że papierosy ujawnione u Ł. K. nie były przedmiotem czynu zabronionego określonego w art. 63 § 1 i 7 kks, a zatem nie można przypisać mu zarzucanego aktem oskarżenia wykroczenia skarbowego ani też żadnego innego w granicach zarzucanego mu czynu. Ubocznie Sąd wskazuje oskarżycielowi, że – jak zaznaczył Sąd Apelacyjny w Szczecinie w uzasadnieniu wyroku z dnia 25 lutego 2016 roku, sygn. akt II Aka 226/15 (publ.

KZS 2016 nr 7-8, poz. 105; Legalis), w odniesieniu do przestępstwa skarbowego z art. 65 § 1 kks: przestępstwo to nie może odnosić się do dowolnego przedmiotu akcyzowego, nieoznaczonego tym znakiem, ale tylko do przedmiotu czynu zabronionego określonego w art. 63, 64 lub 73 kks. Oczywistym jest, że przedmioty akcyzowe przemycone na terytorium Polski stanowią przedmiot przestępstwa skarbowego z art. 65 § 1 kks, gdyż zachowanie takie określone zostało w art. 63 § 2 kks. Większość pozostałych zachowań wskazanych w art. 63, 64 i 73 kks bądź odnosi się wprost do różnych alkoholi, bądź towarów, dla których zmieniono przeznaczenie akcyzowe oraz wydanych bez upoważnienia poza skład podatkowy.

Żadne z tych zachowań nie dotyczy przypadku nielegalnej produkcji papierosów, gdyż papierosy takie stanowić będą przypadek przestępstwa skarbowego z art. 54 kks, zatem ich nabycie lub przewożenie nie będzie stanowiło przestępstwa z art. 65 kks. Mając wszystkie powyższe okoliczności na względzie, należało zatem Ł. K. uniewinnić od wykroczenia skarbowego z art. 65 § 1 i 4 kks. Zatrzymane papierosy zwrócono Ł. K. na podstawie art. 230 § 2 kpk w zw. z art. 113 § 1 kks. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 632 pkt 2 kpk w zw. z art. 113 § 1 kks.

Obrońcy z urzędu oskarżonego przyznano wynagrodzenie na podstawie art. 618 § 1 pkt 11 kpk w zw. z art. 113 § 1 kks. Wysokość wynagrodzenia dla obrońcy ustalono na podstawie § 17 ust. 2 pkt 2, § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu w zw. z § 22 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu.