Social security appeal dismissed; employer's argument rejected due to Supreme Court precedent on minimum wage calculation. The court ruled that the employer's appeal was inadmissible because the Social Security Institution's decision correctly applied the law based on Supreme Court precedents. The court held that the employer's argument regarding the calculation of the minimum wage for part-time work was incorrect. The court dismissed the appeal because the Social Security Institution's decision was correct and consistent with the law. The court rejected the employer's argument based on Supreme Court precedents regarding the calculation of the minimum wage. The court dismissed the appeal because the Social Security Institution's decision was correct and consistent with the law. The court rejected the employer's argument based on Supreme Court precedents regarding the calculation of the minimum wage. The court dismissed the appeal because the Social Security Institution's decision was correct and consistent with the law. The court rejected the employer's argument based on Supreme Court precedents regarding the calculation of the minimum wage.
Legislator summary
AI generatedThe court dismissed the employer's appeal against the Social Security Institution's decision regarding the insured person's social security coverage. The employer argued that the employee's earnings exceeded the minimum wage, but the court relied on Supreme Court precedents stating that the minimum wage concept does not apply proportionally to part-time work. Consequently, the court found the Social Security Institution's decision correct and the appeal inadmissible under the relevant procedural code.
Legislator headnote
AI generatedArt. 9 ust. 1a u.s.u.s.; Art. 8 ust. 1 ustawy o minimalnym wynagrodzeniu za pracę: The concept of minimum wage for part-time work is not equivalent to the statutory minimum wage, meaning the principle of proportional calculation does not apply when determining social security liability based on employment income.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt VII U 1071/16
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 sierpnia 2017 r. Sąd Okręgowy Warszawa - Praga w Warszawie VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSO Małgorzata Jarząbek Protokolant: praktykant Katarzyna Andzo po rozpoznaniu w dniu 22 sierpnia 2017 r. w Warszawie sprawy (...) Sp. z o.o. w W. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. o podleganie ubezpieczeniom społecznym z udziałem K. K. na skutek odwołania (...) Sp. z o.o. w W. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. z dnia 10 czerwca 2016 r. znak: (...) oddala odwołanie.
UZASADNIENIE
W dniu 16 czerwca 2016r. (data prezentaty w ZUS) (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. złożyła odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddziału w W. z dnia 10 czerwca 2016r. nr (...) w przedmiocie podlegania ubezpieczeniom społecznym przez K. K.. W uzasadnieniu odwołania prezes zarządu odwołującej spółki R. N. wyjaśnił, że K. K. został zgłoszony do ubezpieczenia zdrowotnego od dnia 1 kwietnia 2015r., co było podyktowane faktem, że był w tym okresie zatrudniony w innej firmie w wymiarze ½ etatu. Prezes zarządu spółki wskazał, że wynagrodzenie K.
K. z tytułu umowy o pracę w tym okresie wynosiło 900 zł brutto, a więc kwotę przewyższającą najniższe wynagrodzenie, wobec czego nie powstał obowiązek określony w art. 9 ust. 1a ustawy. Ponadto prezes zarządu odwołującej spółki wskazał, że zgodnie z treścią ww. przepisu zleceniobiorca może dobrowolnie, na swój wniosek, być objęty ubezpieczeniami emerytalnymi i rentowymi także z pozostałych tytułów, natomiast K. K. podejmując się wykonywania zlecenia w firmie (...) Sp. z o.o. złożył oświadczenie o objęciu go wyłącznie ubezpieczeniem zdrowotnym.
W odpowiedzi na odwołanie z dnia 18 lipca 2016r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. wniósł o oddalenie odwołania na podstawie art. 477 14 § 1 k.p.c. Uzasadniając swoje stanowisko w sprawie pełnomocnik organu rentowego zaznaczył, że K. K. został zgłoszony do ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu wykonywania umowy zlecenia u płatnika składek w okresie od 1 lutego 2014r. do 31 grudnia 2015r., natomiast w okresie od 1 stycznia 2016r. do 29 lutego 2016r. oraz od 7 kwietnia 2016r. był zgłoszony do obowiązkowych ubezpieczeń społecznych i ubezpieczenia zdrowotnego.
Z kolei w okresie od 1 lipca 2003r. do 31 marca 2016r. K. K. był zgłoszony do obowiązkowych ubezpieczeń społecznych i ubezpieczenia zdrowotnego na podstawie umowy o pracę przez innego płatnika składek.Podstawy wymiaru składek w przeliczeniu na okres miesiąca w okresie od 1 kwietnia 2015r. do 29 lutego 2016r. były niższe od kwoty minimalnego wynagrodzenia obowiązującego w danym roku, a od 1 kwietnia 2016r. ubezpieczony miał przyznane świadczenie emerytalne. W tych okolicznościach organ rentowy stwierdził na mocy zaskarżonej decyzji, że K.
K. podlega obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowym i wypadkowemu w okresie od 1 kwietnia 2015r. do 29 lutego 2016r. oraz od 7 kwietnia 2016r. jak osoba wykonująca umowę zlecenie u płatnika składek (...) Sp. z o.o. Na rozprawie w dniu 22 sierpnia 2017r. zainteresowany K. K. oświadczył, że zajmuje takie same stanowisko jak prezes zarządu odwołującej spółki. Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny: R. N. jest prezesem zarządu spółek (...) Sp. z o.o. (dalej jako (...)) oraz spółki (...) Sp. z o.o., zarejestrowanej w dniu 13 grudnia 2013r.
Obie spółki mają siedziby w W.. Przedmiotem działalności spółek jest świadczenie usług z zakresu ochrony osób i mienia (odpis z rejestru przedsiębiorców k. 22-26 a.s., zeznania R. N. k. 90 a.s.). Zainteresowany K. K. w okresie od 1 kwietnia 2003r. do 31 marca 2016r. był zatrudniony w firmie (...) w wymiarze ½ czasu pracy za wynagrodzeniem 900 zł brutto miesięcznie. Z tytułu zatrudnienia w ww. spółce K. K. został zgłoszony do ubezpieczeń społecznych (akta osobowe K. K., akta rentowe, zeznania K. K. k. 89-90 a.s., zeznania R.
N. k. 90 a.s.). W okresie od 1 lutego 2014r. K. K. podjął zatrudnienie w (...) Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postawie umowy zlecenie. Z tego tytułu został zgłoszony jedynie do ubezpieczeń zdrowotnych. W okresie od 1 stycznia 2016r. do 29 lutego 2016r. oraz od 7 kwietnia 2016r. K. K. został zgłoszony do ubezpieczeń społecznych i ubezpieczenia zdrowotnego w związku z zatrudnieniem w (...) Sp. z o.o. (akta osobowe K. K., akta rentowe, zeznania K. K. k. 89-90 a.s., zeznania R. N. k. 90 a.s.). Dnia 1 kwietnia 2016r. K. K. przyznano prawo do emerytury (akta rentowe – okoliczność bezsporna).
Pismem z dnia 15 kwietnia 2016r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w W. zawiadomił (...) Sp. z o.o. oraz K. K. i wszczęciu postępowania w sprawie ustalenia okresu podlegania przez zainteresowanego ubezpieczeniom społecznym z tytułu wykonywania umowy agencyjnej, umowy zlecenie lub umowy o świadczenie usług, do której zgodnie z Kodeksem cywilnym stosuje się przepisy dotyczące zlecenia u płatnika składek (...) Sp. z o.o. Po przeprowadzeniu postępowania Zakład Ubezpieczeń Społecznych wydał w dniu 10 czerwca 2016r. decyzję nr (...), na podstawie której stwierdził, że K.
K. jako osoba wykonująca pracę na podstawie umowy zlecenia u płatnika składek (...) Sp. z o.o. podlega obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowym, wypadkowemu w okresie od 1 kwietnia 2015r. do 29 lutego 2016r. oraz od 7 kwietnia 2016r. (zawiadomienie k. 17 a.r., skarżona decyzja ZUS 10.06.2016r. k. 1-3 a.r.). Powyższy stan faktyczny Sąd Okręgowy ustalił na podstawie akt rentowych ZUS, przedłożonych przez odwołującą spółkę akt osobowych zainteresowanego oraz zeznań złożonych na rozprawie w dniu 22 sierpnia 2017r. przez prezesa odwołującej się spółki oraz przez zainteresowanego, przesłuchanych w charakterze stron.
Stan faktyczny sprawy był całkowicie bezsporny; strony wskazywały na te same okoliczności, ich stanowiska różniły się natomiast, co do ich kwalifikacji prawnej. W tych okolicznościach nie zachodziła konieczność uzupełnienia materiału dowodowego, który był wystarczający do wydania rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
(...) Sp. z o.o. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddziału w W. z dnia 10 czerwca 2016r. nr (...) było niezasadne i podlegało oddaleniu. Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych, w brzmieniu aktualnym na czerwiec 2015 roku, (t.j. Dz. U. z 2015r. poz. 121) obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym podlegają, z zastrzeżeniem art. 8 i 9, osoby fizyczne, które na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej są osobami wykonującymi pracę na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do której zgodnie z Kodeksem cywilnym stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, zwanymi dalej "zleceniobiorcami", oraz osobami z nimi współpracującymi.
Zgodnie zaś z art. 12 ust. 1 oraz art. 13 pkt 2 ww. ustawy te same osoby obowiązkowo podlegają odpowiednio ubezpieczeniu wypadkowemu i chorobowemu od dnia oznaczonego w umowie jako dzień rozpoczęcia jej wykonywania do dnia rozwiązania lub wygaśnięcia tej umowy. W myśl art. 9 ust. 1 i 1a u.s.u.s. osoby, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1, 3, 10, 18a, 20 i 21, spełniające jednocześnie warunki do objęcia ich obowiązkowo ubezpieczeniami emerytalnym i rentowymi z innych tytułów, są obejmowane ubezpieczeniami tylko z tytułu stosunku pracy, umowy agencyjnej, umowy zlecenia lub innej umowy o świadczenie usług, do której zgodnie z Kodeksem cywilnym stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, albo umowy o dzieło, jeżeli umowę taką zawarły z pracodawcą, z którym pozostają w stosunku pracy, lub jeżeli w ramach takiej umowy wykonują pracę na rzecz pracodawcy, z którym pozostają w stosunku pracy, członkostwa w spółdzielni, służby, pobierania świadczenia szkoleniowego, świadczenia socjalnego, zasiłku socjalnego albo wynagrodzenia przysługującego w okresie korzystania ze świadczenia górniczego lub w okresie korzystania ze stypendium na przekwalifikowanie.
Mogą one dobrowolnie, na swój wniosek, być objęte ubezpieczeniami emerytalnym i rentowymi również z innych tytułów, z zastrzeżeniem ust. 1a. Ubezpieczeni wymienieni w ust. 1, których podstawa wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe z tytułu stosunku pracy, członkostwa w spółdzielni, służby, pobierania świadczenia szkoleniowego, świadczenia socjalnego, zasiłku socjalnego lub wynagrodzenia przysługującego w okresie korzystania ze świadczenia górniczego lub w okresie korzystania ze stypendium na przekwalifikowanie w przeliczeniu na okres miesiąca jest niższa od określonej w art. 18 ust. 4 pkt 5a (t.j. od kwoty minimalnego wynagrodzenia), podlegają również obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym z innych tytułów.
Powyższe przepisy regulują kwestię zbiegu ubezpieczeń. Podstawą zbiegu tytułu bezwzględnego z tytułem ogólnym jest istnienie obowiązku ubezpieczenia wynikającego z tytułu bezwzględnego oraz z tytułu pozwalającego na dobrowolne przystąpienie do ubezpieczeń emerytalnego i rentowych (art. 9 ust. 1 u.s.u.s.). Reguła zbiegu polega na powstaniu obowiązku ubezpieczenia z tytułu bezwzględnego (stosunku pracy). Zasada ta nie ma jednak charakteru bezwarunkowego, gdyż zgodnie z art. 9 ust. 1a u.s.u.s. osoby podlegające obowiązkowi ubezpieczenia z tytułu bezwzględnego podlegają także obowiązkowi ubezpieczenia z innych tytułów, jeżeli podstawa wymiaru składek na ubezpieczenia z tytułu bezwzględnego w przeliczeniu na okres jednego miesiąca jest niższa od kwoty minimalnego wynagrodzenia za pracę.
W powyższym zakresie dochodzi więc do rozszerzenia obowiązku ubezpieczenia, co leży w interesie wszystkich ubezpieczonych i jest uzasadnione celem fiskalnym (zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z 20 grudnia 2016r. III AUa 601/16). W niniejszej sprawie było bezsporne, że zainteresowany K. K. w okresie od 1 lutego 2014r. był zgłoszony do ubezpieczeń z dwóch tytułów – umowy o pracę w firmie (...) Sp. z o.o. oraz umowy zlecenie zawartej z firmą (...) Sp. z o.o. Bezspornym było również, że odwołujący z tytułu umowy o pracę osiągał kwotę niższą niż kwota minimalnego wynagrodzenia określoną w art. 18 ust. 4 pkt 5a u.s.u.s. Zgodnie z § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 września 2014r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2015r. (Dz.
U. z 2014r. poz. 1220) minimalne wynagrodzenie za pracę w roku 2015 wynosiło 1.750 złotych, podczas gdy odwołujący, zgodnie z zeznaniami stron, osiągał z tytułu zatrudnienia na podstawie umowy o pracę kwotę 900 złotych brutto. Żadna ze stron nie kwestionowała powyższych okoliczności, przeciwnie, oświadczenia stron w tym zakresie były zbieżne, toteż zostały przez Sąd uznane za bezsporne. Co prawda w toku postępowania prezes zarządu odwołującej spółki podnosił okoliczność, zgodnie z którą odwołujący był zatrudniony w wymiarze połowy etatu, w związku z czym minimalne wynagrodzenie, o którym mowa w treści ww. rozporządzenia uległa proporcjonalnemu zmniejszeniu i tym samym w jego ocenie zainteresowany osiągał wynagrodzenie w wymiarze wyższym niż minimalne wynagrodzenie za pracę ustalone na rok 2015r., jednakże w oparciu o poglądy orzecznictwa taka interpretacja przepisów ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych nie może się ostać.
Sąd Najwyższy w swoich orzeczeniach wskazywał bowiem, że pojęcie „kwoty minimalnego wynagrodzenia” za pracę, o którym mowa w art. 18 ust. 4 pkt 5 u.s.u.s., nie jest – w przypadku zatrudnienia w niepełnym wymiarze czasu pracy – pojęciem równoznacznym z „wysokością minimalnego wynagrodzenia” określoną w art. 8 ust. 1 ustawy z 2002 r. o minimalnym wynagrodzeniu za pracę (t.j. Dz. U. z 2015r. poz. 2008 ze zm.) (zob. postanowienia Sądu Najwyższego: z 22 października 2008r. I UK 172/08, z 22 kwietnia 2008r. II UK 188/07).
To z kolei prowadzi do uznania, że w przypadku analizy, czy w danym przypadku doszło do zbiegu tytułów ubezpieczeń społecznych do rozstrzygnięcia o tym, czy w danym miesiącu podstawa wymiaru składek z tytułu stosunku pracy była mniejsza od kwoty minimalnego wynagrodzenia, o której mowa w art. 18 ust. 4 pkt 5a, nie stosuje się zasady proporcjonalnego naliczania minimalnego wynagrodzenia w stosunku do przyjętego w umowie wymiaru czasu pracy określonej w art. 8 ust. 1 ustawy o minimalnym wynagrodzeniu za pracę. Stąd też w ocenie Sądu nie ma możliwości aby uznać, że wynagrodzenie uzyskiwane przez K.
K. w spornym okresie podlegania ubezpieczeniom społecznym było wyższe niż minimalne wynagrodzenie ustalone w roku 2015r. Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w uzasadnieniu wyroku z dnia 10 stycznia 2007r. zapadłego w sprawie III UK 123/06, w którym Sąd Najwyższy wskazał, iż pracownik zarabiający poniżej "kwoty minimalnego wynagrodzenia" i jednocześnie prowadzący działalność pozarolniczą podlega ubezpieczeniu emerytalnemu i rentowemu z tytułu prowadzenia tej działalności. Choć w powyższym rozstrzygnięciu Sądu Najwyższego jest mowa o zbiegu tytułów ubezpieczeń w postaci umowy o pracę oraz prowadzenia działalności gospodarczej, to w ocenie Sądu Okręgowego wyrażona w cytowanym orzeczeniu zasada znajduje zastosowanie również na gruncie niniejszej sprawy, gdyż art. 9 ust. 1 i 1a wymienia osoby prowadzące działalność gospodarczą w jednym rzędzie z osobami świadczącymi pracę na podstawie umów cywilnoprawnych (agencyjnej, zlecenie, o dzieło lub innej).
Mając na względzie powyższe Sąd nie podzielił stanowiska odwołującej spółki co do tego, że w przypadku K. K. regulacja art. 9 ust. 1 u.s.u.s. nie znajduje wobec niego zastosowania. Skoro, bowiem podstawa wymiaru składek z tytułu zatrudnienia zainteresowanego w (...) Sp. z o.o. w spornym okresie była niższa niż kwota minimalnego wynagrodzenia ustalona według zasad wyrażonych powyżej, a zainteresowany świadczył prace również na podstawie umowy zlecenia, to Zakład Ubezpieczeń Społecznych zgodnie z treścią wyrażonej w tym przepisie normy był zobowiązany do stwierdzenia podlegania przez K.
K. ubezpieczeniom społecznym właśnie z tego tytułu. W tych okolicznościach Sąd uznał skarżoną decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych za prawidłową i zgodną z prawem, wobec czego odwołanie (...) Sp. z o.o. w W. inicjujące niniejsze postępowanie podlegało oddaleniu na podstawie art. 477 14 § 1 k.p.c., o czym Sąd orzekł w punkcie 1 sentencji wyroku. (...)