Legislator Case Law & Legislation
IV Ka 548/17 AI generated

Criminal appeal dismissed; court upheld evidence assessment and rejected prosecutor's unsupported wealth assumption.

Case Number IV Ka 548/17
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Court of Appeal dismissed the prosecutor's appeal, affirming the lower court's factual findings and evidence evaluation. The prosecutor argued the defendants' restaurant business implied wealth and misappropriation of funds from the Social Assistance Center, but the court rejected this as an unsupported assumption lacking concrete proof. The court emphasized that the prosecutor failed to present specific evidence of luxury or financial misappropriation, noting that existing records did not support the prosecution's claims.

Legislator headnote

AI generated

Art. 636 § 1 k.p.k.; Art. 9 ustawy o opłatach w sprawach karnych; The appellate court must not re-evaluate evidence unless the lower court's assessment is clearly erroneous, and factual findings based on a complete and logical analysis of the evidence file are protected by law.

Keywords

AI generated
criminal appeal dismissal evidence assessment standard prosecutor appeal rejection factual findings protection costs of proceedings

Cited Legislation

AI generated
Art. 636 § 1 k.p.k.
Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim na podstawie art. 636 § 1 kpk i art.
Art. 9 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych
636 § 1 kpk i art. 9 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych (tekst jednolity:

Cited Case Law

AI generated
postanowienie SN z dnia 6 listopada 1976 r., VI KRN 156/76
Natomiast takim orzeczeniem nie jest wyrok sądu odwoławczego, sądu kasacyjnego lub sądu wznowieniowego, który uchyla zaskarżony wyrok sądu niższej instancji i przekazuje sprawę temuż sądowi do ponownego rozpoznania ( vide: postanowienie SN z dnia 6 listopada 1976 r., VI KRN 156/76, OSNKW 1977, nr 4-5, poz.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt: IV Ka 548/17 ( IV Kz 312/17)

UZASADNIENIE

Apelacja prokuratora jest oczywiście bezzasadna. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych oraz nie sformułowany wprost lecz wynikający z kontekstu uzasadnienia apelacji zarzut błędnej oceny dowodów nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił stan faktyczny w oparciu o rzetelnie i wszechstronnie oceniony materiał dowodowy. Każdy istotny dowód został poddany analizie i oceniony w kontekście innych, powiązanych z nim dowodów. Ocena materiału dowodowego dokonana przez Sąd Rejonowy jest obiektywna, prawidłowa, zgodna z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, oparta o całokształt ujawnionego na rozprawie materiału dowodowego i jako taka korzysta z ochrony jaką daje art. 7 kpk.

Sąd Okręgowy nie będzie w tym miejscu tej oceny i tych ustaleń powielał, albowiem wobec doręczenia stronom odpisu uzasadnienia zaskarżonego wyroku analiza ta powinna być im znana - dość powiedzieć, że Sąd odwoławczy aprobuje dokonaną przez Sąd Rejonowy ocenę dowodów oraz oparte na niej ustalenia faktyczne. W szczególności Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił, że nie doszło do żadnego wprowadzenia w błąd i doprowadzenia do niekorzystnego rozporządzenia mieniem Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w T. ani przez oskarżonego A.

G., ani przez oskarżoną E. B.. Prokurator cały zarzut apelacji opiera na przekonaniu, że skoro oskarżony prowadził działalność gastronomiczną w nadmorskiej miejscowości to musiał opływać w dostatek i pieniądze. Taki sposób myślenia trąci głębokim PRL – em, we współczesnej rzeczywistości społeczno – gospodarczej otwarcie budy z frytkami i smażoną rybą nawet nad polskim zimnym Bałtykiem nie jest równoznaczne z lawinowym wzrostem dochodów ( czyli różnicą miedzy przychodem, a kosztami takiej działalności). Dlatego prokurator powołując się na doświadczenie życiowe w tej kwestii miał być może na myśli kontekst i empiryczne doznania z przełomu lat 80 - tych i 90 - tych ubiegłego stulecia (nikomu wieku nie wypominając), bo w okresie objętym zarzutem ( lata 2010 - 2016) sprawa intratności działalności gastronomicznej w Polsce ( również nad Bałtykiem) jest dyskusyjna, a w każdym razie nie jest to tak oczywiste, jak się to jawi apelantowi.

Skoro odrzucimy powyższe domniemanie, które nie dość, że nie jest dopuszczalne w procesie karnym, to jeszcze jest anachroniczne i nie ma sensu we współczesnej rzeczywistości, to należałoby poszukać jakiś konkretnych dowodów na wykazanie, że oboje oskarżeni opływali w luksusy i dodatkowo wyłudzali pieniądze z MOPS – u. Tymczasem prokurator nie tylko na takie dowody nie wskazuje, ale wręcz przyznaje, że ich nie zgromadził. Co prawda w uzasadnieniu apelacji pojawia się zdanie, jakoby materiał dowodowy zawarty w aktach sprawy III K 38/15 Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim potwierdzał taką tezę, ale jest to nieprawda ( w każdym razie co do dowodów na które można się powołać w obecnym procesie).

Wszystkie materiały związane ze stanem majątkowym oskarżonego, jakie znajdowały się w aktach III K 38/15 Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim i jakie nie są objęte zakazem dowodowym, zostały przeanalizowane i załączone do akt sprawy niniejszej – i nie była to analiza przeprowadzona przez jakiegoś policjanta ( z całym szacunkiem) tylko przez Sąd Apelacyjny w Łodzi ( gdyż wówczas sprawa III K 38/15 była już w tym Sądzie na etapie rozpoznawania apelacji). Wprost wynika to z pisma Przewodniczącej II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego w Łodzi – k. 150.

Z materiałów tych na temat dochodów oskarżonego w okresie tempore criminis w ynika tylko jedno – owszem prowadził działalność gastronomiczną, ale nie na swój rachunek tylko jako „menadżer” i zarabiał w trym okresie „na czysto” kwotę około 1000 zł. miesięcznie ( k. 152, k. 153, k. 155 – 156). Zabawne jest wręcz, że prokurator w apelacji od wyroku Sądu Rejonowego powołuje się na ustalenia w sprawie III K 38/15 Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim twierdząc, że tam są dowody wskazujące na zamożność oskarżonych, podczas gdy zarówno prokurator na etapie śledztwa w tamtej sprawie, jak i później Sąd Okręgowy na podstawie wszystkich dostępnych dowodów ustalili, iż oskarżony tempore criminis osiągał dochody w wysokości około 1000 zł. miesięcznie.

Jeżeli prokurator uważa, że 1000 zł. miesięcznie dla ojca trójki dzieci to dochód pozwalający na „opływanie w dostatek”, to chyba faktycznie doświadczenie życiowe autora tej tezy zatrzymało się na końcu lat 80 – tych ubiegłego wieku ( z uwzględnieniem denominacji jaka miała miejsce 1 stycznia 1995 roku ). Na wyższe dochody oskarżonego nie wskazuje żaden inny dowód, który można legalnie dopuścić w tej sprawie. Prokurator w apelacji powołuje się na to, że chciałby jeszcze analizować materiały z Urzędu Skarbowego, ZUS – u i CEPiK - u i bije się w piersi, że dotąd tego nie zrobił - zupełnie niepotrzebnie, ta samokrytyka niczego nie zmieni, albowiem w aktach sprawy znajdują się już materiały z ZUS – u i Urzędu Skarbowego, a także z policji analizującej dane z systemu REGON oskarżonego i nie wynika z nich, aby oskarżony osiągał wyższe dochody niż te, które oficjalnie deklaruje ( informacja Naczelnika Urzędu Skarbowego k. 87, informacja ZUS – u k. 89 – 90, analiza aplikacji REGON k. 109 – 111).

W tym stanie rzeczy informacja z CEPiK - u nic już nie zmieni, a prokuratura wykorzystała wszystkie środki dowodowe, nie można więc niczego zarzucić Sądowi Rejonowemu, a jego ustalenia faktyczne są trafne. Słusznie bowiem Sąd Rejonowy uznał, że podstawą do wypłaty świadczenia alimentacyjnego jest bezskuteczność egzekucji, a ten akurat fakt jest bezsporny i prokurator go nie kwestionuje ( k. 86). Wynika to wprost z art. 3 ust. 1 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów z dnia 7 września 2007 roku ze zmianami ( t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 489).

Skoro zatem egzekucja alimentów była bezskuteczna, a oskarżona uzyskała urzędowe potwierdzenie tego faktu ( k. 86), to mogła się udać do MOPS – u po świadczenie alimentacyjne i nikogo w błąd nie wprowadziła, tak samo jak nikogo w błąd nie wprowadzał oskarżony – prokurator na to dowodów nie znalazł. Nawet wpłacanie jakiś kwot przez oskarżonego poza komornikiem nie pozbawiłoby oskarżonej prawa do wypłaty świadczeń alimentacyjnych z MOPS – u. Dobrowolna wpłata przez dłużnika alimentacyjnego, z pomięciem komornika, do rąk przedstawicielki ustawowej wierzycieli alimentacyjnych pewnej kwoty pieniędzy na poczet istniejących zaległości alimentacyjnych, nie uprawnia do przyjęcia, że egzekucja stała się skuteczna ( por. wyrok WSA Wrocław z dnia 30 listopada 2010 roku w sprawie IV SA/Wr 387/10 opubl.

Legalis). Oczywiście można wyobrazić sobie sytuację, w której dłużnik alimentacyjny płaci uprawnionej do odbioru alimentów co miesiąc całą kwotę „pod stołem”, sam jest zamożny ale ukrywa majątek, w związku z czym dochodzi do umorzenia egzekucji, a wierzycielka alimentacyjna, bogata osoba „opływająca w dostatek” i otrzymująca „po cichu” te alimenty ( a więc mająca zaspokojone roszczenia alimentacyjne), udaje się do MOPS – u, okazuje wyrok zasądzający alimenty i zaświadczenie o bezskuteczności egzekucji po czym uzyskuje świadczenie alimentacyjne, które przeznacza np.

„na waciki” – w takiej sytuacji doszłoby do przestępstwa oszustwa, tylko prokurator nie zauważył jednego szczegółu – takie zachowanie należałoby udowodnić, a w tym procesie nie przestawiono ani jednego legalnego ( dozwolonego przez prawo karne procesowe) dowodu na w/w okoliczności. Nie doszło również do zaniechania inicjatywy dowodowej sądu, bo jak wyżej przedstawiono, informacje, które prokurator chciałby jeszcze zbierać ( postuluje to w apelacji) już zostały zebrane i nie potwierdzają one tezy aktu oskarżenia (materiały z ZUS – u i Urzędu Skarbowego oraz dane z systemu REGON).

Dlatego ustalenia faktyczne Sądu meriti są prawidłowe, zaprezentowana w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku ocena dowodów pełna, logiczna i zgodna z doświadczeniem życiowym, a rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonym wyroku jest sprawiedliwe, nie uchybiające prawu materialnemu, zaś sam wyrok zapadł bez obrazy prawa procesowego. Na wydatki w postępowaniu odwoławczym złożył się ryczałt za doręczenia pism procesowych w kwocie 20 złotych. Sąd Okręgowy w Piotrkowie Trybunalskim na podstawie art. 636 § 1 kpk i art. 9 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych (tekst jednolity:

Dz. U. Nr 49 poz. 223 z 1983 roku z późniejszymi zmianami) ustalił, iż koszty procesu za postępowanie odwoławcze ponosi Skarb Państwa. W związku z tym i wobec wniosku obrońcy Sąd Okręgowy zasądził od Skarbu Państwa na rzecz oskarżonej E. B. kwotę 840 złotych tytułem zwrotu kosztów obrony poniesionych w postępowaniu odwoławczym. Sąd Okręgowy na zasadzie art. 626 § 3 kpk równocześnie z apelacją rozpoznawał zażalenie prokuratora na postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 26 czerwca 2017 roku o zasądzeniu od Skarbu Państwa na rzecz oskarżonej E. B. zwrotu kosztów obrony.

Zażalenie prokuratora było bezzasadne, więc postanowienie utrzymano w mocy. Zgodnie z art. 626 § 1 KPK, w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie sąd określa, kto, w jakiej części i zakresie ponosi koszty procesu, a jeżeli tego nie zrobił, może o tym orzec odrębnym postanowieniem w trybie art. 626 § 2 kpk ( tak jak to się stało w niniejszej sprawie). Orzeczeniem kończącym postępowanie w rozumieniu wspomnianego przepisu wcale nie musi być orzeczenie prawomocne - jest nim każde orzeczenie, które ma choćby potencjalną zdatność do tego, aby stało się ostatnim słowem w danej sprawie, a więc niezależnie od tego, czy podlega ono jeszcze zaskarżeniu ( por.

M. Cieślak, Z. Doda, Palestra 1978, z. 1, s. 35). Orzeczeniem takim jest orzeczenie (postanowienie lub wyrok), które rozstrzyga, choćby nieprawomocnie, o przedmiocie procesu albo o jego niedopuszczalności, a więc każdy wyrok sądu pierwszej instancji, a także postanowienie umarzające postępowanie. Charakter taki ma również wyrok sądu odwoławczego utrzymujący zaskarżony wyrok w mocy, zmieniający ten wyrok lub uchylający go i umarzający postępowanie. Natomiast takim orzeczeniem nie jest wyrok sądu odwoławczego, sądu kasacyjnego lub sądu wznowieniowego, który uchyla zaskarżony wyrok sądu niższej instancji i przekazuje sprawę temuż sądowi do ponownego rozpoznania ( vide: postanowienie SN z dnia 6 listopada 1976 r., VI KRN 156/76, OSNKW 1977, nr 4-5, poz. 45 z uwagami M.

Cieślaka i Z. Dody, Palestra 1978, z. 1, s. 34-35). Z powyższych względów orzeczono jak w wyroku.