Legislator Case Law & Legislation
VII K 246/17 AI generated

Court convicts two inmates of psychological and physical abuse in a prison cell and sentences them to three months imprisonment.

Case Number VII K 246/17
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Allowed / Granted

Legislator summary

AI generated

The court found two defendants guilty of inflicting psychological and physical harm on an inmate in a prison cell. The prosecution argued that the defendants acted jointly to humiliate, beat, and burn the victim, while the defense likely contested the severity or specific acts. The court upheld the conviction, imposing three months of imprisonment for each defendant and awarding compensation to the victim based on the established facts and statutory provisions.

Legislator headnote

AI generated

Art. 247 § 1 k.k.; Art. 46 § 1 k.k.: The court established that joint psychological and physical abuse of an inmate constitutes the crime of inflicting pain and suffering, warranting criminal punishment and civil compensation.

Keywords

AI generated
prison abuse joint criminal act inflicting pain and suffering criminal punishment victim compensation prison violence psychological harm

Cited Legislation

AI generated
Art. 247 § 1 k.k.
o czyn z art. 247 § 1 k.k. P.
Art. 46 § 1 k.k.
wymierza im kary po 3 (trzy) miesiące pozbawienia wolności; na podstawie art. 46 § 1 k.k. orzeka od oskarżonych na rzecz pokrzywdzonego M.
Art. 53 k.k.
karę Sąd kierował się dyrektywami sądowego wymiaru kary określonymi w art. 53 k.k., dążąc głównie do tego, aby zapobiec popełnieniu przez oskarżonych przestępstw w przyszłości.
Art. 624 k.p.k.
Orzeczenie o kosztach zgodne jest z brzmieniem art. 624 kpk.
§ 4, 17 ust. 2 pkt 1 oraz § 20 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 5 listopada 2015 r.
art. 247 § 1 k.k
o czyn z art. 247 § 1 k.k.
art. 46 § 1 k.k
wymierza im kary po 3 (trzy) miesiące pozbawienia wolności; na podstawie art. 46 § 1 k.k.
art. 53 k.k
karę Sąd kierował się dyrektywami sądowego wymiaru kary określonymi w art. 53 k.k., dążąc głównie do tego, aby zapobiec popełnieniu przez oskarżonych przestępstw w przyszłości.
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygnatura akt VIIK 246/17

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 31 lipca 2017 roku Sąd Rejonowy VII Wydział Karny w Białej Podlaskiej w składzie: Przewodniczący SSR Małgorzata Makarska Protokolant st.sekr.sądowy Izabela Juszczuk w obecności Prokuratora Joanny Majkrzyk po rozpoznaniu w dniu 29 maja, 19 czerwca i 27 lipca 2017 roku sprawy P. M. s. G. i B. z domu R. ur. (...) w W. N. K. s. E. i K. z domu B. ur. (...) w M. oskarżonych o to, że w okresie od 30 listopada 2016r. do dnia 15 grudnia 2016r. w B. woj. (...) w miejscowym Zakładzie Karnym działając wspólnie i w porozumieniu, znęcali się psychicznie i fizycznie nad osadzonym w tej samej celi pozbawionym wolności M.

B. w ten sposób, że znieważali go słowami powszechnie uznanymi za obelżywe, naruszali jego nietykalność cielesną uderzając rękoma po rękach i klatce piersiowej, przytrzymywali mu głowę i wbrew jego woli obcięli mu włosy, a nadto przypalili mu ramię rozgrzana lufką do papierosów, tj. o czyn z art. 247 § 1 k.k. P. M. i N. K. uznaje za winnych popełnienia zarzucanego im przestępstwa wyczerpującego ustawowe znamiona art. 247 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 247 § 1 k.k. wymierza im kary po 3 (trzy) miesiące pozbawienia wolności; na podstawie art. 46 § 1 k.k. orzeka od oskarżonych na rzecz pokrzywdzonego M.

B. kwoty po 300 (trzysta) zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę; zwalnia oskarżonych od kosztów sądowych, obciążając nimi Skarb Państwa; zasądza od Skarbu Państw na rzecz radcy pr. G. S. kwotę 900 (dziewięćset) zł tytułem nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu.

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 31 lipca 2017r. P. M. i N. K. zostali uznani za winnych tego, że: w okresie od 30 listopada 2016r. do dnia 15 grudnia 2016r. w B. woj. (...) w miejscowym Zakładzie Karnym, działając wspólnie i w porozumieniu, znęcali się psychicznie i fizycznie nad osadzonym w tej samej celi pozbawionym wolności M. B. w ten sposób, że znieważali go słowami powszechnie uznanymi za obelżywe, naruszali jego nietykalność cielesną uderzając rękoma po rękach i klatce piersiowej, przytrzymywali mu głowę i wbrew jego woli obcięli mu włosy, a nadto przypalili mu ramię rozgrzana lufką do papierosów, tj. o przestępstwo z art. 247 § 1 k.k. W ymierzając oskarżonym P. M. i N. K. karę Sąd kierował się dyrektywami sądowego wymiaru kary określonymi w art. 53 k.k., dążąc głównie do tego, aby zapobiec popełnieniu przez oskarżonych przestępstw w przyszłości.

Sąd nie pominął również względów oddziaływania społecznego kary. Pod rozwagę poddał stopień szkodliwości społecznej czynów wyrażający się w zamachu na dobra chronione prawem: zapewnienie zgodnego z prawem wykonywania orzeczenia o pozbawieniu człowieka wolności oraz godność i integralność fizyczna i psychiczna osoby pozbawionej wolności, a także działanie przez sprawców z zamiarem bezpośrednim. Jako okoliczność obciążającą Sąd uwzględnił wielokrotną karalność oskarżonych ( dane o karalności k.157-158, 160-161).

Natomiast jako okoliczność łagodzącą Sąd uznał młody wiek oskarżonych oraz fakt, iż po raz pierwszy popełnili przestępstwo naruszające prawidłowe funkcjonowanie wymiaru sprawiedliwości oraz życie i zdrowie człowieka. N. K. był uprzednio karany za przestępstwa przeciwko mieniu oraz z ustawy o przeciwdziałaniu narkomani, natomiast P. M. jedynie z ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. W ocenie Sądu dla wymiaru kary istotne znaczenia miał również krótki okres przestępnego zachowania obejmujący 2 tygodnie tj. od 30 listopada do 15 grudnia 2016r.

Dokonawszy nie budzących wątpliwości ustaleń w zakresie sprawstwa oskarżonych Sąd wydał wyrok skazujący, w którym wymierzył P. M. i N. K. kary po 3 miesiące pozbawienia wolności. Sąd nie miał wątpliwości, że krótkoterminowa bezwzględna kara pozbawienia wolności, oscylująca w dolnej granicy ustawowego zagrożenia, będzie miała walor zapobiegawczy i wychowawczy w stosunku do oskarżonych. Tak orzeczona kara niewątpliwie osiągnie w stosunku do obu oskarżonych swój cel wychowawczy i zapobiegawczy, stąd nie było potrzeby skazywania ich na karę surowszą.

Równocześnie kara wykona zadania w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa poprzez umocnienie zarówno u oskarżonych jak i w środowisku, w którym przebywają sprawcy, przekonanie o nieopłacalności popełniania przestępstw. Na podstawie art. 46 § 1 k.k. Sąd orzekł od oskarżonych na rzecz pokrzywdzonego M. B. kwoty po 300 zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. Nałożenie na sprawców obowiązku zapłaty zadośćuczynienia, sprawia jest on wpisany w zakres naprawienia szkody i ma charakter kompensacyjny.

Odpowiada też zadaniom prawa karnego wynikającym z jego funkcji sprawiedliwościowej. Zdaniem sądu pokrzywdzony powinien mieć również poczucie, iż otrzyma chociażby częściową rekompensatę finansową za doznane krzywdy. Wysokość zadośćuczynienia uwzględnia rozmiar krzywdy wyrządzonej pokrzywdzonemu M. B., a także wpływ przestępstwa na stan jego psychiczny, który został wywołany poprzez znalezienie się w sytuacji ofiary przestępstwa. Orzeczenie o kosztach zgodne jest z brzmieniem art. 624 kpk. Zważywszy bowiem na orzeczoną izolację oskarżonych oraz brak majątku i zobowiązania alimentacyjne, Sąd uznał za zasadne, odstąpienie od zasądzania od niego zarówno opłaty jak i zwrotu wydatków wyłożonych tymczasowo przez Skarb Państwa.

W związku z udziałem obrońcy oskarżonych na trzech terminach rozpraw, sąd zasądził kwotę 900 zł tytułem jego wynagrodzenia za nieopłaconą pomoc prawną świadczoną z urzędu (§ 4, 17 ust. 2 pkt 1 oraz § 20 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 5 listopada 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej). Mając powyższe na względzie orzeczono jak w wyroku.