Default judgment dismissed plaintiff's loan claim due to unproven debt transfer and evidence of prior repayment.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe court issued a default judgment dismissing the plaintiff's claim for 390 PLN against the defendant, who failed to appear at the hearing. The plaintiff alleged acquiring a debt from a bank after the defendant allegedly failed to repay a loan, but the defendant had previously repaid the exact amount to a different creditor. The court rejected the claim because the plaintiff failed to prove the debt transfer and the evidence raised justified doubts about the asserted facts.
Legislator headnote
AI generatedArt. 339 § 1, 2 k.p.c.; Art. 6 k.c.; Art. 232 k.p.c.: In default proceedings, the court accepts plaintiff's assertions unless they raise justified doubts, and the burden of proof remains on the plaintiff to substantiate the debt transfer and current claim validity.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt: I C 2742/17 upr. WYROK ZAOCZNY W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 października 2017 r. Sąd Rejonowy w Olsztynie I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSR Piotr Żywicki Protokolant: starszy sekretarz sądowy Małgorzata Karwacka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2017 r. w O. sprawy z powództwa (...) sp.z o.o. z siedzibą w W., przeciwko J. A., o zapłatę, oddala powództwo. /-/ SSR Piotr Żywicki Sygn. akt I C 2742/17
UZASADNIENIE
Powód (...) sp. z o.o. z siedzibą w W. wniósł o zasądzenie od strony pozwanej kwoty 390 zł wraz z ustawowymi odsetkami oraz kosztami procesu. W uzasadnieniu wskazał, że strona pozwana zawarła z (...) Bank (...)/ (...) sp. z o.o. umowę pożyczki. Na podstawie tej umowy pożyczkodawca przelał na rachunek strony pozwanej kwotę 300 zł. Pozwany nie zwrócił pożyczki w wymaganym terminie. Powód nabył od pożyczkodawcy wierzytelność wobec strony pozwanej. Na dochodzoną kwotę składała się: należność główna w kwocie 300 zł oraz opłata administracyjna w kwocie 90 zł. Pozwany J. A. nie wniósł odpowiedzi na pozew, nie stawił się także na rozprawie. Sąd ustalił, co następuje: W dniu 20.10.2016r. (...) Bank (...) z siedzibą na Malcie przeniósł na rzecz (...) Spółka z o.o. z siedzibą w W. bliżej niesprecyzowane wierzytelności. (dowód: umowa cesji k. 34-40) W dniu 03.02.2016r. konto (...) sp. z o.o. zostało uznane kwotą 390 zł wpłaconą przez pozwanego. (dowód: wyciąg z rachunku bankowego k.
8)
Sąd zważył, co następuje:
Powództwo podlegało oddaleniu w całości. Zgodnie z art. 339 §1 i 2 kpc jeżeli pozwany nie stawił się na posiedzenie wyznaczone na rozprawę albo mimo stawienia się nie bierze udziału w rozprawie, sąd wyda wyrok zaoczny. W tym wypadku przyjmuje się za prawdziwe twierdzenie powoda o okolicznościach faktycznych przytoczonych w pozwie lub w pismach procesowych doręczonych pozwanemu przed rozprawą, chyba że budzą one uzasadnione wątpliwości albo zostały przytoczone w celu obejścia prawa. W ocenie sądu twierdzenia pozwu budziły uzasadnione wątpliwości zaś przedłożone dowody nie wykazały że powodowi przysługuje jakiekolwiek roszczenie względem strony pozwanej.
Zgodnie z ogólną zasadą wyrażoną w art. 6 kc ciężar udowodnienia faktu spoczywa na tym, kto z faktu tego wywodzi skutki prawne. Na gruncie prawa procesowego odpowiednikiem art. 6 kc jest przepis art. 232 kpc, zgodnie z którym strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne . W myśl przytoczonych przepisów, to na powodzie spoczywał ciężar udowodnienia faktów uzasadniających jego roszczenie. Powód nie wykazał w żaden sposób, aby nabył od poprzednich prawnych wierzytelność wobec pozwanego.
Nadto z załączonego do pozwu wyciągu bankowego wynika, że pozwany spłacił na rzecz popartego wierzyciela żądaną w pozwie kwotę 390 zł (k. 8). W konsekwencji, ponieważ przytoczone w pozwie okoliczności budziły wątpliwości sądu, zaś dowody zaoferowane przez powoda nie pozwoliły na podzielenie jego twierdzeń, powództwo należało oddalić.