Legislator Case Law & Legislation
VII Ka 842/17 AI generated

Appeal dismissed; court upheld conviction for operating gambling machines without a license and denied defense's error claim.

Case Number VII Ka 842/17
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The appellate court dismissed the appeal against a conviction for operating gambling machines without a license, upholding the first-instance judgment. The defendant argued that the court erred in evaluating evidence and failed to consider a mistake of law regarding his lack of knowledge about the illegality. The court rejected these claims, noting the defendant never raised the mistake defense in his statements and that the lower court's factual findings were sound. Consequently, the conviction and the imposed fine were confirmed as legally correct and proportionate.

Legislator headnote

AI generated

Ustawa o grach hazardowych z dnia 19 listopada 2009 r.; Kodeks karny skarbowy; The court held that a defendant cannot claim a mistake of law regarding the illegality of an act if they never raised this defense in their statements, and the appellate court must uphold the first-instance judgment when the lower court's factual findings and legal assessment are correct.

Keywords

AI generated
gambling machines operating without license mistake of law appellate review criminal penalty evidence evaluation costs of proceedings

Cited Legislation

AI generated
art. 107 § 1 k.k.s.
o przestępstwo określone wart. 107 § 1 k.k.s. Sąd Rejonowy w Biskupcu wyrokiem z dnia 26 maja 2017 r.
art. 23a ust. 1 ustawy o grach hazardowych
1 oraz art. 23a ustawy z dnia 19.11.2009 r.
art. 10 § 1 k.k.s.
Zgodnie z art. 10 § 1 k.k.s. nie popełnia umyślnie czynu zabronionego, kto pozostaje w błędzie co do okoliczności stanowiących jego znamię, zaś zgodnie z art.
art. 10 § 4 k.k.s.
mógł popełnić umyślnie przypisane mu przestępstwo karno-skarbowe, a jednocześnie, brak wyczerpującej analizy dlaczego w jego sytuacji Sąd Rejonowy nie zastosował instytucji przewidzianej w treści art. 10 § 4 k.k.s.
art. 437 § 1 k.p.k.
W konsekwencji zaskarżony wyrok jako słuszny utrzymano w mocy - art. 437 § 1 kpk, art.438pkt2-3 kpk.
art. 438 pkt 2-3 k.p.k.
art. 636 § 1 k.p.k.
Na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. Sąd zasądził od oskarżonego W.
art. 107§1 k.k
uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt I czynu i za to z mocy art. 107§1 k.k.s.
art. 7 k.p.k
obrazę przepisów postępowania, która miała istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: - art. 7 k.p.k.
art. 113 § 1 k.k

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt VII Ka 842/17

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 września 2017 r. Sąd Okręgowy w Olsztynie w VII Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący: SSO Dariusz Firkowski (spr.), Sędziowie: SO Dorota Lutostańska, SO Remigiusz Chmielewski, Protokolant: st. sekr. sąd. Katarzyna Filipiak przy udziale funkcjonariusza Warmińsko-Mazurskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Olsztynie Wojciecha Piątkowskiego po rozpoznaniu w dniu 27 września 2017 r. sprawy W. Ł., ur. (...) w R., syna R. i T. z domu S. oskarżonego z art.107§1 kks na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Biskupcu z dnia 26 maja 2017 r., sygn. akt II K 150/16 I utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, II zasądza od oskarżonego W. Ł. koszty sądowe za postępowanie odwoławcze, w tym kwotę 600 ( sześćset ) zł tytujłem opłaty za II instancji. Sygn. akt VII Ka 842/17

UZASADNIENIE

W. Ł. został oskarżony o to, że poprzez wynajęcie powierzchni w Sklepie (...) mieszczącym się przy ul. (...) w B. oraz zainstalowanie w nim i eksploatację urządzenia do gry (...) bez numeru, w dniu 1 grudnia 2015 r. urządzał gry na ww. automacie w miejscu do tego nieprzeznaczonym i bez wymaganego zezwolenia, naruszając dyspozycję określoną wart. 14 ust. 1 oraz art. 23a ustawy z dnia 19.11.2009 r. o grach hazardowych (Dz.U.2015.612 ze zm.), tj. o przestępstwo określone wart. 107 § 1 k.k.s. Sąd Rejonowy w Biskupcu wyrokiem z dnia 26 maja 2017 r. w sprawie II K 150/16 - oskarżonego W.

Ł. uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu w pkt I czynu i za to z mocy art. 107§1 k.k.s. skazał go a na podstawie art. 107 § 1 k.k.s. w zw. z art. 23 § l i 3 k.k.s. wymierzył mu karę grzywny w wysokości 60 stawek dziennych ustalając wysokość jednej stawki na kwotę 100 złotych; - na podstawie art. 624 § l k.p.k. w zw. z art. 113 § l k.k.s. zwolnił oskarżonego W. Ł. od kosztów sądowych Apelację od powyższego wyroku złożyła obrońca oskarżonego W. Ł., zaskarżając go w całości i orzeczeniu zarzuciła:

1. obrazę przepisów postępowania, która miała istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: - art. 7 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s. przez dokonanie dowolnej, wybiórczej, sprzecznej ze wskazaniami wiedzy i zasadami prawidłowego rozumowania oceny materiału dowodowego w zakresie: • odmówienia w części wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego W. Ł. w zakresie twierdzeń co do tego, iż nie jest właścicielem urządzenia zatrzymanego w sklepie przy ul. (...) w B., nie wstawiał do sklepu spornego urządzenia oraz nie urządzał na nim gier, • nie uwzględnienia wyjaśnień oskarżonej D.

R., która zaprzeczyła, iż W. Ł. wstawił do prowadzonego przez nią sklepu sporne urządzenie i tam go eksploatował, • dowolną analizę dowodów z dokumentów w postaci umowy dzierżawy powierzchni oraz faktury VAT i w konsekwencji wywiedzenie dowolnych wniosków, iż te niesporne dokumenty przesądzają, iż to W. Ł. wstawił urządzenie do gry w sklepie przy ul. (...) w B. oraz urządzał na nim gry, • art. 170 § 1 pkt 2 k.p.k. i art. 193 § 1 k.p.k. przez oddalenie wniosku dowodowego obrońcy oskarżonego złożonego na rozprawie głównej w dniu 17 maja 2017r. o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność spełnienia przez zatrzymane w sklepie przy ul. (...) w B. urządzenie o nazwie (...) bez numeru wymogów urządzenia do gier na automatach w rozumieniu ustawy o grach hazardowych i tym samym zaniechanie wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy związanych z technicznym aspektem działania urządzenia, • zaniechanie przeprowadzenia wyczerpującej analizy dowodów dotyczących braku świadomości oskarżonego co do karalności gier na automatach do gier, a to w szczególności wobec wydawanych in tempore criminis licznych sądowych orzeczeń wskazujących na możliwość eksploatacji automatów do gier w punktach gier, niejasnego stanu prawnego obowiązującego w dziedzinie gier hazardowych i możliwości stosowania poszczególnych norm, co skutkowało błędnym uznaniem, iż oskarżony W.

Ł. mógł popełnić umyślnie przypisane mu przestępstwo karno-skarbowe, a jednocześnie, brak wyczerpującej analizy dlaczego w jego sytuacji Sąd Rejonowy nie zastosował instytucji przewidzianej w treści art. 10 § 4 k.k.s.

2. Błędy w ustaleniach faktycznych mające wpływ na treść kwestionowanego orzeczenia, a polegające na ustaleniu, iż: • W. Ł. urządzał w dniu 1 grudnia 2015r. w Sklepie (...) mieszczącym się przy ul. (...) w B. gry na automacie (...) bez numeru naruszając dyspozycję określoną wart. 14 ust. 1 oraz art. 23a ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych. W oparciu o powyższe wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia przypisanego mu przestępstwa skarbowego, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Biskupcu.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja jest chybiona i jako taka nie zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie należy zauważyć, iż w ocenie Sądu Okręgowego wydane przez Sąd I instancji rozstrzygnięcie zapadło na podstawie prawidłowo poczynionych ustaleń natury faktycznej, jak też i prawnej. Sąd Rejonowy dokonał szczegółowej i prawidłowej analizy materiału dowodowego. Także wnioski powzięte przez Sąd na podstawie przeprowadzonych w sprawie dowodów, zdaniem Sądu Okręgowego, są logiczne, spójne i konsekwentne, dokonane w oparciu o zasady doświadczenia życiowego.

Wnioski te są przekonująco uzasadnione. Apelacja nie wskazuje na żadne okoliczności, które nie byłyby przedmiotem uwagi Sądu i nie zawiera też żadnej, merytorycznej argumentacji, która rozważania tego Sądu mogłaby skutecznie podważyć. Wobec powyższego zarzuty skarżącej, jakoby Sąd I instancji bezpodstawnie nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego, nie mogą być uznane za zasadne. Apelacja sprowadza się w rezultacie do polemiki z ustaleniami Sądu i wyciągniętymi z tych ustaleń wnioskami. Formułując zarzuty przeciwko zapadłemu rozstrzygnięciu skarżąca podporządkowała ich treść linii obrony prezentowanej przez oskarżonego, nie znajdującej jednak swego odzwierciedlenia w przeprowadzonych dowodach.

Analiza sprawy nie pozwala na uznanie, że Sąd Rejonowy naruszył reguły oceny dowodów określone w art. 7 k.p.k., czy też zasadę obiektywizmu (art. 4 k.p.k.). Sąd I instancji słusznie nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego W. Ł. odnośnie tego, że znajdujący się w sklepie D. R. automat nie należał do niego. Wyjaśnienia oskarżonego w tym zakresie były sprzeczne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego oraz zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Nie budzi żadnych wątpliwości, że to oskarżony w dniu 20 października 2015 r. zawarł z D.

R. umowę o wynajem powierzchni (umowa dzierżawy powierzchni k. 41), na mocy której D. R. zobowiązała się wydzierżawić część lokalu niezbędną do ustawienia urządzeń do gier - automatów, na której dzierżawca miał prowadzić działalność gospodarczą. Jednocześnie z umowy wynikał zakaz wynajmowania powierzchni sklepu (...). R. innym podmiotom prowadzącym działalność konkurencyjną do działalności W. Ł. oraz zobowiązanie do traktowania jako poufnych dokumentów i informacji dotyczących zawartej umowy. Po zawarciu tej umowy do sklepu D.

R. został wstawiony automat do gry. W dniu 1 grudnia 2015 r. funkcjonariusze Służby C. przeprowadzający kontrolę ujawnili w sklepie spożywczo-monopolowym w B. przy ul. (...) automat marki „(...) W ocenie Sąd Okręgowego nie budzi wątpliwości, że powyższe urządzenie wstawione zostało do sklepu D. R. w wyniku wykonania umowy z dnia 20 października 2015 r. zawartej przez oskarżonego W. Ł.Nikt inny nie wiedział bowiem o zawarciu umowy najmu powierzchni sklepu między D. R. a oskarżonym. W. Ł. nie miał żadnego interesu w tym, aby takie informacje rozpowszechniać, zaś D.

R. zobowiązała się w umowie z dnia 20 października 2015 r. do traktowania tych informacji jako poufne. Wbrew zarzutom skarżącej, zważywszy także na czas pomiędzy zawarciem umowy a datą ujawnienia urządzenia przez funkcjonariuszy – 21 listopada -1 grudnia 2015 r., brak jest jakichkolwiek podstaw do zakwestionowania ustaleń Sądu I instancji co do tego, że zabezpieczony automat go gry został umieszczony w sklepie D. R. w realizacji umowy, której strona nie był kto inny a oskarżonego. Tym samym dla rozstrzygnięcia nie ma znaczenia czy to W.

Ł. faktycznie to urządzenie do sklepu przywiózł i je tam wstawił ( współoskarżona podała, że „jakaś inna osoba przyjechała i wstawiła to urządzenie”- k.146 ). Nie budzi bowiem wątpliwości i to, że z zachowania D. R. wynika, że była ona przekonana ( i to zasadnie ), że automat do gry „pochodzi” od oskarżonego, skoro to na niego wystawiła fakturę – k.43. Natomiast fakt odmowy odbioru urządzenia przez W. Ł. – k.146 jest konsekwencja tego, że urządzenie przecież zostało zabezpieczone w ramach niniejszego postępowania i w istocie stanowi to realizację przyjętej linii obrony W.

Ł.. Nie może być także podstawą dla skutecznego zakwestionowania wyroku odwoływanie się do stanowiska oskarżyciela jak na k.195 w zakresie rozstrzygnięcia o dowodach rzeczowych. To bowiem czy W. Ł. jest „formalnym” właścicielem urządzenia wobec trafnego ustalenia, że to on zawarł umowę na jego eksploatację w sklepie D. R. i przedmiotowe urządzenie tam jako eksploatowane na jego korzyść ujawniono, nie ma znaczenia dla trafności przypisania mu czynu z art.107§1 kks. Wszystkie powyższe okoliczności, przy uwzględnieniu zasad logiki i doświadczenia życiowego świadczą zatem o tym, że to tylko i wyłącznie oskarżony zainstalował i eksploatował w sklepie spożywczo-monopolowym mieszczącym się w B. przy ul. (...) urządzenie do gry (...).

Nie ma również wątpliwości, że na powyższym urządzeniu oskarżonego prowadzone były gry na automatach – zabronione zgodnie z ustawą o grach hazardowych. Okoliczność tę stwierdzili funkcjonariusze Służby (...), którzy na miejscu ujawnienia urządzenia dokonali oględzin i przeprowadzili eksperyment. Osoby te posiadały odpowiednią wiedzę i doświadczenie zawodowe, aby stwierdzić, że jest to urządzenie do gier o którym mowa w w/w ustawie. Zatem słusznie uznał Sąd Rejonowy, ze w sprawie nie było potrzeby dopuszczenia dowodu z opinii biegłego na okoliczność spełnienia przez urządzenie zatrzymane w sklepie przy ul. (...) w B. wymogów urządzenia do gier na automatach w rozumieniu ustawy o grach hazardowych.

Wreszcie i zarzut dotyczący braku świadomości oskarżonego co do karalności urządzenia gier na automatach nie zasługiwał na uwzględnienie. Sytuacja prawna osób urządzających lub prowadzących gry na automatach zmieniła się po wejściu w życie z dniem 3 września 2015 r. ustawy z dnia 12 czerwca 2015r. o zmianie Ustawy o grach hazardowych. W dacie popełnienia przez oskarżonego czynu zabronionego zgodnie z art. 6 ust. 1 Ustawy o grach hazardowych działalność w zakresie gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości oraz gier na automatach może być prowadzona na podstawie udzielonej koncesji na prowadzenie kasyna gry.

Zgodnie z art. 14 ust. 1 Ustawy „urządzanie gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości oraz gier na automatach dozwolone jest wyłącznie w kasynach gry.” Zgodnie z art. 23a ust. 1 Ustawy o grach hazardowych „automaty i urządzenia do gier, z wyjątkiem terminali w kolekturach gier liczbowych służących wyłącznie do urządzania gier liczbowych, mogą być eksploatowane przez podmioty posiadające koncesję lub zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier losowych lub gier na automatach oraz przez podmioty wykonujące monopol państwa, po ich zarejestrowaniu przez naczelnika urzędu celnego.

Przepis art. 2 ust. 3 Ustawy o grach hazardowych stanowi, iż grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości. Przestępstwo z art. 107 § 1 k.k.s. może zostać popełnione umyślnie, zarówno w zamiarze bezpośrednim, jak i ewentualnym. Zgodnie z art. 10 § 1 k.k.s. nie popełnia umyślnie czynu zabronionego, kto pozostaje w błędzie co do okoliczności stanowiących jego znamię, zaś zgodnie z art. 10 § 4 k.k.s. nie popełnia przestępstwa skarbowego kto dopuszcza się go w usprawiedliwionej nieświadomości jego niekaralności.

Fakt zaistnienia błędu powodowałby zatem brak umyślności a co za tym idzie brak znamion podmiotowych. Taka sytuacja odnośnie W. Ł. w ramach niniejszej sprawy nie występuje.. Oskarżony w swoich wyjaśnieniach nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu a swoje wyjaśnienia faktycznie ograniczył do zaprzeczenia aby zabezpieczone urządzenie było jego- k.146. Oskarżony w swoich wyjaśnieniach natomiast w żaden sposób nie wskazał, że miał działać w błędzie, na który to powołuje się skarżący w apelacji. Nie sposób zatem było w tej sytuacji niejako z urzędu w stosunku do W.

Ł. rozpatrywać kwestię błędu mogącego istnieć po stronie tego oskarżonego, skoro faktycznie oskarżony na takowy się w ogóle w swoich wyjaśnieniach nie powoływał. W konsekwencji więc, w okolicznościach przedstawionych w niniejszym uzasadnieniu brak było podstaw do zakwestionowania tak ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd Rejonowy, jak i dokonanej oceny prawnej czynu oskarżonego. Sąd nie znalazł także podstaw do ewentualnego złagodzenia rozstrzygnięcia o konsekwencjach prawnych popełnionego przez oskarżonego czynu.

W ocenie Sądu odwoławczego kara wymierzona oskarżonemu nie razi surowością i jest adekwatna do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu mu przypisanego. Odpowiada dyrektywom wskazanym w art. 53 k.k., a Sąd I instancji trafnie powołał okoliczności na korzyść i niekorzyść oskarżonego. W konsekwencji zaskarżony wyrok jako słuszny utrzymano w mocy - art. 437 § 1 kpk, art.438pkt2-3 kpk. Na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. Sąd zasądził od oskarżonego W. Ł. koszty sądowe za postępowanie odwoławcze, w tym kwotę 600 złotych tytułem opłaty za II instancję.