Appeal dismissed; easement acquired by adverse possession only after 1985 due to bad faith possession.
Legislator summary
AI generatedThe Court of Appeal dismissed the appellants' request to establish an easement for a power line, upholding the lower court's rejection of their claim. The court found that while the power line existed since 1960, the utility company's possession was in bad faith because the owners were never notified of the construction plans. Consequently, the statutory period for adverse possession could not begin until 1985, rendering the easement invalid at the time of the appeal. The decision emphasizes that specific details of the easement's scope are matters for a separate proceeding if the adverse possession claim were to succeed.
Legislator headnote
AI generatedArt. 292 k.c.; Art. 172 k.c.; Art. 336 k.c.; Art. 41 p.w.k.c.: An easement can be acquired by adverse possession only if the possessor acts in good faith; if the possessor fails to notify the owner of the permanent structure, possession is deemed in bad faith, and the acquisition period begins only after the statutory good faith period expires.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt II Ca 446/13 POSTANOWIENIE Dnia 21 listopada 2013 r. Sąd Okręgowy w Kaliszu II Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: SSO Wojciech Vogt Sędziowie: SSO Barbara Mokras SSO Marian Raszewski (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Jolanta Bąk po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2013 r. w Kaliszu na rozprawie sprawy z wniosku A. K. i K. K. z udziałem (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w G. o ustanowienie służebności przesyłu na skutek apelacji wnioskodawców od postanowienia Sądu Rejonowego w Kaliszu z dnia 29 maja 2013r. sygn. akt I Ns 1851/12 p o s t a n a w i a: oddalić apelację. Sygn. akt II Ca 446/13
UZASADNIENIE
Wnioskodawcy A. i K. K. wystąpili o ustanowienie na ich nieruchomości, obejmujących działki nr (...) położone w K. zapisane w księdze wieczystej (...) na rzecz każdoczenego właściciela urządzenia przesyłowego - linii energetycznej średniego napięcia, służebności przesyłu, polegającej na utrzymywaniu linii energetycznej, prawie do jej konserwacji i napraw, za wynagrodzeniem w wysokości 63.360 zł. Postanowieniem z dnia 29 maja 2013 r. Sąd Rejonowy w Kaliszu oddalił wniosek przyjmując za podstawę rozstrzygnięcia następujące ustalenia:
Wnioskodawcy są na prawach wspólności ustawowej małżeńskiej właścicielami opisanej we wniosku nieruchomości, przez którą przebiega linia energetyczna, wchodząca w skład przedsiębiorstwa należącego do uczestnika postępowania - (...) Spółka Akcyjna w G. Oddział w K., wykorzystywana do przesyłu prądu elektrycznego. Budowa tej linii – po uzyskaniu odpowiednich zezwoleń- została ukończona w dniu 25.05.1960 r. i oddana do eksploatacji. Zarządzeniem Ministra Przemysłu z dnia 16.01.1989 r. utworzono przedsiębiorstwo państwowe pod nazwą Zakład (...).
Z kolei aktem notarialnym z dnia 12.07.1994 r. przekształcono to przedsiębiorstwo w jednoosobową spółkę Skarbu Państwa (...) w K.. Z kolei majątek tej spółki przeniesiono na spółkę (...) SA w G., a nazwę tę zmieniono następnie na „ Koncern energetyczny (...).A, który przekształcił się w (...) S.A z siedzibą w G.. Decyzją Wojewody K. z dnia 22.11.1993 r. stwierdzono nabycie z mocy prawa z dniem 5.12.1990 r. przez Przedsiębiorstwo Państwowe Zakład (...) w K. użytkowania wieczystego gruntów położonych w K. obręb P., w tym nieruchomości , na której położony jest Główny Punkt Zasilania (...) P..
Aktualnie uczestnik postępowania jest posiadaczem urządzeń elektroenergetycznych stanowiących część sieci przesyłowej i znajdujących się na nieruchomości wnioskodawców. Korzysta z nich przesyłając za ich pośrednictwem energię elektryczną. Czynił to również wczesniej Skarb Państwa, co było posiadaniem opartym na korzystaniu z trwałego i widocznego urządzenia. Bieg terminu zasiedzenia rozpoczął się najpóźniej wraz z końcem 1960 r. tj. po wybudowaniu linii przesyłowej. Posiadanie to było wykonywane przez przedsiębiorstwo państwowe, ale na rzecz Skarbu Państwa zgodnie z obowiązującym wówczas art. 128 kc.
Ponieważ objęcie nieruchomości wnioskodawców nastąpiło w drodze decyzji administracyjnej wydanej na podstawie art. 35 ustawy z dnia 12.03.1958 r. o kosztach i trybie wywłaszczenia nieruchomości, przeto uzasadnione jest przyjęcie dobrej wiary posiadacza służebności gruntowej o treści odpowiadającej służebności przesyłu. Doszło zatem do zasiedzenia przez Skarb Państwa tejże służebności, a ta okoliczność oznacza konieczność oddalenia wniosku o ustanowienie służebności przesyłu. W apelacji wnioskodawcy zarzucili naruszenie prawa materialnego, w tym art. 292 w związku z art. 175 kc i art. 121 kt 4 kc oraz w związku z art. 35 ustawy z dnia 12.03.1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczenia nieruchomości poprzez pominięcie zasad prawidłowej wykładni : art. 285§1 i 2 kc, art. 305 1kc kc, art. 3,5 i 7 kc; naruszenie przepisów postępowania polegające na nie wyjaśnieniu wszystkich okoliczności faktycznych poprzez brak ustaleń co do zakresu służebności, jej treści oraz wynagrodzenia należnego wnioskodawcom, a w konsekwencji nierozpoznanie istoty sprawy.
Skarżący wnieśli o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania . Uczestnik postępowania wniósł o oddalenie apelacji.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Apelacja nie zasługuje na uwzględnienie. Analizując zarzuty apelacji podnieść należy, że zgłoszony w sprawie przez uczestnika postępowania zarzuty zasiedzenia służebności gruntowej odpowiadającej treścią służebności przesyłu podlegał rozpoznaniu zgodnie z utrwaloną w tej kwestii judykaturą. Sąd Najwyższy wielokrotnie wypowiadał się w tej kwestii dopuszczalności ustalenia faktu nabycia prawa przez zasiedzenie winnej sprawie niż w postępowaniu o zasiedzenie. Możliwość taką – w sytuacji gdy ustalenie tego faktu nie jest m.in. przedmiotem sprawy, lecz stanowi jedynie przesłankę rozstrzygnięcia- dopuścił nie tylko w uchwale składu 7 sędziów z dnia 10 lutego 1951 r. ( IC 741/50, OSN 1951 nr 1 poz. 2), ale również w późniejszych orzeczeniach ( por. m.in. uzasadnienia uchwał: z dnia 20.03.1969 r.
IIICZP 11/69, z dnia 21.10.1994 r. IIICZP 132/94. Zgodnie z art. 292 kc służebność gruntowa może być nabyta przez zasiedzenie tylko w wypadku, gdy polega na korzystaniu z trwałego i widocznego urządzenia. Służebność ta jest jednym spośród ograniczonych praw rzeczowych, które może powstać ex lege w trybie zasiedzenia. Za trwałe i widoczne mogą być uznane tylko urządzenia będące efektem świadomego, ludzkiego działania. Z prawidłowych ustaleń Sądu Rejonowego wynika, że przez grunty wnioskodawców przebiega linia energetyczna, wybudowana na początku 1960 r. i jest ona niewątpliwie trwałym urządzeniem z którego korzystano przesyłając energię elektryczną.
Do zasiedzenia służebności stosuje się odpowiednio przepisy o nabyciu własności nieruchomości przez zasiedzenie. Odesłano więc tutaj do normy art. 172 kc i (dalszych przepisów) Chodzi wszakże o stosowanie odpowiednio uwzględniające zasadnicze różnice konstrukcyjne pomiędzy zasiedzeniem nieruchomości a zasiedzeniem służebności gruntowych. Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 11.02.2010 r. IC SK 181/09 LEX nr 564748 stwierdził, że art. 292 kc samodzielnie określa charakter posiadania służebności gruntowej jako przesłanki nabycia jej przez zasiedzenie.
Tą przesłanką jest posiadanie służebności polegające na korzystaniu z trwałego i widocznego urządzenia znajdującego się na cudzej nieruchomości w takim zakresie i w taki sposób, w jaki czyniłaby to osoba, której przysługuje służebność. Chodzi tu więc o korzystanie z nieruchomości będące przejawem władztwa nad nią w zakresie, w jakim uprawnia do niego służebność gruntowa. Władztwo to kwalifikuje się, zgodnie z art. 336 kc jako posiadanie zależne nieruchomości. Do zasiedzenia służebności nie ma zastosowania wymaganie posiadania samoistnego ( a rt. 172§1 w zw. z art. 336kc).
Znajdują natomiast zastosowanie odpowiednie przepisy o nabyciu nieruchomości przez zasiedzenie dotyczące terminów posiadania w zakresie w zależności od dobrej lub złej wiary posiadania ( art. 172§1 i 2 kc). Bieg zasiedzenia rozpoczyna się od momentu, gdy posiadacz służebności przystąpił do korzystania z trwałego i widocznego urządzenia. Z niekwestionowanych ustaleń Sądu Rejonowego wynika, że poprzednik prawny uczestnik postępowania (Zakłady energetyczne w K. - Przedsiębiorstwo Państwowe) rozpoczęły eksploatację napowietrznej linii elektromagnetycznej w dniu 25.05.1960 r., wybudowanej na podstawie decyzji b.
Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w K. z dnia 5.02.1959 r. Nr (...) Wprawdzie , zgodnie z postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 8 stycznia 2009 r. ICSK 265/08 okoliczność, że wnioskodawca działał zgodnie z obowiązującym prawem przy nabywaniu posiadania nie może pozostawać bez znaczenia dla oceny dobrej lub złej wiary posiadacza, to jednak w rozpoznawanej sprawie uczestnik postępowania nie wykazał, aby wspomniana decyzja została doręczona właścicielom nieruchomości, w tym poprzednikom prawnym wnioskodawców. Brak dowodów na to, iż wiedzieli oni o planach przeprowadzenia linii ( nikt z nimi nie uzgadniał tej kwestii).
W związku z tym - wbrew stanowisku Sądu Rejonowego posiadanie przedsiębiorstwa państwowego należy ocenić jako posiadanie w złej wierze. Zatem przy zastosowaniu przepisów art. XLIp.w.k.c nabycie przez zasiedzenie służebności gruntowej odpowiadającej treści służebności przesyłu przez Skarb państwa nie mogło nastąpić wcześniej aniżeli z dniem 1 stycznia 1985 r. Niezasadnie również skarżący podnieśli, ze Sąd Rejonowy nie ustalił zakresu służebności nie powołując się na opinię biegłego z dziedziny geodezji. Należy w związku z tym podkreślić, iż rzeczą Sądu w tej sprawie było jedynie ocenić zarzut zasiedzenia co do zasady, a więc ustalić, czy nabycie służebności gruntowej nastąpiło( i kiedy).
Natomiast szczegółowa treść, w tym i zakres tego prawa może być przedmiotem stanowczych ustaleń w ewentualnym postępowaniu o stwierdzenie zasiedzenia. Z podanych przyczyn apelacje jako nieuzasadnione podlegała oddaleniu ( art. 385 kpc w zw. z art. 13§2 kpc).