Co-owners liable for common expenses despite non-residence; court rejects defense based on family abuse.
Legislator summary
AI generatedThe court partially allowed the plaintiff's claim against two co-owners who had not resided in the apartment since 2000. Although the defendants argued that the resident owner's abuse justified their refusal to pay, the court found no legal basis to exempt them from statutory obligations. The judgment established that co-ownership duties persist regardless of actual residence and that the plaintiff's request was not contrary to good morals.
Legislator headnote
AI generatedUstawa o własności lokali z dnia 24 czerwca 1994 r.; Art. 13 ust. 1; Art. 15 ust. 1: Co-owners are legally obligated to pay maintenance and management fees regardless of whether they personally reside in the property, and such obligations cannot be waived by citing the other owner's conduct.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt X C 2258/17
UZASADNIENIE
Powód Wspólnota Mieszkaniowa przy ulicy (...) w O. wniósł o zasądzenie od pozwanych K. Ż., M. Ż. i P. Ż. (1) początkowo kwoty 6 275,43zł z ustawowymi odsetkami od kwot i dat wskazanych w pozwie do dnia zapłaty. Nadto wniósł o zasądzenie od pozwanych kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazał, że pozwanym przysługuje prawa własności lokalu mieszkalnego nr (...) w budynku nr (...) przy ulicy (...) w O.. Z tego tytułu pozwani są członkami powodowej wspólnoty.
Z tego tytułu, na podstawie art. 15 ustawy o własności lokali i uchwały wspólnoty, są zobowiązani do wnoszenia opłat bieżących na rzecz powoda i fundusz remontowy. Od stycznia 2014 r. do grudnia 2016 r. pozwani nie wnosili wymaganych opłat w terminach i wysokości, w konsekwencji czego powstała zaległość w wysokości dochodzonej pozwem. Nakazem zapłaty wydanego w postępowaniu upominawczym przez referendarza sądowego w dniu 28 03 2017r. uwzględniono powództwo w całości. Orzeczenie to uprawomocniło się w stosunku do M. Ż., który nie wniósł sprzeciwu.
Natomiast pozwani K. i P. Ż. (2) w sprzeciwie od tego nakazu wnieśli o oddalenie powództwa . Podkreślili, że chociaż są współwłaścicielami przedmiotowego lokalu, to udział ten przysługuje im po zmarłej matce. Jednakże lokalu tego od ponad 17 lat nie zamieszkują i są zameldowani pod zupełnie innym adresem. Wskazali, że przyczyną opuszczenia przez nich tego lokalu był fakt znęcania się pozwanego M. Ż. nad rodziną. W konsekwencji zobowiązani będą do spłaty długu tego pozwanego, który pozbawił ich de facto możliwości zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu, co pozostaje w sprzeczności z zasadami współżycia społecznego.
W odpowiedzi na sprzeciw tych pozwanych powód ograniczył w stosunku do nich powództwo wyłącznie do kwoty 2 485,35 zł z odsetkami od dat i kwot wskazanych w tym piśmie. Powód przyznał fakt nie zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu przez tych dwoje pozwanych, żądając od nich wyłącznie zapłaty tej kwoty z tytułu kosztów utrzymania części wspólnej nieruchomości i wpłat na fundusz remontowy, stosownie do ich udziałów w nieruchomości wspólnej. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Pozwani K. Ż. i P. Ż. (1) są współwłaścicielami w częściach po ¼ każdy z nich lokalu mieszkalnego nr (...) położonego w O. przy ul. (...).
Oboje pozwani tam nie zamieszkują od września 2000r. Z lokalu korzysta wyłącznie właściciel pozostałej części udziałów w tym lokalu – M. Ż.. Zajmując go nie uiszcza on ani opłat eksploatacyjnych, ani opłat związanych z utrzymaniem części wspólnych budynku , w którym lokal ten się znajduje, ani wpłat na fundusz remontowy co najmniej od stycznia 2014r. do grudnia 2016r. Pozwani K. Ż. i P. Ż. (1) wyprowadzili się z tego lokalu wraz z matką, z uwagi na znęcanie się na rodziną przez M. Ż., za co został on skazany prawomocnym wyrokiem sądu.
Pozwani ci nie partycypują w kosztach utrzymania przedmiotowego lokalu. Wysokość opłat eksploatacyjnych oraz funduszu remontowego , a także utrzymanie części wspólnych nieruchomości przy ul. (...), w której znajduje się lokal pozwanych, określają kolejne uchwały pozwanego Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. (...) w O., których to uchwał żadne z pozwanych nie kwestionowało. Pozwani wiedzieli o narastających zaległościach z tytułu kosztów utrzymania lokalu, bowiem M. Ż. o tym ich informował. (dowody: uchwały k.15-21, zestawienie k. 5-7, wezwanie k.8, zawiadomienie k. 9-14, wyrok k. 43-45, korespondencja z M.
Ż. k.47, k.48-49, 50)
Sąd zważył, co następuje:
Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w części wynikającej z pisma pozwanego z dnia 25 08 2017r., ograniczającego powództwo. Powód ograniczył je bowiem jedynie do kosztów utrzymania nieruchomości wspólnej i funduszu remontowego. Zgodnie bowiem z treścią art.13 Ustawy o własności lokali z dnia 24 06 1994r. , właściciele lokalu są zobowiązani do uiszczania wydatków związanych z utrzymaniem jego lokalu. Ponadto zgodnie z treścią art.15 tej ustawy właściciele lokali są zobowiązani do wnoszenia zaliczek na pokrycie kosztów zarządu nieruchomością wspólną.
Czym są te koszty, definiuje z kolei art.14 przedmiotowej ustawy. Właśnie tych opłat żąda powód od pozwanych w niniejszej sprawie i to w wysokości odpowiadającej udziałowi pozwanych w nieruchomości wspólnej. Okoliczności tych ani wysokości żądania powoda pozwani K. i P. Ż. (1) nie kwestionowali. Pozwani, pomimo tego że w okresie od stycznia 2014r. do grudnia 2016r. pozostawali współwłaścielami przedmiotowego lokalu nr (...) w budynku nr (...) przy ul. (...) w O. w częściach po ¼ każdy z nich, nie uiszczali w wymienionym okresie tych opłat.
Co prawda w lokalu tym faktycznie nie zamieszkiwali, jednakże nie kwestionowali zarówno wysokości tych opłat jak i okresu zaległości z tych obu tytułów. Cytowany przepis nie uzależnia ich uiszczenia od faktycznego zamieszkiwania przez właściciela w jego lokalu. Kwestię te powinni uregulować współwłaściciele pomiędzy sobą. Jeżeli nie jest to możliwe, ustawodawca przewiduje możliwość wyjścia ze współwłasności. Z takiej możliwości pozwani składający sprzeciw od lat nie skorzystali. Ponieważ zobowiązanie w części zasadzonej od pozwanych , zostało już również zasądzone prawomocnym nakazem zapłaty od pozwanego M.
Ż., zaś dotyczy ono wspólnego mienia pozwanych, zgodnie z treścią art. 370 kc orzeczono o solidarności tych zobowiązań w stosunku do wszystkich pozwanych. W ocenie Sądu brak jest podstaw do przyjęcia, że żądanie powoda jest sprzeczne z treścią art.5 kc. Pozwani składający sprzeciw mogliby powoływać się na nadużycie prawa podmiotowego wobec współwłaściciela zamieszkującego w przedmiotowym lokalu i nie uiszczającego tych opłat, a nie w stosunku do powodowej wspólnoty, która korzysta z ustawowych uprawnień, postępując zgodnie z nimi a ponadto sama musi pokryć te opłaty z wpłat pozostałych członków – współwłaścicieli lokali, bowiem faktycznie takie wydatki związane z remontami oraz utrzymaniem części wspólnych są i muszą być na bieżąco ponoszone.
Brak jest więc podstaw do przyjęcia, że w konsekwencji pozostali współwłaściciele z uwagi na sytuację rodzinną pozwanych składających sprzeciw zobowiązani są do pokrywania tych opłat za nich. O kosztach procesu orzeczono stosownie do treści art.102 kpc, biorąc pod uwagę sytuacje materialną i rodzinną pozwanych oraz ograniczenie powództwa w przeważającej części przez powoda w stosunku do tych pozwanych, którzy wnieśli sprzeciw od nakazu zapłaty.