Legislator Case Law & Legislation
VIII U 1067/13 AI generated

Social court dismisses pension appeal due to lack of five-year employment period requirement under Social Insurance Act.

Case Number VIII U 1067/13
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The social court dismissed the insured's appeal against the Social Insurance Institution's refusal to grant a disability pension. The insured argued for a pension based on a partial disability assessment, but the court found the statutory requirement of five years of employment in the last decade was not met. Consequently, the court ruled that the appeal was unfounded and the refusal to grant the pension was correct.

Legislator headnote

AI generated

Art. 57 ust. 2 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych; Art. 58 ust. 1 pkt 5 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych: The court must decide on the right to the benefit as a whole; if statutory conditions are not met, the appeal must be rejected without analyzing all individual conditions.

Keywords

AI generated
social insurance law disability pension employment period requirement social court procedure benefit entitlement conditions appeal dismissal statutory prerequisites

Cited Legislation

AI generated
Art. 57 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych
Sąd Okręgowy w Gdańsku uznał, iż ubezpieczony spełnił przesłanki wymienione w przepisie art. 57 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t.j.
Art. 58 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych
Zgodnie z przepisem art. 58 ust.
Art. 477 14 § 1 k.p.c.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 477 14 § 1 k.p.c. oraz cytowanych wyżej przepisów, Sąd orzekł jak w wyroku.

Cited Case Law

AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt VIII U 1067/13

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 11 grudnia 2013 r. Sąd Okręgowy w Gdańsku VIII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSO Elżbieta Trybulec-Czernek Protokolant: st. sekr. sąd. Barbara Urmańska po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2013 r. w Gdańsku sprawy R. G. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w G. o prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy na skutek odwołania R. G. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w G. z dnia 8 lutego 2013 r. nr (...) oddala odwołanie /na oryginale właściwy podpis/ Sygn. akt VIII U 1067/13

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 8 lutego 2013 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w G. odmówił ubezpieczonemu R. G. prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy wskazując, że ubezpieczony nie posiada 5-letniego okresu zatrudnienia w ostatnim dziesięcioleciu przed powstaniem niezdolności do pracy oraz w ostatnim dziesięcioleciu od daty złożenia wniosku o rentę. W odwołaniu od powyższej decyzji ubezpieczony R. G., domagając się przyznania prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy, wskazał, iż jego niezdolność do pracy powstała w 2007 roku i nadal trwa.

Ubezpieczony podniósł, iż w dniu 7 stycznia 2013 roku Lekarz Orzecznik ZUS uznał jego częściową niezdolność do pracy do dnia 31 października 2016 roku i dlatego zasadnym jest przyznanie mu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy. W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego odrzucenie, bowiem ubezpieczony nie wniósł sprzeciwu od orzeczenia Lekarza Orzecznika ZUS do Komisji Lekarskiej ZUS. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: Ubezpieczony R. G. urodził się w dniu (...) Niesporne. W dniu 6 lutego 2008 roku ubezpieczony wystąpił do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w G. z wnioskiem o rentę z tytułu niezdolności do pracy.

Ubezpieczony udowodnił łącznie 26 lat, 4 miesiące i 10 dni okresów składkowych i nieskładkowych. Lekarz Orzecznik ZUS w orzeczeniu z dnia 14 marca 2008 roku ustalił całkowitą niezdolność do pracy ubezpieczonego od 26 listopada 2007 roku do 1 lutego 2009 roku z powodu schorzenia narządu ruchu oraz częściową niezdolność do pracy ubezpieczonego od 26 września 2007 roku do marca 2009 roku również z powodu schorzenia narządu ruchu. Decyzją z dnia 16 maja 2008 roku organ rentowy odmówił ubezpieczonemu prawa do renty wobec nieudowodnienia w dziesięcioleciu poprzedzającym powstanie niezdolności do pracy pięciu lat stażu pracy, a jedynie 3 lata i 11 miesięcy.

Wyrokiem z dnia 25 listopada 2008 roku, sygn. akt XV U 1280/08, Sąd Okręgowy w Gdańsku zmienił powyższą decyzję w ten sposób, że przyznał ubezpieczonemu prawo do renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy na okres od 1 kwietnia 2008 roku do 31 marca 2009 roku. Sąd Okręgowy w Gdańsku uznał, iż ubezpieczony spełnił przesłanki wymienione w przepisie art. 57 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t.j. Dz. U. z 2009 r. Nr 153 poz. 1227 ze zm.), tj. udowodnił okres składkowy i nieskładkowy wynoszący co najmniej 25 lat oraz całkowitą niezdolność do pracy.

W dniu 7 stycznia 2009 roku organ rentowy wydał decyzję zgodną z ww. wyrokiem Sądu Okręgowego w Gdańsku. Dowód: wniosek – k. 1 – 3 akt ubezpieczeniowych, raport ustalenia uprawnień do świadczenia – k. 89 akt ubezpieczeniowych, orzeczenie – k. 47 akt ubezpieczeniowych, decyzje – k. 91, 139 – 141 akt ubezpieczeniowych, wyrok wraz z uzasadnieniem – k. 18, 21 – 28 akt XV U 1280/08. W dniu 24 lutego 2009 roku ubezpieczony złożył w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych Oddział w G. wniosek o ponowne ustalenie prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy.

Lekarz Orzecznik ZUS w orzeczeniu z dnia 21 kwietnia 2009 roku ustalił częściową niezdolność do pracy ubezpieczonego do 30 kwietnia 2012 roku z powodu schorzenia narządu ruchu oraz stwierdził, iż ubezpieczony nie jest całkowicie niezdolny do pracy. W oparciu o powyższe orzeczenie Lekarza Orzecznika ZUS organ rentowy, bez sprawdzenia uprawnień ubezpieczonego niezbędnych do przyznania prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy, decyzją z dnia 7 maja 2009 roku ponownie ustalił prawo do renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy do 30 kwietnia 2012 roku.

Wypłata renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy kontynuowana była w oparciu o kolejne orzeczenie Lekarza Orzecznika ZUS z 12 kwietnia 2012 roku, o częściowej niezdolności do pracy ubezpieczonego, do 31 grudnia 2012 roku. Dowód: wnioski – k. 146, 194 akt ubezpieczeniowych, orzeczenia Lekarza Orzecznika ZUS – k. 164, 198 akt ubezpieczeniowych, decyzje – k. 166, 206 akt ubezpieczeniowych. W dniu 6 grudnia 2012 roku ubezpieczony złożył w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych Oddział w G. kolejny wniosek o ponowne ustalenie prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy.

Orzeczeniem z dnia 7 stycznia 2013 roku Lekarz Orzecznik ZUS stwierdził, iż ubezpieczony jest częściowo niezdolny do pracy do 31 października 2016 roku w związku ze stanem narządu ruchu. Decyzją z dnia 8 lutego 2013 roku organ rentowy odmówił ubezpieczonemu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy wskazując, że ubezpieczony nie posiada 5-letniego okresu zatrudnienia w ostatnim dziesięcioleciu przed powstaniem niezdolności do pracy oraz w ostatnim dziesięcioleciu od daty złożenia wniosku o rentę. Ubezpieczony udowodnił łącznie 26 lat, 7 miesięcy i 10 dni okresów składkowych i nieskładkowych, w tym nie wykazał 5-letniego okresu zatrudnienia w ostatnim dziesięcioleciu przed powstaniem częściowej niezdolności do pracy oraz w ostatnim dziesięcioleciu od daty złożenia wniosku o rentę (5 grudnia 2002 roku – 6 grudnia 2012 roku), a jedynie 3 lata, 8 miesięcy i 22 dni okresów składkowych i nieskładkowych.

Dowód: wniosek – k. 212 akt ubezpieczeniowych, orzeczenie Lekarza Orzecznika ZUS – k. 216 akt ubezpieczeniowych, decyzja – k. 220 akt ubezpieczeniowych, raport ustalenia uprawnień do świadczenia – karta nienumerowana akt ubezpieczeniowych (przed wnioskiem o odrzucenie odwołania). Stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o dokumenty zgromadzone w aktach sprawy, w tym w aktach ubezpieczeniowych i aktach sprawy o sygn. XV U 1280/08, bowiem żadna ze stron postępowania nie kwestionowała ich rzetelności i autentyczności. Brak było zatem, w ocenie Sądu, przesłanek, by odmówić im przymiotu wiarygodności.

Sąd zważył, co następuje:

W świetle poczynionych ustaleń faktycznych odwołanie ubezpieczonego R. G. nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl przepisu art. 57 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t.j. Dz. U. z 2009 r. Nr 153 poz. 1227 ze zm.), renta z tytułu niezdolności do pracy przysługuje ubezpieczonemu, który spełnia łącznie następujące warunki:

1. jest niezdolny do pracy, 2. ma wymagany okres składkowy i nieskładkowy, 3. niezdolność do pracy powstała w okresie podlegania ubezpieczeniu społecznemu lub nie później niż 18 miesięcy od ich ustania. Art. 57 ust. 2 ww. ustawy stanowi, iż przepisu ust. 1 pkt 3 nie stosuje się do ubezpieczonego, który udowodnił okres składkowy i nieskładkowy wynoszący co najmniej 20 lat dla kobiety lub 25 lat dla mężczyzny oraz jest całkowicie niezdolny do pracy. Zgodnie z przepisem art. 58 ust. 1 pkt 5 cytowanej ustawy, warunek posiadania wymaganego okresu składkowego i nieskładkowego, w myśl art. 57 ust. 1 pkt 2, uważa się za spełniony, gdy ubezpieczony osiągnął okres składkowy i nieskładkowy wynoszący łącznie co najmniej 5 lat – jeżeli niezdolność do pracy powstała w wieku powyżej 30 lat.

Okres, o którym mowa w ust. 1 pkt 5, powinien przypadać w ciągu ostatniego dziesięciolecia przed zgłoszeniem wniosku o rentę lub przed dniem powstania niezdolności do pracy; do tego dziesięcioletniego okresu nie wlicza się okresów pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy, renty szkoleniowej lub renty rodzinnej (ust. 2 art. 58 ustawy). Przepisu ust. 2 nie stosuje się do ubezpieczonego, który udowodnił okres składkowy, o którym mowa w art. 6, wynoszący co najmniej 25 lat dla kobiety i 30 lat dla mężczyzny oraz jest całkowicie niezdolny do pracy (ust. 4 art. 58 ww. ustawy).

W niniejszej sprawie, jak zostało ustalone, ubezpieczony jest częściowo niezdolny do pracy, jednakże nie posiada 5-letniego okresu zatrudnienia w ostatnim dziesięcioleciu przed powstaniem częściowej niezdolności do pracy oraz w ostatnim dziesięcioleciu od daty złożenia wniosku o rentę. Ubezpieczony nie spełnia zatem przesłanki wymienionej w przepisie art. 57 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 58 ust. 1 pkt 5 ustawy emerytalnej. Do ubezpieczonego nie ma również zastosowania przepis art. 57 ust. 2 ustawy emerytalnej, bowiem w orzeczeniu Lekarza Orzecznika ZUS z dnia 7 stycznia 2013 roku został uznany za częściowo niezdolnego do pracy, a nie za całkowicie niezdolnego do pracy.

Sąd zważył, iż Lekarz Orzecznik ZUS w orzeczeniu z dnia 14 marca 2008 roku ustalił całkowitą niezdolność do pracy ubezpieczonego od 26 listopada 2007 roku do 1 lutego 2009 roku i dlatego Sąd Okręgowy w Gdańsku wyrokiem z dnia 25 listopada 2008 roku, sygn. akt XV U 1280/08 przyznał ubezpieczonemu prawo do renty z tytułu całkowitej niezdolności do pracy na okres od 1 kwietnia 2008 roku do 31 marca 2009 roku – w oparciu o przepis art. 57 ust. 2 ustawy emerytalnej. Do ubezpieczonego nie ma również zastosowania cytowany przepis art. 58 ust. 4 ustawy emerytalnej, bowiem ubezpieczony nie legitymuje się 30-letnim okresem składkowym.

Sąd zważył również, iż organ rentowy błędnie podjął wypłatę świadczenia rentowego od 1 kwietnia 2009 roku i wypłacał je do 31 grudnia 2012 roku. Ubezpieczony nie legitymował się wymaganym stażem 5 lat, pozwalającym na ustalenie prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy na dalszy okres. Jednocześnie wskazać należy, że Sąd uznał za bezprzedmiotowe rozstrzyganie kwestii daty częściowej niezdolności do pracy ubezpieczonego. Ustalenie tej kwestii nie mogło bowiem w jakikolwiek sposób wpłynąć na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie.

W tym kontekście Sąd w całości podziela zapatrywanie Sądu Najwyższego, zgodnie z którym istota decyzji organu rentowego polega na rozstrzygnięciu o prawie do konkretnego świadczenia (lub o jego wysokości) jako całości, a nie o poszczególnych elementach składających się na to prawo. Sąd stwierdzający spełnienie przez ubezpieczonego jednego lub więcej warunków powstania prawa do świadczenia, nie może ustalić tego w sentencji wyroku, przy jednoczesnym oddaleniu odwołania ubezpieczonego od niekorzystnej dla niego decyzji organu rentowego (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 grudnia 2000 roku, II UKN 147/00, OSNP 2002/16/389).

Oznacza to, że niespełnienie przez ubezpieczonego ustawowych warunków koniecznych do przyznania świadczenia powoduje zawsze konieczność wydania decyzji odmownej. Wydanie takiej decyzji następuje również wtedy, gdy ubezpieczony nie spełnia chociażby jednego z ustawowych warunków niezbędnych do przyznania świadczenia. W takiej sytuacji nie ma podstaw, aby Sąd rozpoznający sprawę analizował spełnienie przez ubezpieczonego wszystkich poszczególnych warunków przyznania konkretnego świadczenia. Sąd zobligowany jest jedynie do wydania orzeczenia rozstrzygającego o prawie do świadczenia jako takiego.

W konkluzji, Sąd, na podstawie przeprowadzonego postępowania dowodowego, uznał, iż ubezpieczony nie posiada 5-letniego okresu zatrudnienia w ostatnim dziesięcioleciu przed powstaniem niezdolności do pracy oraz w ostatnim dziesięcioleciu od daty złożenia wniosku o rentę, nie spełnia zatem warunków do przyznania prawa do świadczenia rentowego, co skutkuje uznaniem jego odwołań za bezzasadne. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 477 14 § 1 k.p.c. oraz cytowanych wyżej przepisów, Sąd orzekł jak w wyroku. SSO Elżbieta Trybulec - Czernek