Legislator Case Law & Legislation
VIII Gz 340/17 AI generated

Court dismissed appeal for restoring deadline due to plaintiff's failure to prove non-receipt of summons.

Case Number VIII Gz 340/17
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The appellate court dismissed the plaintiff's appeal against the district court's decision to return the lawsuit due to formal defects. The plaintiff argued they never received the summons to correct these defects, but the court found their simple denial insufficient to overturn the statutory presumption of delivery. Consequently, the court ruled that the procedural deadline was exceeded without valid justification, leading to the dismissal of the appeal.

Legislator headnote

AI generated

Art. 168 § 1 k.p.c.; Art. 139 § 1 k.p.c.: The burden of proving non-receipt of a summons lies with the party claiming it; a mere denial does not rebut the statutory presumption of delivery unless specific circumstances of non-receipt are substantiated.

Keywords

AI generated
procedural deadline restoration presumption of service formal defects of claim burden of proof return of lawsuit appellate review statutory presumption

Cited Legislation

AI generated
Art. 168 § 1 k.p.c.
Przechodząc do rozważań Sąd powołał art. 168 § 1 k.p.c., zgodnie z którym jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności procesowej bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu.
Art. 169 § 1 k.p.c.
Same twierdzenia pełnomocnika o braku awiz nie są wystarczające i nie stanowią uprawdopodobnienia o którym mowa w art. 169 §2 k.p.c.
Art. 169 § 2 k.p.c.
Same twierdzenia pełnomocnika o braku awiz nie są wystarczające i nie stanowią uprawdopodobnienia o którym mowa w art. 169 §2 k.p.c.
Art. 138 k.p.c.
Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy przesyłki wzywającej do uzupełnienia braków formalnych pozwu i uiszczenia opłaty nie doręczono adresatowi w sposób przewidziany w art. 138 k.p.c. i następnie stosownie do art.
Art. 139 k.p.c.
i następnie stosownie do art. 139 k.p.c. pozostawiono przesyłkę w placówce pocztowej, o czym w dniu 22 grudnia 2016 roku poinformowano adresata umieszczając stosowne zawiadomienie w jego oddawczej skrzynce pocztowej.
Art. 397 § 2 k.p.c.
z art. 397 § 2 k.p.c. podlega ono odrzuceniu.
Art. 385 k.p.c.
w związku z art. 385 k.p.c. orzekł jak w punkcie 2 postanowienia.
art. 168 § 1 k.p.c
Przechodząc do rozważań Sąd powołał art. 168 § 1 k.p.c., zgodnie z którym jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności procesowej bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu.
art. 6 k.c
Ciężar uprawdopodobnienia spoczywa na tym, kto z przywołanych twierdzeń faktycznych wywodzi skutki prawne (art. 6 k.c.), z tą różnicą, że zachowanie szczegółowych przepisów o postępowaniu dowodowym nie jest konieczne (art.
art. 243 k.p.c
6 k.c.), z tą różnicą, że zachowanie szczegółowych przepisów o postępowaniu dowodowym nie jest konieczne (art. 243 k.p.c.).

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt VIII Gz 340/17 POSTANOWIENIE Dnia 20 września 2017 roku Sąd Okręgowy w Szczecinie VIII Wydział Gospodarczy w składzie: Przewodniczący SSO Patrycja Baranowska (spr.) Sędziowie: SO Agnieszka Woźniak SO Anna Górnik po rozpoznaniu w 20 września 2017 roku w S. na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa M. W. przeciwko Towarzystwo (...) w W. o zapłatę na skutek zażalenia powoda na postanowienie Sądu Rejonowego Szczecin- Centrum w Szczecinie z dnia 16 marca 2017 roku, sygn. akt XI GNc 2463/16 postanawia:

1. odrzucić zażalenie na pkt 1 postanowienia, 2. oddalić zażalenie na pkt 2 postanowienia. SSO Agnieszka Woźniak SSO Patrycja Baranowska SSO Anna Górnik

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 16 marca 2017 roku Sąd Rejonowy Szczecin- Centrum w Szczecinie Wydział XI Gospodarczy w pkt 1 oddalił wniosek powoda z dnia 2 lutego 2017 roku o przywrócenie terminu, zaś w pkt 2 zwrócił pozew. Sąd wskazał, że powód, występujący wówczas jeszcze bez pełnomocnika, złożył w dniu 28 listopada 2016 roku pozew o zapłatę. Pozew dotknięty był brakami formalnymi, dlatego też wezwano powoda do ich uzupełnienia zarządzeniem z 13 grudnia 2016 roku w terminie tygodniowym pod rygorem zwrotu pozwu. Sąd podał, że przesyłkę należy uznać za doręczoną z dniem 9 stycznia 2017 roku, gdyż mimo dwukrotnej prawidłowej awizacji nie została podjęta.

W zakreślonym terminie powód nie uzupełnił braków formalnych pozwu, co skutkowało wydaniem zarządzenia o zwrocie pozwu. Sąd ustalił, że w dniu 2 lutego 2017 roku pełnomocnik powoda złożył wniosek o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych pozwu oraz uzupełniony pozew. W uzasadnieniu wskazano, że powód nie otrzymał żadnego z awiz, a o zobowiązaniu dowiedział się z zarządzenia o zwrocie pozwu. Przechodząc do rozważań Sąd powołał art. 168 § 1 k.p.c., zgodnie z którym jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności procesowej bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu.

Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu tygodnia od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności uzasadniające wniosek (art 169 §1 i2 k.p.c.). Sąd wskazał, że uprawdopodobnienie stanowi podstawę dla rozstrzygnięcia o przesłankach przywrócenia terminu, wymaga więc przedsiębrania stosownych czynności procesowych i nie może opierać się na samych twierdzeniach strony. Ciężar uprawdopodobnienia spoczywa na tym, kto z przywołanych twierdzeń faktycznych wywodzi skutki prawne (art. 6 k.c.), z tą różnicą, że zachowanie szczegółowych przepisów o postępowaniu dowodowym nie jest konieczne (art. 243 k.p.c.).

Zdaniem Sądu Rejonowego w niniejszej sprawie brak jest podstaw do przywrócenia terminu. Sąd podzielił stanowisko doktryny, że w sytuacji zwrotu pozwu na skutek nieuzupełnienia braków formalnych brak jest podstaw do przywrócenie terminu i to nawet w sytuacji gdy roszczenie uległo przedawnianiu, gdyż kwestia przedawnienia jest negatywną konsekwencją materialną, a nie procesową. Przywrócenie terminu musi się natomiast wiązać z ujemnymi skutkami procesowymi (por. Ewa Stefańska w Kodeks postępowania cywilnego pod. red. M. Manowska (red.), Wydanie III z 2015r , Komentarz do art. 168 k.p.c. teza 4 opubl. w programie Lex Omega).

Jednakże nawet przyjmując teoretyczną możliwość złożenia wniosku o przywrócenie terminu, to w zaistniałej w sprawie sytuacji, w ocenie Sądu, i tak brak jest do tego podstaw. Sąd podał, że powód w żaden sposób nie uprawdopodobnił okoliczności wskazanych we wniosku. W aktach sprawy (k.8) znajduje się koperta z przesyłką kierowaną do powoda na wskazany przez niego adres. Na przesyłce widnieją daty prawidłowego jej awizowania oraz informacja o zwrocie z uwagi na niepodjęcie jej w terminie. Analogiczne zapisy są na elektronicznym potwierdzeniu odbioru zawartym w Systemie Sędzia 2.

Sąd zaznaczył, że dwukrotne wysłanie i awizowanie przesyłki stanowi spełnienie wymagań skuteczności doręczania pism sądowych przez pocztę, zapewniając realizację konstytucyjnej zasady prawa do sądu. (postanowienie SA w Szczecinie z dnia 26 maja 2008 r., III APa 19/07, LEX nr 468589; postanowienie SN z dnia 02 lipca 2009 r., II UZ 20/09, LEX nr 533108; postanowienie SN z dnia 9 lipca 2009 r., II PZP 3/09, LEX nr 519963). Wskazał, że pocztowy dowód doręczenia pisma adresatowi jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 244 k.p.c., zaświadczającym fakt i datę doręczenia, korzystającym z domniemania prawdziwości (por. np. postanowienie SN z dnia 16 maja 2002 r., IV CZ 72/02, LEX nr 564835; postanowienie SN z dnia 23 kwietnia 2009 r., IV CZ 31/09, LEX nr 738364; postanowienie NSA z dnia 24 lutego 2011 r., I (...) 340/10, LEX nr 783589; postanowienie SN z dnia 23 marca 2011 r., V CZ 123/10, LEX nr 785895).

Sąd zajął stanowisko, że powód w żaden sposób domniemania wynikającego z adnotacji doręczyciela na przesyłce nie obalił. Same twierdzenia pełnomocnika o braku awiz nie są wystarczające i nie stanowią uprawdopodobnienia o którym mowa w art. 169 §2 k.p.c. Zaistniały stan skutkuje, w ocenie Sądu, oddaleniem wniosku powoda o przywrócenie terminu. Wobec oddalenia wniosku powoda o przywrócenie terminu, Sąd przyjął, że nie ma możliwości uznania, iż pozew został skutecznie wniesiony w pierwotnej dacie (tj. że uzupełniono jego braki w zakreślonym terminie), a w związku z tym pozew złożony wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu podlega zwrotowi.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożył powód. Powód, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wskazał, że zaskarża postanowienie w całości. Wniósł o zmianę postanowienia poprzez przywrócenie terminu, a ewentualnie o uchylenie postanowienia. Pełnomocnik wskazał, że powód nie ze swojej winy został pozbawiony prawa do rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd, gdyż operator pocztowy nie doręczył ani zawiadomienia o przesyłce ani powtórnego zawiadomienia. W miejscu zamieszkania powoda przebywa żona, która jest dotknięta chorobą.

Nie ma więc możliwości, aby w okresie kiedy miało nastąpić doręczenie nie było ani adresata ani dorosłego domownika.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Na wstępie należy zauważyć, że powodowi nie przysługuje zażalenie na postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 16 marca 2017 roku dotyczące oddalenia wniosku o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych pozwu (punkt 1 postanowienia). Zgodnie bowiem z art. 394 § 1 k.p.c. zażalenie do sądu drugiej instancji przysługuje na postanowienia sądu pierwszej instancji kończące postępowanie w sprawie, a nadto na postanowienia sądu pierwszej instancji i zarządzenia przewodniczącego wymienione enumeratywnie w tym przepisie. Postanowienie o oddaleniu wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych pozwu nie jest postanowieniem kończącym postępowanie ani nie zostało wymienione w powyższym przepisie, stąd z mocy art. 370 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. podlega ono odrzuceniu.

Natomiast zgodnie z art. 394 § 1 pkt 1) k.p.c. zażalenie przysługuje na zarządzenie przewodniczącego, którego przedmiotem jest zwrot pozwu. Rozpoznając przedmiotowe zażalenie, Sąd odwoławczy analizuje również podstawy oddalenia wniosku o przywrócenie terminu, albowiem dokonanie zwrotu pozwu stanowi konsekwencję oddalenia wniosku o przywrócenie terminu. Odnosząc się do zażalenia w przedmiocie zwrotu pozwu należało uznać, iż brak podstaw do jego uwzględnienia. Zgodnie z art. 168 § 1 k.p.c., przywrócenie terminu może nastąpić tylko wtedy, gdy strona nie dokonała w terminie czynności procesowej bez swej winy.

Brak winy strony w uchybieniu terminu podlega natomiast ocenie z uwzględnieniem wszystkich okoliczności danej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy (vide postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 stycznia 2007r., II CZ 116/06, LEX nr 258551; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2007r., I CZ 108/06, LEX nr 258547). Aby wykazać brak winy wystarczy uprawdopodobnić istnienie okoliczności, które uzasadniałyby przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej.

W przedmiotowej sprawie nie zostały jednak uprawdopodobnione jakiekolwiek przyczyny wyłączające winę pozwanego. Stosownie do treści art. 138 § 1 k.p.c., jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo sądowe dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było - administracji domu, dozorcy domu lub sołtysowi, jeżeli osoby te nie są przeciwnikami adresata w sprawie i podjęły się oddania mu pisma. Dla adresata, którego doręczający nie zastanie w miejscu pracy, można doręczyć pismo osobie upoważnionej do odbioru pism (§2).

Zgodnie natomiast z art. 139 § 1 k.p.c. w razie niemożności doręczenia w sposób przewidziany w artykułach poprzedzających, pismo przesłane za pośrednictwem operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe należy złożyć w placówce pocztowej tego operatora, a doręczane w inny sposób - w urzędzie właściwej gminy, umieszczając zawiadomienie o tym w drzwiach mieszkania adresata lub w oddawczej skrzynce pocztowej ze wskazaniem gdzie i kiedy pismo pozostawiono, oraz z pouczeniem, że należy je odebrać w terminie siedmiu dni od dnia umieszczenia zawiadomienia.

W przypadku bezskutecznego upływu tego terminu, czynność zawiadomienia należy powtórzyć. Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy przesyłki wzywającej do uzupełnienia braków formalnych pozwu i uiszczenia opłaty nie doręczono adresatowi w sposób przewidziany w art. 138 k.p.c. i następnie stosownie do art. 139 k.p.c. pozostawiono przesyłkę w placówce pocztowej, o czym w dniu 22 grudnia 2016 roku poinformowano adresata umieszczając stosowne zawiadomienie w jego oddawczej skrzynce pocztowej. Następnie w dniu 30 grudnia 2016 roku powtórzono czynność doręczenia pozostawiając powtórne zawiadomienie.

Adresat nie podjął przesyłki z placówki do dnia 10 stycznia 2017 roku, co skutkowało zwrotem przesyłki do nadawcy. Należy uznać, że awizacja przesyłki została dokonana w sposób prawidłowy. Stosowne adnotacje w tym zakresie znajdują się na zwróconej korespondencji oraz potwierdzeniu odbioru. Powód zaprzeczył dokonaniu czynności awizacji. Wskazać jednak trzeba, że dopełnienie formalizmu związanego z sposobem nadania i doręczania przesyłek sądowych opisanym art. 139 § 1 k.p.c. rodzi domniemanie skuteczności doręczenia zastępczego w rozumieniu tego przepisu.

Domniemanie doręczenia przesyłki rejestrowanej, wynikające z dowodu jej nadania, może być przez adresata obalone przez wykazanie, że nie miał możliwości zapoznania się z zawartym w niej oświadczeniem woli. W związku z tym należy uznać, że dowód nadania przesyłki rejestrowanej stanowi domniemanie doręczenia jej adresatowi, który może je obalić, wykazując, że nie miał możliwości zapoznania się z jej treścią. Należy zwrócić uwagę, że regułą jest, iż przesyłki pocztowe, zwłaszcza rejestrowane, są doręczane. Brak doręczenia zwykle powodują szczególne okoliczności, np. niedostatki w obsłudze pocztowej, błędne zaadresowanie przesyłki, znana nadawcy nieobecność adresata w miejscu zamieszkania itp.

Wykazanie istnienia takich okoliczności wystarczy do podważenia wiarygodności omawianego dowodu prima facie. W niniejszej natomiast sprawie powód poprzestał na prostym przeczeniu nieotrzymania przesyłki sądowej, jak również awiza z nią związanego. Przytoczone przez stronę powodową okoliczności, które w jej ocenie były przyczyną niewykonania wezwania nie zostały ani we wniosku o przywrócenie terminu ani później w zażaleniu w żaden sposób uprawdopodobnione. Powód nie obalił domniemania, że przesyłka została doręczona w sposób zastępczy.

Reasumując w ocenie Sądu Okręgowego nie można stwierdzić, że przekroczenie terminu procesowego nastąpiło bez winy strony powodowej. Sąd Rejonowy postanowieniem z dnia 16 marca 2017 roku prawidłowo więc oddalił wniosek powoda o przywrócenie terminu. W konsekwencji słusznie dokonał zwrotu pozwu. Mając na uwadze powyższe Sąd Okręgowy uznał zażalenie powoda na rozstrzygnięcie o zwrocie pozwu za bezzasadne i w oparciu o przepisy art. 397 § 2 k.p.c. w związku z art. 385 k.p.c. orzekł jak w punkcie 2 postanowienia. SSO Agnieszka Woźniak SSO Patrycja Baranowska SSO Anna Górnik ZARZĄDZENIE 1. (...) 2. (...) 3. (...) 4. (...)