Court dismisses request for combined judgment due to res judicata from prior final verdict.
Legislator summary
AI generatedThe court dismissed the defendant's request for a combined judgment regarding prior convictions. The defendant argued for a new review, but the court found a final combined verdict already existed on October 11, 2012, which comprehensively addressed all relevant past convictions. Consequently, the court applied the principle of res judicata to terminate the proceedings and order the state to bear the costs.
Legislator headnote
AI generatedArt. 17 § 1 pkt 7 k.p.k.; Art. 572 k.p.k.: When a final combined judgment has already been rendered covering all relevant prior convictions, any subsequent request for a new combined judgment must be dismissed based on the principle of res judicata, and the proceedings must be terminated.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt II K 111/13 POSTANOWIENIE dnia 10 grudnia 2013 roku Sąd Okręgowy w Koszalinie w II Wydziale Karnym w składzie: Przewodniczący: SSO Jacek Matejko Protokolant: sekr. sąd. Adriana Jurek przy udziale prokuratora Prokuratury Okręgowej w Koszalinie Małgorzaty Jareckiej po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2013 r. na posiedzeniu sprawy skazanego R. S. z wniosku skazanego o wydanie wyroku łącznego w przedmiocie umorzenia postępowania postanawia: I. na podstawie art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. umorzyć postępowanie w sprawie, II. na podstawie § 2 ust. 1, 2 i 3 w zw. z § 14 ust. 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. B. B. kwotę 147,60 (sto czterdzieści siedem złotych 60/100) złotych w tym podatek od towarów i usług, tytułem pomocy prawnej udzielonej skazanemu z urzędu; III. na podstawie art.632 pkt 2 k.p.k. kosztami postępowania obciążyć Skarb Państwa.
UZASADNIENIE
Do Sądu Okręgowego w Koszalinie wpłynął kolejny wniosek R. S. o wydanie wyroku łącznego obejmującego kary orzeczone prawomocnymi wyrokami XIX Zamiejscowego Wydziału Grodzkiego w P. Sądu Rejonowego w Szczecinie w sprawie o sygn. akt XIX K 200/04 oraz Sądu Okręgowego w Koszalinie w sprawie sygn. akt II K 16/10. Sąd ustalił, iż wobec skazanego zapadł w dniu 11 października 2012 roku wyrok łączny przed Sądem Okręgowym w Koszalinie w sprawie II K 68/12, który jest prawomocny.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje :
Wniosek skazanego nie zasługuje na uwzględnienie. Z akt sprawy, w tym z karty karnej skazanego wynika, iż po wydaniu wyroku łącznego Sądu Okręgowego w Koszalinie z dnia 11.10.2012 roku w sprawie II K 68/12 nie zapadły wobec skazanego żadne kolejne wyroki. We wspomnianym prawomocnym wyroku łącznym w sprawie II K 68/12 poddano analizie dotychczasowe jednostkowe wyroki skazujące dotyczące R. S., a objęte bieżącym wnioskiem skazanego. Po wydaniu tego orzeczenia nie pojawiło się żadne kolejne skazanie, które stanowiłoby podstawę do ponownego merytorycznego zbadania sprawy.
Tym samym wszystkie rozstrzygnięcia jako zawarte w prawomocnym wyroku (wyroku łącznym) objęte są powagą rzeczy osądzonej z art. 17§1 pkt 7 kpk. Oznacza ona, iż niedopuszczalne jest prowadzenie ponownego postępowania w tej samej sprawie, tożsamej pod względem podmiotowym i przedmiotowym, a z chwilą stwierdzenia występowania tej negatywnej przesłanki procesowej Sąd zobligowany jest umorzyć postępowanie. Nadmienić należy, iż analogiczny wniosek skazanego był już przedmiotem rozpoznania przez Sąd Okręgowy w Koszalinie w sprawie II K 54/13, gdzie postanowieniem z dnia 4 czerwca 2013 roku umorzono postępowanie o wydanie wyroku łącznego z uwagi na powagę rzeczy osądzonej.
W konsekwencji niniejsze postępowanie należało także umorzyć na podstawie art. 572 kpk w zw. z art. 17§1 pkt 7 kpk, a kosztami postępowania obciążyć Skarb Państwa stosownie do treści art. 632 pkt 2 kpk. Z uwagi na okoliczność, że skazany reprezentowany był przez obrońcę wyznaczonego z urzędu, Sąd na podstawie § 2 ust. 1, 2 i 3 w zw. z § 14 ust. 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adwokata wynagrodzenie wraz z obowiązującą stawką podatku od towarów i usług.
Mając na uwadze powyższe motywy Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.