Legislator Case Law & Legislation
II Ka 197/17 AI generated

Court dismisses appeal against traffic violation conviction, upholding evidence assessment and penalty.

Case Number II Ka 197/17
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The Court of Appeal dismissed the defendant's appeal against a second-instance judgment convicting him of a traffic violation under Article 86 of the Road Traffic Act. The defendant argued that the court arbitrarily accepted evidence contradicting photographs and violated his right to defense due to his absence during the evidentiary phase. The court rejected these claims, finding the factual findings based on witness testimony, photographic documentation, and expert opinion were undisputed and legally sound.

Legislator headnote

AI generated

Art. 86 § 1 kw; Art. 7 k.p.k.; Art. 6 k.p.k.: The appellate court may uphold a first-instance verdict if the evidence assessment is based on undisputed facts supported by witness testimony, documentary evidence, and expert opinions, and if the defendant's absence during the evidentiary phase was justified and did not impair the right to defense.

Keywords

AI generated
traffic violation conviction appeal dismissal evidence assessment right to defense expert opinion validity road traffic safety second instance judgment

Cited Legislation

AI generated
Art. 86 § 1 kw
o wykroczenie z art. 86 § 1 kw Wyrokiem z dnia 18 maja 2017 r., sygn.
Art. 24 § 1 and 3 kw
z art. 24 § 1 i 3 kw wymierzył mu karę grzywny w wysokości 300 (trzysta) złotych; zasądził od obwinionego J.
Art. 7 k.p.k.
Art. 8 k.p.s.w.
o wykroczenie z art. 86 § 1 kw Wyrokiem z dnia 18 maja 2017 r., sygn.
Art. 6 k.p.k.
naruszenie art. 6 k.p.k. 117 § 2a,3 k.p.k.
Art. 117 § 2a k.p.k.
Art. 437 § 1 kpk
Mając na uwadze powyższe, na zasadzie art. 437 § 1 kpk w zw.
Art. 109 § 1 kpsw
z art. 109 § 1 kpsw Sąd Okręgowy nie dopatrując żadnych przesłanek do wzruszenia zaskarżonego wyroku, również w zakresie kary , utrzymał go w mocy.
Art. 8 ustawy o opłatach w sprawach karnych
o wykroczenie z art. 86 § 1 kw Wyrokiem z dnia 18 maja 2017 r., sygn.
§ 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 r.
AI generated

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt II Ka 197/17

WYROK W IMIENIU

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 września 2017r. Sąd Okręgowy w Łomży w II Wydziale Karnym w składzie : Przewodniczący SSO Grzegorz Skrodzki Protokolant Katarzyna Fabiszewska przy udziale oskarżyciela publicznego --- po rozpoznaniu w dniu 13 września 2017r sprawy J. M. obwinionego z art.86§1 kw na skutek apelacji obwinionego od wyroku Sądu Rejonowego w Zambrowie z dnia 18 maja 2017 r. sygn. akt II W 294/16 I. zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy. II. zasądza od obwinionego J. M. na rzecz Skarbu Państwa kwotę 50 złotych tytułem zryczałtowanych wydatków za postępowanie przed Sądem II instancji i zasądza od niego 30 złotych tytułem opłaty za instancję odwoławczą. II Ka 197/17 W

UZASADNIENIE

J. M. został obwiniony o to, że: W dniu 12 września 2015 r. około godziny 13:20 w miejscowości N., województwa (...), kierując samochodem marki R. (...) o nr rej. (...) jadąc drogą relacji Ł.-Z. w kierunku Z. nie zachował należytej ostrożności, w wyniku czego uderzył w tył prawidłowo jadącego w tym samym kierunku zespołu pojazdów, tj. ciągnika rolniczego marki U. o nr rej. (...) z przyczepą, czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym tj. o wykroczenie z art. 86 § 1 kw Wyrokiem z dnia 18 maja 2017 r., sygn. akt II W 294/16 Sąd Rejonowy w Zambrowie uznał obwinionego J.

M. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za to na podstawie art. 86 § 1 kw w zw. z art. 24 § 1 i 3 kw wymierzył mu karę grzywny w wysokości 300 (trzysta) złotych; zasądził od obwinionego J. M. na rzecz Skarbu Państwa tytułem zryczałtowanych wydatków postępowania kwotę 100 (sto) złotych oraz kwotę 510 (pięćset dziesięć) złotych tytułem kosztów za sporządzenie opinii i kwotę 30 (trzydzieści) złotych tytułem opłaty. Apelację od powyższego wyroku wniósł obwiniony. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1. obrazę przepisów postępowania mającą wpływ na treść orzeczenia tj. art. 7 k.p.k. w zw. z art. 8 k.p.s.w. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów, a mianowicie dowolne uznanie przez Sąd, iż doszło do uderzenia w tył przyczepki, która to wyniku uderzenia skręciła do rowu, co stoi w sprzeczności z dołączonymi do akt sprawy zdjęciami, na których jest sfotografowany ciągnik i przyczepka stojące w pasie drogi.

2. naruszenie art. 6 k.p.k. 117 § 2a,3 k.p.k. mający istotny wpływ na wynik sprawy poprzez przeprowadzenie postępowania dowodowego w sytuacji usprawiedliwionej jego nieobecności tym samym uniemożliwienie mu praw do obrony. Wniósł o uchylenie wyroku i przekazanie do rozpoznania Sądowi I instancji.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja wniesiona przez obwinionego jest bezzasadna. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu sformułowanego w pkt. 2 apelacji, a odnoszącego się do przeprowadzenia postępowania dowodowego w sytuacji usprawiedliwionej nieobecności obwinionego, a tym samym uniemożliwienie mu prawa do obrony, to wskazać należy iż jest on całkowicie nieuprawniony. Z akt sprawy w sposób jednoznaczny wynika, że obwiniony w toku postępowania przed sądem tylko raz wnioskował o usprawiedliwienie swojej nieobecności na rozprawie. W dniu 9 lutego 2017 r., obwiniony złożył do Sądu Rejonowego w Zambrowie wniosek o usprawiedliwienie swojej nieobecności na rozprawie w dniu 9.02.2017 r. motywując to złym stanem zdrowia oraz wnosząc o odroczenie terminu rozprawy.

Do wniosku tego dołączone było zaświadczenie lekarskie wystawione w dniu 9.02.2017 r. wskazujące, że J. M. jest niezdolny do pracy od 9.02.2017 r. do 13.02.2017 r. (k. 75-76). Powyższa okoliczność została prawidłowo ujawniona na rozprawie. Z zapisu protokołu rozprawy z dnia 9.02.2017 r. ponadto wynika, że Sąd nie przeprowadził wówczas żadnych czynności dowodowych z udziałem zawnioskowanych na ten dzień świadków jak również, że oskarżyciel posiłkowy M. K. w związku z wnioskiem obwinionego wniósł o odroczenie rozprawy w dniu 9.02.2017 r. w konsekwencji czego Sąd odroczył rozprawę do dnia 21 marca 2017 r.

Wskazać zatem należy, że Sąd w pełni uwzględnił wniosek obwinionego o odroczenie terminu rozprawy w dniu 9.02.2017 r. O terminie rozprawy wyznaczonej na dzień 21 marca 2017 r., obwiniony został prawidłowo zawiadomiony poprzez doręczenie mu zawiadomienia. To zawiadomienie zostało doręczone uprawnionej osobie - dorosłemu domownikowi A. M. w dniu 28.02.2017 r. (k. 78). Pomimo prawidłowego zawiadomienia na rozprawie w dniu 21 marca 2017 r., obwiniony nie stawił się - nie przedstawiając żadnego usprawiedliwienia i nie przedkładając w tym zakresie żadnych wniosków.

Tym samym Sąd miał pełne podstawy do prowadzenia rozprawy pod jego nieobecność . Tym samym całkowicie chybiony jest zarzut nr 2 wniesionego środka odwoławczego, dotyczący przeprowadzeniu postępowania dowodowego w sytuacji usprawiedliwionej nieobecności obwinionego. Jednocześnie podkreślić należy, że na ostatnim terminie rozprawy w dniu 18.05.2017 r. obwiniony był obecny. Został on zapoznany z treścią opinii biegłego. Nie wniósł zarzutów co do opinii jak również nie zgłosił żadnych innych wniosków dowodowych. Tym samym w ocenie Sądu odwoławczego nie ma żadnych podstaw aby uznać, że w postępowaniu przed sądem I instancji w jakikolwiek sposób zostało naruszone prawo obwinionego do obrony.

Odnosząc się natomiast do zarzutu sformułowanego w punkcie 1 apelacji, a odnoszącego się do błędnej oceny materiału dowodowego, to w ocenie sądu odwoławczego jest on wyłącznie polemiką z prawidłowo dokonanymi ustaleniami sądu I instancji. Sąd Rejonowy w sposób prawidłowy wskazał jakie okoliczności uznał za udowodnione i na jakich dowodach się oparł. Podkreślić należy, że z treści zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w sposób jednoznaczny wynika, że obwiniony J. M. kierując samochodem marki R. (...) o nr rej. (...) jadąc drogą relacji Ł.-Z. w kierunku Z. nie zachował należytej ostrożności, w wyniku czego uderzył w tył prawidłowo jadącego w tym samym kierunku zespołu pojazdów, tj. ciągnika rolniczego marki U. o nr rej. (...) z przyczepą.

Ta okoliczność w ocenie Sądu odwoławczego jest bezsporna albowiem wynika ona nie tylko ze zgromadzonego materiału dowodowego w postaci zeznań świadków ale również ze zgromadzonej dokumentacji fotograficznej dotyczącej miejsca uszkodzenia jak i sposobu powstania tychże uszkodzeń jak też położenia powypadkowego pojazdów. Dodatkowo Sąd Rejonowy słusznie posiłkował się opinią biegłego sądowego w zakresie techniki samochodowej który określił iż przyczyną zaistniałego zdarzenia było uderzenie samochodu marki R. (...) w tył przyczepki podczepionej do ciągnika rolniczego.

Biegły wskazał, iż obydwa samochody poruszały się w tym samym kierunku. Natomiast z bliżej niewyjaśnionych przyczyn obwiniony nie podejmując wcześniej próby wykonania manewru wyprzedzania oraz nie wykonując żadnego manewru obronnego w postaci hamowania, uderzył przodem pojazdu w prawidłowo poruszający się ciągnik wraz z podczepioną przyczepką. Jednocześnie na miejscu zdarzenia nie ujawniono śladów hamowania czy też ominięcia ciągnika z przyczepką. Tym samym ocena dowodów dokonana przez Sąd I instancji jest całkowicie prawidłowa.

Należy również podkreślić, iż okoliczności podnoszone w apelacji, a dotyczące braku ubezpieczenia OC oraz badań technicznych ciągnika, nie mają znaczenia dla ustalenia okoliczności faktycznych tego zdarzenia. W żaden sposób również nie wykazano aby stan techniczny ciągnika miał wpływ na wystąpienie tego zdarzenia. Mając na uwadze powyższe, na zasadzie art. 437 § 1 kpk w zw. z art. 109 § 1 kpsw Sąd Okręgowy nie dopatrując żadnych przesłanek do wzruszenia zaskarżonego wyroku, również w zakresie kary , utrzymał go w mocy.

O opłacie za drugą instancję orzeczono na podstawie art. 8 w zw. z art. 3 ust. 1 i art. 21 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (tekst. jedn. Dz. U. z 1983 r. Nr 49 poz. 223 z późn. zm.), zaś o zryczałtowanych wydatkach za postępowanie odwoławcze na podstawie § 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 10 października 2001 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. z 2001 r.

Nr 118 poz. 1269) .