Court partially allows fee waiver for farmer with low income but denies full exemption due to future costs.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe appellate court partially granted the plaintiff's appeal regarding the waiver of court costs, specifically exempting the advance payment for the expert witness. The plaintiff, a farmer, argued that his annual income from agriculture and EU supplements was insufficient to cover the 1,000 zł advance without compromising his necessary living standards. The court agreed that this specific advance constituted an excessive burden but denied full exemption because the plaintiff's stable income did not guarantee an inability to pay future, smaller cost obligations.
Legislator headnote
AI generatedArt. 101 § 1 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych; Art. 102 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych: A fee waiver may be partially granted when current income is insufficient for immediate costs, but full exemption is denied if the applicant's stable earnings suggest future ability to pay smaller obligations.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt II Cz 209/17 POSTANOWIENIE K., dnia 27 czerwca 2017 r. Sąd Okręgowy w Kaliszu, II Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie następującym: Przewodniczący: SSO Barbara Mokras po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2017 r. w Kaliszu na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa R. C. przeciwko Gminie L. o zapłatę w przedmiocie zażalenia powoda na postanowienie Sądu Rejonowego w Kaliszuz dnia 25 stycznia 2017 r., sygn. akt I C 755/15 p o s t a n a w i a :
1. zmienić zaskarżone postanowienie w ten sposób, że zwolnić powoda R. C. od kosztów sądowych w części, tj. od obowiązku uiszczenia zaliczki na wynagrodzenie biegłego sądowego;
2. oddalić zażalenie w pozostałym zakresie. Sygn. akt II Cz 209/17
UZASADNIENIE
Zaskarżonym postanowieniem Sąd Rejonowy w Kaliszu oddalił wniosek powoda R. C. o całkowite zwolnienie od ponoszenia kosztów sądowych. Zażalenie na powyższe orzeczenie złożył powód, zaskarżając postanowienie w całości i wnosząc o jego zmianę poprzez uwzględnienie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych w całości. Skarżący zarzucił zaskarżonemu postanowieniu – w istocie - naruszenie przepisu art. 102 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych polegające na błędnym przyjęciu, iż powód jest w stanie ponieść koszty sądowe w całości bez uszczerbku dla swojego koniecznego utrzymania.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Zażalenie zasługuje na częściowe uwzględnienie. Należy uznać za słuszny zarzut skarżącego, że osiągany przez nich dochód z prowadzenia gospodarstwa rolnego w kwocie 5.000 zł rocznie oraz z tytułu otrzymywania dopłat unijnych w kwocie 4.000 zł rocznie nie wystarcza na uiszczenie kosztów sądowych, bez uszczerbku dla swojego koniecznego utrzymania, które na obecnym etapie postępowania konkretyzują się obowiązkiem uiszczenia zaliczki na poczet wynagrodzenia biegłego sądowego w kwocie 1.000 zł, nawet przy uwzględnieniu faktu, że powód nie ma nikogo na utrzymaniu, skoro powód prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, w konsekwencji czego zobowiązany jest do samodzielnego pokrywania wszystkich wydatków związanych z jego utrzymaniem.
W tym stanie rzeczy uiszczenie ww. zaliczki w kwocie 1.000 zł stanowiłoby nadmierne obciążenie dla budżetu domowego powoda. W ocenie Sądu Okręgowego stałość i wysokość dochodów powoda nie pozwala natomiast a priori uznać, że powód nie będzie w stanie ponieść w toku dalszego postępowania innych należności z tytułu kosztów sądowych, w mniejszej wysokości. Powyższe uzasadnia częściowe uwzględnienie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych na podstawie art. 101 § 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (j. t.
Dz. U. z 2016 r., poz. 623) i oddalenie wniosku w pozostałym zakresie na podstawie art. 100 ust. 2 w zw. z art. 102 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych. Z uwagi na powyższe, na podstawie – odpowiednio - art. 386 § 1 k.p.c. oraz art. 385 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c., orzeczono, jak w punkcie 1 i 2 sentencji.