Civil appeal dismissed; court upheld lower court's evidence assessment and contract interpretation in debt dispute.
Legislator summary
AI generatedThe District Court in Kalisz dismissed the appellant's appeal against the Regional Court's partial judgment in a debt collection case. The appellant argued that the evidence was improperly evaluated and that the contract terms regarding fees violated consumer protection norms. The appellate court rejected these claims, affirming that the lower court correctly assessed the credibility of the evidence and applied material law without error.
Legislator headnote
AI generatedArt. 233 § 1 k.p.c.; Art. 385 § 1 k.p.c.; Art. 385 § 1 KC; The court's assessment of evidence based on its own conviction is final unless proven erroneous, and contract terms must be interpreted in light of good morals and the proportionality of interests.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt II Ca 460/17
WYROK W IMIENIU
RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ K., dnia 25 lipca 2017 r. Sąd Okręgowy w Kaliszu, II Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie: Przewodniczący: SSO Janusz Roszewski po rozpoznaniu w dniu 25 lipca 2017 r. w Kaliszu na posiedzeniu niejawnym sprawy z powództwa (...) SP. z o.o. z siedzibą w G. przeciwko A. S. o zapłatę na skutek apelacji powoda od wyroku zaocznego Sądu Rejonowego w Jarocinie z dnia 12 kwietnia 2017 r., sygn. akt I C 177/17 upr. oddala apelację. SSO Janusz Roszewski Sygn. akt II Ca 460/17
UZASADNIENIE
Wyrokiem zaocznym z dnia 12 kwietnia 2017 r. Sąd Rejonowy w Jarocinie – w sprawie z powództwa (...) Sp. z o.o. z siedzibą w G. przeciwko pozwanemu A. S. o zapłatę – zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 459,26 zł z odsetkami umownymi w wysokości czterokrotności stopy kredytu lombardowego NBP, od dnia 4 stycznia 2014 r. do dnia zapłaty (pkt1. wyroku), oddalił powództwo w pozostałej części (pkt 2. wyroku) oraz rozstrzygnął o kosztach procesu (pkt 3. wyroku) i o rygorze natychmiastowej wykonalności (pkt 4. wyroku). Wyrok ten – apelacją z dnia 12 czerwca 2017 r.
– powód zaskarżył w części, tj. w punkcie 2-gim oddalającym powództwo co do kwoty 490,21 zł. Apelujący zarzucił naruszenie art. 385 1 §1 KC a ponadto niewłaściwą ocenę dowodów, nierozpoznanie istoty sprawy, niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy i sprzeczność istotnych ustaleń Sadu z treścią zebranego w sprawie materiału. Wniósł on o zmianę zaskarżonego przez siebie wyroku i „przyznanie powództwa” w zaskarżonym zakresie oraz zasądzenie od pozwanego na swoją rzecz kosztów procesu, według norm przepisanych za obie instancje, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przy uwzględnieniu kosztów postepowania odwoławczego.
Sąd Okręgowy zważył, co następuje. Apelacja nie jest zasadna. Sąd Okręgowy podziela ustalenia i wywody Sądu Rejonowego. Wbrew twierdzeniu skarżącego nie zasługują na uwzględnienie zarzuty przedstawione w apelacji, a mianowicie zarzut naruszenia art. 339 § 2 k.p.c. oraz naruszenia art. 233 §1 k.p.c., którego dotyczą zarzuty związane z zasadami gromadzenia i oceny materiału dowodowego. Sąd Okręgowy w całości akceptuje ustalenia i rozważania Sądu Rejonowego i uznaje je za własne. W myśl art. 233 § 1 k.p.c. sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie materiału.
Sąd Rejonowy wszechstronnie rozważył zebrany w tej sprawie materiał. Dodać jedynie należy, że ustalenia te zostały poczynione przy uwzględnieniu wiarygodności całości zaoferowanych przez powoda dowodów, co czyni zarzut wadliwej ich oceny całkowicie chybionym. Swoje twierdzenia Sąd I instancji przekonująco i należycie uzasadnił a ich treść jest zgodna z tymi dowodami. Z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, Sąd Rejonowy zasadnie zasądził od pozwanego niespłaconą część pożyczki w kwocie 459,26 zł i oddalił powództwo w części obejmującej żądanie zapłaty opłaty wstępnej w kwocie 243,50 zł i opłaty za obsługę pożyczki w wysokości 230,51zł.
Dokonując subsumcji ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie Sąd Rejonowy nie naruszył normy wyrażonej w art. 385 1 KC, a tym samym właściwie zastosował prawo materialne. Akceptując stanowisko Sadu meritii szczegółowo zaprezentowanew uzasadnieniu skarżonego orzeczenia, należy jedynie dodać, iż nie ma racji apelujący twierdząc, że większe niż w umowach z bankiem koszty pożyczki usprawiedliwia interes gospodarczy pożyczkodawcy, jak i możliwość wyboru przez konsumenta miejsca zawarcia umowy. Oba argumenty powinny także uwzględniać proporcję interesu prawnego i ekonomicznego obu stron umowy, z tym zastrzeżeniem, że wynikającez jego realizacji prawa i obowiązki konsumenta w umowach z przedsiębiorcą muszą być kształtowane w sposób zgodny z dobrymi obyczajami.
Tego zaś nie można dostrzec w zakwestionowanych postanowieniach zawartej przez strony umowy. W tej sytuacji apelacja podlega oddaleniu (art. 385 k.p.c.). SSO Janusz Roszewski