Legislator Case Law & Legislation
I C 635/17 AI generated

Plaintiff's claim dismissed due to failure to prove debt transfer via insufficient accounting statements.

Case Number I C 635/17
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Decision Date
Outcome Dismissed

Legislator summary

AI generated

The plaintiff, a closed investment fund, sued a defendant for payment of a debt transferred via assignment agreement, but the court dismissed the claim. The plaintiff relied solely on bank account statements and an analytical record as proof of the debt's existence and the validity of the assignment. The court ruled these documents are merely private declarations and lack legal force to prove the effectiveness of the debt transfer without the original loan contract.

Legislator headnote

AI generated

Art. 194 ust. 2 ustawy o funduszach inwestycyjnych; art. 245 k.p.c.: Accounting statements from investment funds are private documents that only prove the existence of an entry in the register, not the legal validity of the debt assignment or the creditor's standing.

Keywords

AI generated
assignment of claims investment fund statements private document evidence creditor standing civil procedure law proof of debt transfer legal force of documents

Cited Legislation

AI generated
art. 194 ust. 2 ustawy z dnia 27 maja 2004 roku o funduszach inwestycyjnych
Obowiązujący przepis art. 194 ust. 2 ustawy z dnia 27 maja 2004 roku o funduszach inwestycyjnych (t.j.
art. 245 k.p.c.
art. 339 § 2 k.p.c
W myśl przepisu art. 339 § 2 k.p.c.
art. 509 k.c
W myśl przepisu art. 509 k.c.
art. 245 k.p.c

Cited Case Law

AI generated
wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 lipca 2011 roku w sprawie P 1/10
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 września 2011 roku w sprawie II CSK 712/10
wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 czerwca 2013 roku w sprawie V CSK 329/12
wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 25 lutego 2015 roku w sprawie I ACa 824/14
II CSK 712/10
Supreme Court quashes appeal judgment for failure to evaluate private expert opinion document under Civil Procedure Code.
V CSK 329/12
Supreme Court partially allowed appeal, ruling accounting extracts prove debt assignment but not its legal effectiveness.
I ACa 824/14
Appeal dismissed; court upheld lower court's liability determination despite missing future damage percentage in verdict sentence.

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt: I C 635/17 upr. WYROK ZAOCZNY W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 sierpnia 2017 roku Sąd Rejonowy w Szczytnie I Wydział Cywilny w składzie następującym: Przewodniczący: SSR Małgorzata Banaszewska Protokolant: p.o. sekr. sąd. Hubert Tomaszewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 sierpnia 2017 roku w S. sprawy z powództwa (...) Niestandaryzowanego Sekurytyzacyjnego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego we W., przeciwko J. W., o zapłatę oddala powództwo ZARZĄDZENIE 1. (...) 2. (...) 3. (...) S., (...) Sygn. akt I C 635/17 upr.

UZASADNIENIE

Powód (...) Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty we W. w pozwie przeciwko J. W. domagał się zasądzenia kwoty 215,50 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty. Nadto, domagał się zasądzenia kosztów procesu w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, 17 złotych tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz 30 złotych tytułem opłaty od pozwu. W uzasadnieniu żądania powód podniósł, że wierzytelność dochodzoną pozwem nabył na skutek umowy przelewu wierzytelności zawartej w dniu 31 marca 2016 roku z (...), na podstawie której stał się następcą pierwotnego wierzyciela, uzyskując wierzytelność, której podstawą była umowa pożyczki o identyfikatorze (...) zawarta przez pozwaną J.

W., w dniu 15 września 2011 roku. Jako dowód potwierdzenia istnienia i obowiązku spełnienia świadczenia ciążącego na stronie pozwanej powód przedłożył wyciąg z ksiąg rachunkowych funduszu sekurytyzacyjnego i ewidencji analitycznej nr (...). Powód twierdził, że na kwotę dochodzoną w niniejszym postępowaniu składają się kwoty: 200 złotych tytułem należności głównej oraz 15,50 złotych tytułem skapitalizowanych odsetek ustawowych za opóźnienie naliczonych przez stronę powodową od dnia następującego po dniu cesji wierzytelności tj. 1 kwietnia 2016 roku do dnia poprzedzającego złożenie pozwu w niniejszej sprawie.

Pozwana J. W. zawiadomiona o terminie rozprawy nie stawiła się na termin rozprawy, nie usprawiedliwiła swoje nieobecności, nie złożyła odpowiedzi na pozew. Sąd ustalił, co następuje: Powód (...) Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty we W. i (...) spółka z siedzibą w H. zawarli w dniu 31 marca 2016 roku umowę przelewu wierzytelności, której przedmiotem były wierzytelności szczegółowo określone w załączniku nr 5 do umowy sporządzonym w wersji papierowej i elektronicznej. Zgodnie z zapisem § 2 ust. 1 pkt d umowy wierzytelności będące przedmiotem umowy wynikały z umów kredytowych pierwotnie zawartych z dłużnikami przez (...) Sp. z o.o. oraz (...) Sp. z o.o. (poprzednia nazwa (...) Sp. z o.o.), które zostały następnie przeniesione na zbywcę. (dowód: umowa przelewu wierzytelności k. 9-12) W dniu 10 maja 2017 roku powód sporządził wyciąg z ksiąg rachunkowych funduszu sekurytyzacyjnego i ewidencji analitycznej nr (...), w którym stwierdził, że dnia 31 marca 2016 roku nabył od (...) wierzytelność wobec dłużnika J.

W. wynikającą z umowy pożyczki o identyfikatorze (...), a wysokość zobowiązania dłużnika według stanu na dzień wystawienia wyciągu wynosiła łącznie 215,50 złotych. (dowód: wyciąg z ksiąg rachunkowych funduszu sekurytyzacyjnego i ewidencji analitycznej k.

8)

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd w sprawie niniejszej wydał wyrok zaoczny, albowiem pozwana J. W. zawiadomiona o terminie rozprawy nie stawiła się na termin rozprawy i nie wypowiedziała się co do żądań pozwu. W myśl przepisu art. 339 § 2 k.p.c. wydając wyrok zaoczny sąd przyjmuje za prawdziwe twierdzenia powoda o okolicznościach faktycznych przytoczonych w pozwie lub w pismach procesowych doręczonych pozwanemu przed rozprawą, chyba że budzą one uzasadnione wątpliwości albo zostały przytoczone w celu obejścia prawa.

Wydanie wyroku zaocznego nie zwalania więc sądu od badania roszczenia pod kątem jego zgodności z prawem. Sąd Najwyższy w stanowisku wyrażonym w wyroku z dnia 31 marca 1999 roku (I CKU 176/97 , LEX nr 37430), podkreślił, że domniemanie prawdziwości twierdzeń powoda przewidziane w art. 339 § 2 k.p.c. dotyczy wyłącznie strony faktycznej wyroku i nie obowiązuje w zakresie prawa materialnego. Obowiązkiem sądu rozpoznającego sprawę w warunkach zaoczności jest zawsze rozważenie, czy w świetle przepisów prawa materialnego twierdzenia strony powodowej uzasadniają uwzględnienie żądania.

Stan faktyczny w sprawie został ustalony w oparciu o dokumenty przedłożone przez stronę powodową. Przytoczone przez powoda okoliczności stanowiące uzasadnienie pozwu budzą – w ocenie Sądu - uzasadnione wątpliwości w świetle przedstawionych przez niego dowodów. W myśl przepisu art. 509 k.c. wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią, chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Wraz z wierzytelnością na nabywcę przechodzą wszelkie związane z nią prawa, a w szczególności roszczenie o zaległe odsetki.

Zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy miała okoliczność wykazania przez stronę powodową faktu nabycia wierzytelności wobec pozwanego wywodzonej z określonego stosunku prawnego, jej istnienia i wysokości. Zgodnie z art. 509 k.c., aby wierzytelność mogła być przedmiotem przelewu, musi być w dostateczny sposób oznaczona, zindywidualizowana – poprzez dokładne określenie stosunku zobowiązaniowego, którego elementem jest zbywana wierzytelność. W warunkach niniejszej sprawy jako niewątpliwy uznać należy fakt zawarcia przez powoda i (...) spółkę z siedzibą w H. w dniu 31 marca 2016 roku umowy przelewu wierzytelności.

Powodowi nie udało się jednak wykazać i udowodnić, że na podstawie tej umowy nabył wierzytelność względem pozwanej w kwocie dochodzonej pozwem. Z umowy przelewu wierzytelności nie wynika, by jej przedmiotem była wierzytelność przysługująca (...) spółki z siedzibą w H. względem pozwanej w kwocie 200 złotych. Zwrócić należy uwagę, że w umowie tej wskazano, iż wierzytelności będące przedmiotem przelewu wynikały z umów kredytowych, których stroną nie była (...) spółki z siedzibą w H., lecz podmioty trzecie: (...) Sp. z o.o. oraz (...) Sp. z o.o.

Powód w żaden sposób jednak nie wykazał, ani nie przedstawił żadnego dowodu potwierdzającego okoliczność zbycia przez te podmioty na rzecz (...) spółki z siedzibą w H. wierzytelności wobec pozwanej. W oparciu o materiał dowodowy przedstawiony przez powoda nie sposób stwierdzić nawet z jakim podmiotem pozwana miała zawrzeć umowę o identyfikatorze (...), z której to umowy wynikać miała wierzytelność dochodzona w niniejszej sprawie. Nie została na tą okoliczność przedstawiona żadna umowa, której przedmiotem byłoby przeniesienie tejże wierzytelności na (...) spółkę z siedzibą w H..

W ocenie Sądu, powód nie wykazał, aby skutecznie nabył przysługującą (...) spółce z siedzibą w H. wierzytelność wobec pozwanej z tytułu zawartej umowy o identyfikatorze (...). Powyższe skutkuje o braku legitymacji procesowej czynnej po stronie powoda, a zatem powództwo należało oddalić w całości na zasadzie art. 509 k.c. a contrario. Nawet jeśli powód wykazałby istnienie legitymacji procesowej czynnej to powództwo podlegałoby oddaleniu z uwagi na braku dowodów na istnienie wierzytelności dochodzonej pozew. Zgodnie z zawartą umową sprzedaży wierzytelności jej przedmiotem były wierzytelności szczegółowo opisane w załączniku nr 5 do umowy w wersji papierowej i elektronicznej.

Powód nie dołączył do umowy przelewu wierzytelności ani załącznika w formie pisemnej, ani załącznika w formie elektronicznej. Do pozwu dołączono wprawdzie wyciąg z ksiąg rachunkowych funduszu sekurytyzacyjnego oraz wyciąg z elektronicznego załącznika do umowy cesji, jednakże powyższe dokumenty nie dają podstaw do ustalenia skuteczności dokonanej cesji wierzytelności w wysokości dochodzonej w niniejszym postępowaniu. Wbrew stanowisku powoda, wyciąg z elektronicznego załącznika do umowy cesji nie stanowi dowodu dokonania cesji wierzytelności przysługującej (...) względem pozwanej.

Żaden zapis umowy nie zrównywał wyciągu z elektronicznego załącznika z załącznikiem w wersji papierowej. Nadto, dane zawarte w tym wyciągu obejmują jedynie identyfikator klienta, dzień zawarcia umowy, imię i nazwisko, PESEL, adres zamieszkania pozwanej, wysokość kapitału, odsetek i kosztów. Nadto, z uwagi na brak dokumentu umowy pożyczki, z której to umowy wynikać miała wierzytelność objęta żądaniem pozwu, niemożliwym byłaby weryfikacja zapisów zawartych w tym wyciągu w zakresie chociażby daty wymagalności roszczenia objętego żądaniem pozwu.

Powód utrzymywał, że wyciąg z ksiąg rachunkowych funduszu sekurytyzacyjnego stanowi dowód istnienia i obowiązku spełnienia świadczenia ciążącego na stronie pozwanej. Tymczasem, stwierdzić należy, co wprost wyraził Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 11 lipca 2011 roku w sprawie P 1/10, Sąd Najwyższy w wyrokach z dnia 15 września 2011 roku w sprawie II CSK 712/10 i z dnia 13 czerwca 2013 roku w sprawie V CSK 329/12 oraz m.in. Sąd Apelacyjny w Białymstoku w wyroku z dnia 25 lutego 2015 roku wydanym w sprawie I ACa 824/14, że wyciąg z ksiąg rachunkowych funduszu sekurytyzacyjnego stanowi jedynie dokument prywatny w rozumieniu art. 245 k.p.c., który stanowi dowód wyłącznie tego, iż osoba, która go podpisała złożyła zawarte w dokumencie oświadczenie.

Obowiązujący przepis art. 194 ust. 2 ustawy z dnia 27 maja 2004 roku o funduszach inwestycyjnych (t.j. Dz.U. 2014r., poz. 157 ze zm.) wprost już przy tym pozbawia wyciąg z ksiąg rachunkowych funduszu sekurytyzacyjnego mocy prawnej dokumentów urzędowych w postępowaniu cywilnym. Dane ujmowane w księgach rachunkowych funduszu i w wyciągu z tych ksiąg mogą stanowić dowód jedynie tego, że określonej kwoty wierzytelność jest wpisana w księgach rachunkowych względem określonego dłużnika na podstawie opisanego w tych księgach zdarzenia, na przykład właśnie cesji wierzytelności.

Dokumenty te potwierdzają więc sam fakt zdarzenia w postaci cesji wierzytelności, ale nie stanowią one dowodu na skuteczność dokonanej cesji wierzytelności (wyrok SA w Białymstoku z dnia 25 lutego 2015 roku wydanym w sprawie I ACa 824/14). Tak więc powołanie się na wyciąg z ksiąg rachunkowych, w braku dowodu w postaci umowy będącej źródłem wierzytelności, która to miała być następnie przedmiotem przelewu nie daje podstaw do skontrolowania sposobu ustalenia należności, źródła jej pochodzenia, jak i jej wysokości. Podkreślić należy, że powód swą legitymację do występowania w niniejszym procesie wywodzi z faktu nabycia wierzytelności.

Skuteczne wywodzenie uprawnień z faktu nabycia wierzytelności na podstawie umowy cesji wymaga udowodnienia bez wątpliwości, że doszło do przelewu konkretnej wierzytelności. Wierzytelność, co do której nabywca rości sobie pretensje wobec dłużnika, musi być nadto w sposób dostateczny oznaczona i udowodnione musi być przejście tejże wierzytelności na stronę powodową. Strona powodowa nie przedkładając umowy z dnia 15 września 2011 roku o identyfikatorze (...) uniemożliwiła nie tylko zweryfikowanie okoliczności, czy niniejsza umowa w ogóle została zawarta, a czy jeśli istniała umowa, jej postanowienia nie wykluczały cesji wierzytelności, W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę twierdzenia strony powodowej nie uzasadniają żądania pozwu.

Powód reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika nie wykazał, aby przysługiwała mu legitymacja procesowa czynna do występowania w niniejszej sprawie, a nadto nie przedłożył dowodów na istnienie wierzytelności dochodzonej pozwem. Wobec powyższego powództwo zostało oddalone. ZARZĄDZENIE 1. (...) 2. (...), 3. (...) S., (...)